บทที่ 2052

ตอนนั้นบรรพบุรุษตระกูลเทพสงครามพลั้งปาก พูดถึงสิ่งของชิ้นหนึ่งที่บรรพบุรุษตระกูลเทพสงครามเก็บรักษาไว้ ซึ่งอนาคตของสิ่งนั้นมีโอกาสกลายเป็นความหวังที่จะทำให้ตระกูลเทพสงครามกลับมารุ่งเรืองใหม่อีกครั้ง

หลังจากศิษย์คนนั้นของสำนักไท่ฉือทราบเรื่องราวทั้งหมดนี้แล้ว เนื่องจากเป็นเพื่อนตาย ดังนั้นจึงไม่มีความคิดที่จะแก่งแย่งสมบัติชิ้นนั้นที่ตกทอดมาจากบรรพบุรุษตระกูลเทพสงคราม ยิ่งกว่านั้นคือกระทั่งเขานั่งฌานละสังขารแก่ตายไป เขาก็ไม่ได้บอกเล่าเรื่องราวนี้ให้ผู้อื่นฟัง

ทว่าเมื่อนั้นศิษย์คนนั้นของสำนักไท่ฉือกลับเป็นบรรพบุรุษเชื้อสายฉีผิงสวี่และฉีเมี่ยวหลุน เมื่อไม่นานมานี้ พวกเขาค้นพบบทความแบบปกิณกะของบรรพบุรุษท่านนี้ในห้องโถงบรรพบุรุษโดยบังเอิญ

โดยทั่วไปแล้วสิ่งที่บันทึกในบทความแบบปกิณกะนี้ล้วนเป็นเรื่องราวในวันวาน ซึ่งไม่มีค่ามากเท่าไหร่นัก ฉีเมี่ยวหลุนก็แค่เปิดดูโดยไม่คิดอะไรมาก กลับไม่นึกเลยว่าจะค้นพบเรื่องที่ตระกูลเทพสงครามมีสมบัติที่ตกทอดมาจากบรรพบุรุษโดยบังเอิญ

ฉีเมี่ยวหลุนจึงนำเรื่องนี้บอกเล่าให้ท่านปู่ตนเองฟัง และท่านปู่นางก็บอกเล่าเรื่องราวนี้ให้เหล่าผู้อาวุโสฟัง เนื่องจากตระกูลเทพสงครามเป็นเพียงกองกำลังเล็ก ๆ ที่วิถียุทธ์เสื่อมโทรม ผู้อาวุโสทั้งหลายก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจเช่นกัน จึงให้ฉีเมี่ยวหลุนไปจัดการเรื่องนี้ ต่อมาถึงได้เกิดความวุ่นวายต่าง ๆ อย่างก่อนหน้านี้

ทว่าเมื่อเปรียบเทียบกับเรื่องราวของหลัวซิวแล้ว ของล้ำค่าในตระกูลเทพสงครามกลับเล็กน้อยมากจนไม่มีค่าพอที่จะให้พูดถึงเลย เนื่องจากตระกูลเทพสงครามอยู่ที่นี่ ไม่สามารถหนีไปที่ใดได้ และหนีไม่พ้นเงื้อมมือของสำนักไท่ฉือเช่นกัน

แต่หลัวซิวกลับแตกต่างกัน เขามีมือมีตีน ซึ่งสามารถหลบหนีหายไปได้ตลอดเวลา