บทที่ 1910

ดวงตาอันน่าเกรงขามของนายท่านแมคเคนซี่เบิกโพลงในขณะที่เขารู้ว่าเฟนด์กำลังคิดอะไรอยู่ในใจ ความสิ้นหวังที่เป็นดังหุบเหวไร้ก้นก้องอยู่ในหัวใจของเขา หากพลังยุทธของเขาถูกทำลายลงจนสิ้น เขาจะไม่เหลืออะไรเลย ด้วยแรงเฮือกสุดท้าย เขาจ้องมองที่เฟนด์ด้วยแววตาอ้อนวอนและพูดว่า “อย่าทำลายพลังยุทธของฉัน ฉันขอร้องนายล่ะ อย่าทำลายฉันเลย ฉันยอมเป็นทาสนายก็ได้! ฉันยอมทำทุกอย่าง!”

‘ยอมเป็นทาสงั้นหรอ’ รอยยิ้มเย็นชาของเฟนด์ยิ่งน่ากลัวขึ้นไปอีกเมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น ในสายตาของเขา นายท่านแมคเคนซี่เป็นเพียงขยะไร้ค่า “รู้ไหมว่ามีคนต่อแถวที่จะมาทำหน้าที่เป็นที่รองมือรองเท้าของผมกี่คน? คุณไม่คู่ควรที่จะทำอะไรแบบนั้นหรอก!”

ทันทีที่เขาเอื้อนเอ่ยคำเหล่านั้นออกมา นายท่านแมคเคนซี่ก็รู้สึกถึงพลังที่รุนแรงที่พุ่งผ่านเส้นลมปราณของเขา ความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสจากการถูกทำลายเส้นลมปราณทำให้ร่างกายของเขากระตุกและเกือบจะขาดอากาศหายใจ ในวินาทีต่อมา เขาเจ็บปวดมากจนตาแทบถลนและหมดสติไป เฟนด์ไม่คิดที่จะปล่อยให้นายท่านแมคเคนซี่ตายไปอย่างง่าย ๆ เขาจะทำแบบนั้นได้ยังไงในเมื่ออีกฝ่ายพยายามโจมตีเขาตั้งหลายครั้ง นายท่านแมคเคนซี่ถูกหามกลับไปยังเผ่าเก้าเทพราวกับซากสัตว์ที่ตายแล้ว

ในตอนที่เฟนด์กลับมา พวกเขาก็ได้รับชัยชนะในการต่อสู้ไปแล้ว เมื่อขาดผู้นำทัพและด้วยพละกำลังของเฟนด์ สมาชิกของกองกำลังภาคีจึงสูญเสียจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้และยอมแพ้ต่อชะตากรรมของพวกเขา สมาชิกของเผ่าเก้าเทพสังหารศัตรูส่วนใหญ่ของพวกเขาลง แต่ไม่ได้ฆ่าผู้ที่ยอมจำนน พวกเขายึดอาวุธและมัดอีกฝ่ายไว้ที่ด้านนอกประตู ชะตากรรมของพวกเขาจะมีเฟนด์เป็นผู้กำหนด