บทที่ 1094 เขาช่วยพวกเราทำลายเทพในใจทิ้ง

เขาหวาดผวาอยู่นิดหน่อย ถ้าหลักธรรมแห่งจักรพรรดิระเบิดแล้วยังไม่ทำให้มหาพญาเทพตาย งั้นก็น่าอับอายแล้ว ฆ่าศัตรูแต่สุดท้ายเสียหายหนักกันทั้งสองฝ่าย

เขาแสร้งทำเป็นพูดแบบเรียบนิ่ง “กลัวอะไรกัน? ไม่มีทางกลายเป็นเทพก็ไม่ใช่แค่พวกเราจะไม่มีทางกลายเป็นเทพสักหน่อย คนอื่นก็ไม่มีทางกลายเป็นเทพเหมือนกัน ผมคิดว่าแบบนี้ดีมากเลย ทุกคนเป็นเทพกันไม่ได้ทั้งหมด”

เหย้เฉิงพูดพึมพำอย่างเย็นชา “งั้นนายจะต้านทานโลกชูร่ายังไง?”

เย่เซิ่งเทียนกระแอมเบาๆ ทีหนึ่ง ยิ้มตอบ “กังวลอะไร? รถขับมาถึงหน้าภูเขาต้องมีทางไป เรือแล่นมาถึงหัวสะพานย่อมตรงไป(เมื่อเผชิญปัญหาควรรับมืออย่างสุขุมเยือกเย็น) จักรพรรดิไท่เป็นคน พวกเราก็เป็นคนเหมือนกัน ตอนนั้นเขาทำสำเร็จได้ หรือว่าพวกเราทำไม่ได้เหรอ? พวกคุณไม่เชื่อใช่ไหม? งั้นผมจะกลายเป็นเทพให้พวกคุณดูกันหน่อย เรื่องใหญ่โตอะไรกัน ข้างนอกน่าจะไม่มีการเคลื่อนไหวแล้วมั้ง? ผมออกไปดูก่อนสักหน่อย”

เขากลัวว่าขืนอยู่ต่อไปอีก จะโดนผู้เฒ่าสามคนนี้ฉีกเป็นชิ้นๆ

หลักธรรมแห่งจักรพรรดิเป็นความหวังของพวกเขา ครั้งนี้เหมือนจะเล่นใหญ่ไปแล้ว

แต่ว่าเขาไม่สนใจ กลายเป็นเทพไม่ได้ก็เป็นไม่ได้สิ ไม่มีปัญหาอะไรมากมาย

ถ้าโลกชูร่ารุกรานเข้ามาแล้วไม่มีทางต้านทานได้จริงละก็ งั้นทุกคนก็ตายไปด้วยคนโดยตรงก็พอ

ในเมื่อนี่คือยุคสมัยที่สิ้นหวัง ถึงแม้กลายเป็นเทพแล้ว อาศัยคนจำนวนน้อยนิดขนาดนี้อย่างพวกเขา ก็ต้านโลกชูร่าไม่ไหวหรอก

ยิ่งไปกว่านั้น เขาไม่เชื่อว่า ระเบิดหลักธรรมอันหนึ่งแล้ว ยังสามารถทำให้ทุกคนตายไปได้ด้วยเหรอ ยังสามารถทำให้ทุกคนไม่มีทางกลายเป็นเทพได้ด้วยเหรอ

เขาไม่เชื่อว่าไม่มีวิธีการอย่างอื่น