เมื่อเห็นเช่นนั้น รูเพิร์ทและคนอื่น ๆ จากคิงวัลเลย์ก็รู้สึกราวกับว่า พวกเขากำลังจมดิ่งลงสู่ก้นบึ้งหินของเหวลึก เมื่อรู้ว่าไม่มีอะไรจะเสียอีกต่อไปแล้ว รูเพิร์ทก็จ้องเขม็งไปที่แฟร์ลีห์ ก่อนจะตะโกนด้วยความโกรธว่า “เอาเลย!”
เมื่อได้ยินคำสั่ง มือปืนสองคนก็เผยตัวออกมาจากหลังโขดหินที่เรียงรายอยู่เป็นจำนวนมากของลานประลองในทันที! ทั้งสองคนได้รับการว่าจ้างด้วยเงินจำนวนมหาศาล และต่างก็อ้างตัวว่าเป็นเทพแห่งนักแม่นปืน ด้วยเหตุนี้ รูเพิร์ทจึงวางพวกเขาไว้เป็นแนวป้องกันสุดท้ายของเขา
ในขณะที่ทั้งคู่กำลังจะเปิดฉากยิง จู่ ๆ แบรดลีย์ก็ใช้กำลังภายในของเขายกหินสองก้อนขึ้นจากพื้น ก่อนจะขว้างมันใส่มือปืนทั้งสองโดยตรง! ก้อนหินลอยไปกระแทกเข้าที่หว่างคิ้วของพวกเขา ทำให้ทั้งคู่กรีดร้องพร้อมกัน ขณะที่ล้มลงกับพื้น!
จนถึงขณะนี้ พวกแฟร์ลีห์ที่เพิ่งปรากฏตัวได้เพียงสิบนาทีเท่านั้น ก็ทำให้คนของรูเพิร์ทที่มีฝีมือหลายคนได้รับบาดเจ็บสาหัสและพ่ายแพ้ไป แม้ว่าจะยังมีบอดี้การ์ดอีกประมาณหนึ่งร้อยห้าสิบคนที่อยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของเขา แต่รูเพิร์ทก็รู้ดีแก่ใจว่ามันไม่มีประโยชน์อะไรที่จะเพิ่มจำนวนผู้เสียชีวิตเพื่อสิ่งนี้ เหลือเพียงอีกคนเดียวที่สามารถยืนหยัดอยู่ได้ก็คือตัวเขาเอง และผู้อาวุโสอีกสองสามคนเท่านั้น แต่มันก็แค่นั้น
ขณะที่เขากำลังจะก้าวออกไปข้างหน้า จู่ ๆ แบรดลีย์ก็ตะโกนขึ้นว่า “ถอยไป เซมัส ฉันจะรับช่วงต่อเอง!”
แบรดลีย์จ้องรูเพิร์ทด้วยสายตาที่เย็นยะเยือก และเริ่มเดินไปหาเขาอย่างช้า ๆ แต่น่ากลัวสะพรึงกลัวเป็นอย่างยิ่ง
ในขณะนั้น ทั้งเฟลอร์และเยนนี่ก็วิ่งขึ้นไปที่ลานประลอง ทั้งสองรู้สึกตื่นตระหนก และประหลาดใจเป็นอย่างมากกับภาพความวุ่นวายที่กำลังพบเห็น จากนั้นพวกเธอก็ตะโกนขึ้นมาพร้อมกันว่า “พ่อ…!”
เมื่อถึงจุดนี้ ใบหน้าของรูเพิร์ทก็ซีดเผือดอย่างเห็นได้ชัด ด้วยขาที่สั่นเทา เขาค่อย ๆ หันไปมองลูกสาวแสนสวยทั้งสองของเขา... แม้ว่าเขาจะกำหมัดแน่น และพยายามหักห้ามใจไม่ให้รู้สึกหวาดหวั่น แต่สุดท้ายเขาก็รู้ว่าเขาต้องทำแบบนี้อยู่ดี
“… เอาอย่างนี้ดีกว่า… แบรดลีย์ เฮอร์เชล… ผมขอบอกตามตรงว่า พวกเราไม่เคยโกรธแค้นอะไรพวกคุณเลยจริง ๆ… นับเป็นบุญที่บรรพบุรุษของคุณได้เรียนรู้ศิลปะการปรุงยาจากคิงวัลเลย์ของเรา และในที่สุดมันก็นำไปสู่การก่อตั้งแฟร์ลีห์วัลเลย์ขึ้นมาได้! ไม่ว่าจะยังไง ผมก็รู้อยู่เสมอว่าเซมัสสนใจในตัวเฟลอร์ของเรา… คุณจะว่ายังไง หากเราจะร่วมมือกันเปลี่ยนความเกลียดชังในครั้งนี้ให้กลายเป็นมิตรภาพ…?”
“ฮะ! นายคิดว่าหลานชายของฉันชอบเฟลอร์ของนายจริง ๆ เหรอ? หยุดพล่ามเสียที และปล่อยให้ฉันฆ่านายเลยดีกว่า! เมื่อจบเรื่องแล้ว ฉันจะเอาตัวลูกสาวของนายไป เพื่อให้หลานชายของฉันได้ตอบสนองความต้องการของเขา!” แบรดลีย์เย้ยหยัน และไม่คิดแม้แต่จะกลั่นกรองคำพูดของเขาอีกต่อไป ขณะที่เขาเริ่มเดินเข้าไปหารูเพิร์ทอย่างเอาจริงเอาจัง จากสิ่งที่ทุกคนเห็นตอนนี้ ความอาฆาตแค้นในใจของเขาได้มาถึงจุดเดือดแล้ว