บทที่ 2234

ตัวสำนึกของเขาในตอนนี้อย่างมากสามารถส่งกระแสสัมผัสได้เพียงสิบกว่าลี้ ระยะห่างเพียงเท่านี้ สำหรับผู้แข็งแกร่งแห่งโลกยุทธ์แล้วนั้นเป็นเพียงช่วงเวลาสั้น ๆ ไม่เพียงพอให้อีกฝ่ายได้มีเวลาตอบสนองแม้แต่น้อย

“ฮู่……”

ทันใดนั้น เสียงหนึ่งดังขึ้นโดยไม่มีการสัญญาณล่วงหน้า ราวกับเสียงลมโหยหวน ราวกับเสียงของยักษ์ที่กำลังหลับลึกจนมีเสียงกรนออกมา เสียงนั้นดังขึ้นอย่างกะทันหัน ทำให้ไม่สามารถเตรียมตัวตั้งรับได้เลย

แต่ในขณะที่เสียงนั้นดังก้องอยู่ หลัวซิวรู้สึกราวกับว่ามีแรงบีบอัดที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า ราวกับภูเขาลูกใหญ่กดทับลงมาบนร่างของเขา มันทำให้เขารู้สึกว่าการไหลเวียนของเลือดทั่วร่างกายของเขาหยุดนิ่ง ความรู้สึกหดหู่ทรมาน มีความรู้สึกเหมือนว่าอยากจะกระอักเลือดออกมา

สิ่งนี้ทำให้หลัวซิวมีสีหน้าเปลี่ยนไปทันที มีความคิดที่จะหันหลังกลับและจากไปเกิดขึ้นทันที เพราะเขาสัมผัสได้ว่า ส่วนที่ลึกที่สุดของเทือกเขาลั่วหยุนแห่งนี้ มีความเป็นไปได้อย่างมากว่าจะมีบางสิ่งที่ทรงพลังอย่างยิ่งกำลังหลับใหลอยู่ ด้วยพลังผลการฝึกตนของเขาในวันนี้ ยังห่างไกลและไม่มีทางต่อสู้กับสิ่งนั้นได้