บทที่ 1558

ผู้อาวุโสโมสลีย์จ้องที่ฝูงชนอย่างว่างเปล่าและส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ในที่สุด น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

“ชั่วคราวเหรอ? คุณหมายถึงอะไร? คุณกําลังบอกว่ายังมีหนทาง ความหวัง สําหรับเราที่จะได้รับลูกบอลหินอีกหรือ?”

ดวงตาของแมทธิวเจิดจ้าขึ้นทันทีเมื่อได้ยินถ้อยคำของผู้อาวุโสโมสลีย์

“เห็นได้ชัดว่าลูกบอลหินมีความสําคัญมากจนกระทั่งคนจากตระกูลต่าง ๆ บนแผ่นดินใหญ่ไม่ต้องการให้ลูกบอลหินตกอยู่ในมือเรา บางทีพวกเขาคิดว่าถ้าลูกบอลหินอยู่ในมือไอ้ชั่วนั่น พวกเขายังมีโอกาสฉกมันไปจากเขาเมื่อถึงแผ่นดินใหญ่ แต่ถ้าลูกบอลหินอยู่กับเรา คงไม่ง่ายนักที่พวกเขาจะคว้ามันได้อีก!”

ผู้อาวุโสโมสลีย์เงียบไปสองสามวินาทีก่อนเอ่ยต่อไป “ดังนั้น ฉันจึงเดาว่านั่นเป็นเหตุผลว่าทําไมพวกเขาถึงเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันมาก่อนแล้วไม่มีตกหลุมแผนร้ายที่เราหว่านไว้สร้างความแตกแยกในหมู่พวกเขา พวกเขานิ่งอยู่ตลอด!”

“ใช่ คุณพูดถูก เฮ้อ! ตอนนี้ไม่มีทางอื่นแล้วใช่ไหม? ลูกบอลหินลูกนั้น...ยิ่งพวกเขาแข็งขืนไม่ยอมแพ้มากเท่าไหร่ ฉันก็ยิ่งรู้สึกว่าลูกบอลหินนั้นเป็นหนทางในการบรรลุระดับเทพสูงสุด!”

เจ้าวิหารราชวงศ์ศักดิ์สิทธิ์กล่าวพร้อมกับถอนหายใจ