บทที่ 172

"เขาเองยังกินไม่อิ่ม นอนหลับไม่สบาย แต่เขายังเหลือสิ่งที่ดีที่สุดให้กับข้า หลายปีมานี้ เขาดูแลข้าเป็นอย่างดีในทุกวิถีทางที่เป็นไปได้ เพียงเพราะข้าให้ซาลาเปากับเขาไป"

"หกเดือนก่อน ข้าไม่รู้ว่าเขาเป็นเพราะเรื่องอะไร ทำให้เขาต่อต้านผู้นำกองธงดอกกล้วยไม้เป็นครั้งแรก ผู้นำกองธงกล้วยไม้โมโหมากและควักลูกตาทั้งสองของข้าออกมา แถมยังข่มขู่เยี่ยเฟิงด้วยชีวิตของข้า ข้าเจ็บปวดอย่างมาก เจ็บปวดจนเป็นลมหมดสติไป ก่อนที่จะหมดสติก็ได้ยินเสียงระฆังวิญญาณสะบั้น ไข่มุกมังกร และยังให้เยี่ยเฟิงทำงานอะไรบางอย่างแทนเขา"

เมื่อได้ยินคำว่าไข่มุกมังกร สีหน้าของเซี่ยวอวี่เซวียนก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่ไม่นานก็กลับมาเป็นปกติอีกครั้ง เร็วจนไม่มีใครสังเกตเห็น

"ฉะนั้นแล้ว ผู้นำกองธงกล้วยไม้ต้องการให้เยี่ยเฟิงไปเอาระฆังวิญญาณสะบั้นและไข่มุกมังกรมาให้เขา? ข้ารู้จักระฆังวิญญาณสะบั้น แต่ไข่มุกมังกรคืออะไรหรือ?" กู้ชูหน่วนถาม

ยายเยี่ยส่ายหน้า "ข้าก็เป็นเพียงผู้หญิงธรรมดาเท่านั้น ระฆังวิญญาณสะบั้น ไข่มุกมังกรอะไรนั่น ข้าไม่รู้เลยสักนิด ข้ารู้เพียงว่า ในตอนท้ายผู้นำกองธงกล้วยไม้ได้ยื่นข้อเสนอที่น่าสนใจมาหนึ่งข้อ นั่นก็คือ ขอเพียงแค่เยี่ยเฟิงสามารถหาของที่เขาต้องการได้ เขาก็จะปล่อยพวกข้าและให้พวกข้าเป็นอิสระ"

"สำหรับพวกข้าที่มีฐานะต่ำต้อย โดยเฉพาะเยี่ยเฟิง เงื่อนไขนี้นับว่าเป็นสิ่งล่อลวงที่น่าสนใจอย่างมาก"

"ฉะนั้นเยี่ยเฟิงจึงคิดทุกวิถีทางเพื่อจะได้ครอบครองระฆังวิญญาณสะบั้นจากข้าไป"

กู้ชูหน่วนลูบสัมผัสกล่องไม้มะเกลือที่อยู่ในอก

จนถึงตอนนี้นางก็ยังไม่เข้าใจว่าระฆังวิญญาณสะบั้นนี้มีประโยชน์อะไร ทำไมหลายคนจึงพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อจะได้ครอบครองมัน หรือว่าเป็นดังที่ตำนานกล่าวเอาไว้?

ไม่