ตอนที่ 60
Chapter 60 ขอนอนกอดได้ไหม
22 ตุลาคม 2569
ปะการังยกมือพนมไว้คนเป็นย่าอย่างสวยงาม ก่อนี่จะไหว้พลอยขวัญ “สวัสดีค่ะคุณย่า สวัสดีค่ะแม่พลอย”
คุณอิงดาวยิ้มกว้างกางมือรับ นางไม่คิดว่าหลานที่นางละเลยจะน่าเอ็นดูขนาดนี้ เพราะนางเกลียดมารดาของสาวน้อยจนกลายมาลงที่หลานที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่
“มาให้ย่ากอดทีลูก”
สาวน้อยทำหน้าลังเลเพราะเธอไม่เคยสัมผัสความอบอุ่นจากคนเป็นย่า แต่พลอยขวัญก็พยักหน้าให้เธอทำตาม
ปะการังเดินไปหาคนเป็นย่าอย่างกล้าๆ กลัวๆ นางอิงดาวกอดหลานสาวด้วยความรัก พร้อมกับหอมแก้มนุ่มสองข้าง
“ย่ารักหนูนะลูก ขอโทษที่ย่าไม่ได้มาหาบ่อย แต่ต่อจากนี้ไปย่าจะชดเชยให้หนูคืนทุกอย่าง”
แม้ว่าเด็กน้อยจะไม่เข้าใจในสิ่งที่คนเป็นย่าพูด แต่เธอก็เห็นรอยยิ้มของคนเป็นพ่อและแม่พลอย เธอก็ยิ้มตามออกมา
สาวน้อยเดินกลับไปหาพลอยขวัญ “แม่พลอยเข้าบ้านกันเถอะค่ะ ปะการังมีเรื่องเล่าให้แม่พลอยฟังตั้งหลายเรื่อง ปะการังเป็นเด็กดีมาก” สาวน้อยรายงานตัว พร้อมกับจูงมือพลอยขวัญเข้าไปในบ้าน
สองคนที่เหมือนจะเป็นส่วนเกินมองหน้ากัน แต่คุณอิงดาวกลับยิ้มออกมาอย่างเอ็นดูที่เห็นลูกเลี้ยงกับแม่เลี้ยงเข้ากันได้ดี
“ไหงเป็นอย่างนั้นไป” ชายหนุ่มบอกเบาๆ
“หมาหัวเน่าใช่ไหม” คนเป็นแม่เย้า
“ปะการัง...นั่นเมียป๊านะ” ชายหนุ่มไม่ยอมรับข้อกล่าวหา ร้องตามหลังสองแม่ลูก
สาวน้อยหันกลับมาตอบกลับบิดาอย่างไม่ยอม “แม่พลอยของปะการังต่างหาก อย่ามาขี้ตู่”
“เข้าบ้านกันเถอะแม่นอม ตรงนี้เหมือนจะเหม็นกลิ่นอะไร คงจะเป็นกลิ่นหมาหัวเน่าละนะแม่นอม ลูกไม่แล เมียไม่สน” คุณอิงดาวหัวเราะขำใหน้าลูกชายเบาๆ เดินเข้าบ้านตามสองสาวเข้าไป
เกือบที่ทุ่มสองสาวยังกอดกันกลมบนเตียง ผลัดกันเล่าเรื่องอย่างมีความสุข
คนนอกห้องที่เป็นส่วนเกินเดินวนไปเวียนมา ตั้งแต่บ่ายสองสาวก็ทำตัวติดกันแจจนเขาไม่มีพื้นที่ท่จะแทรกเข้าไปได้
เมียก็อีกคน...ปะการังเชื่อทุกคำพูดของเธอ แทนที่จะหาโอกาสเลี่ยงแต่เธอกลับทำเหมือนไม่ใส่ใจเขา
ที่สุดชายหนุ่มก็ทนม่ไหว เปิดประตูเดินเข้าไปหา
“สองสาว เมื่อไรจะนอนครับ ดึกแล้วนะ” เขาถามลูกสาว แต่สายตากลับมองหน้าภรรยาอย่างตัดพ้อต่อว่า
“กำลังนอนค่า...” สาวน้อยลากเสียงยาว กอดพลอยขวัญแน่นบนเตียง พร้อมกับซุกหน้าเข้าหาอ้อมกอด
“วันนี้แม่พลอยจะนอนกับปะการัง”
“ไม่ได้นะ” ชายหนุ่มเผลอทำเสียงดัง ตอบกลับทันที
ปะการังเงยหน้ามองบิดา ทำหน้าเหมือนจะร้องให้ “ทำไมป๊าต้องทำเสียงดัง ทำไมปะการังจะนอนกอดแม่พลอยไม่ได้ ปะการังคิดถึงแม่พลอย”
คนเป็นพ่อรู้สึกผิด รีบแก้คำพูดของตัวเองทันที
“ไม่ใช่อย่างนั้นครับลูก”
ชายหนุ่มย่อตัวลงนั่งข้างเตียงเล็กๆ ของลูกสาว เตียงเด็กที่สองแม่ลูกขึ้นไปนอนเบียดกันก็เต็มเตียงอยู่แล้ว จับมือปะการังวางไว้บนหน้าท้องของพลอยขวัญ ถึงเวลาที่เขาต้องบอกข่าวดีกับลูกสาว
“ปะการังอยากมีน้องมั้ยค่ะ” ชายหนุ่มดัดเสียงเด็ก พลอยขวัญมองหน้าเขาทันทีทำหน้าเหมือนกลั้นขำ เธอไม่เคยเห็นเขากับลูกสาวในมุมนี้สักครั้งก็ว่าได้
“น้องที่เป็นเพื่อนเล่นของหนู น้องตัวเล็กๆ น่ารักที่หนูถามป๊าบ่อยๆ ว่าทำไมหนูไม่มีเหมือนเพื่อน”
สาวน้อยพยักหน้ารับอย่างคล้อยตาม เธออยากมีน้องเหมือนเพื่อนๆ ในห้องมาตั้งนาน
ชายหนุ่มโน้มตัวคร่อมภรรยาไปจูบหน้าฝากลูกสาว “ป๊ารักปะการังนะลูก และตอนนี้ป๊าหามาให้หนูได้ครบแล้ว ปะการังมีทั้งแม่อย่างแม่พลอย และอีกไม่นานจะมีน้องมาเป็นเพื่อนเล่น”