ถ้ำสวรรค์และพื้นที่มงคลในโลกมนุษย์ที่ช่วยในการฝึกตนก็คล้ายห้องจือหลันแห่งหนึ่ง (เปรียบเปรยถึงสภาพแวดล้อมที่ดีเยี่ยม) ที่ช่วยให้จิตใจของคนสงบสุข
ชุยชานเอามือสองข้างไพล่หลัง เดินขึ้นบันไดไปอย่างเนิบช้า คนเฝ้าประตูวัยกลางคนผู้หนึ่งเดินออกมาจากประตูข้าง เห็นว่าเด็กหนุ่มชุดขาวมีราศีไม่ธรรมดา จึงไม่กล้าเพิกเฉย เอ่ยสอบถามตัวตนของเขาอย่างนอบน้อม
ชุยฉานบอกว่าเขาคือเซียนอิสระที่อาศัยการสังหารมารปราบปีศาจสั่งสมคุณความดี ตอนอยู่นอกเมืองเห็นความผิดปกติของเรือนแห่งนี้ อาจจะมีหายนะแสงโลหิตจึงตั้งใจมาให้ความช่วยเหลือ
คนเฝ้าประตูเห็นเป็นเพียงเรื่องล้อเล่น หากจะถามว่าบนโลกนี้มีภูตผีปีศาจหรือไม่ คนเฝ้าประตูรู้ว่ามี เพราะในจวนของตัวเองก็เลี้ยงภูตที่ไม่ส่งผลกระทบต่อความสง่างามเอาไว้เป็นจำนวนมาก แต่หากจะบอกว่าภูตผีเหล่านั้นกล้าก่อความวุ่นวายในจวน โดยเฉพาะกล้ามากำเริบเสิบสานอยู่ใน “จวนจือหลัน” ของพวกเขาแห่งนี้ นั่นก็ถือเป็นเรื่องตลกเทียมฟ้าเลยจริงๆ ใครบ้างไม่รู้ว่าบิดาและบุตรทั้งสี่ในจวนแห่งนี้ล้วนได้รับการยอมรับว่าเป็นบุคคลในกลุ่มของเทพเซียน โดยเฉพาะบุตรชายคนเล็กเฉาซีซานที่ได้ยินมาว่าเมื่อปีก่อนเพิ่งจะกลายเป็นลูกศิษย์ผู้สืบทอดของเจ้าประมุขตระกูลเซียนแห่งหนึ่งบนภูเขา เชี่ยวชาญเวทกระบี่บินและวิชาสายฟ้า
ชุยฉานที่ถูกมองว่าเป็นนักต้มตุ๋นไม่โกรธเคือง ยังคงอธิบายต่อไปอย่างใจเย็นว่า “ฮวงจุ้ยของจวนพวกเจ้าจัดวางได้ไม่เลว อีกทั้งขนาดของหอหนังสือยังยอดเยี่ยมที่สุด เป็นใจกลางของค่ายกล บวกกับหนังสือภายในนั้นที่คาดว่าน่าจะเป็นฉบับสมบูรณ์แบบและมีเพียงเล่มเดียวซึ่งผ่านการประทับตราหนังสือที่ควรค่าแก่การเก็บรักษาจากปราชญ์เมธีและวิญญูชนจำนวนมาก ดังนั้นเมื่อเวลานานวันเข้าจึงง่ายต่อการรวบรวมปราณวิญญาณ ภูตผีปีศาจทั่วไปไม่กล้าพาตัวมาตายที่นี่ กลับเป็นสรรพสิ่งเล็กๆ น้อยที่นิสัยขี้ขลาดอ่อนแอมาแต่กำเนิด ชื่นชอบพักพิงอยู่กับมนุษย์ที่จะเติบโตได้ราบรื่นอย่างมาก”
สีหน้าของคนเฝ้าประตูเริ่มไม่สบอารมณ์ ไล่ให้ชุยฉานรีบไปพ้นๆ เขาไม่มีเวลามาฟังเด็กหนุ่มพูดพล่ามเหลวไหล
ชุยฉานยื่นมือไปดึงฝ่ามือของคนเฝ้าประตูที่ผลักดันเขาเบาๆ คลี่ยิ้มน้อยๆ “แต่หอหนังสือของจวนแห่งนี้มีบางอย่างที่แปลกประหลาดอยู่จริงๆ ด้านในมีงูเหลือมใหญ่ตัวหนึ่งขดตัวอยู่ อาจจะอยู่มาตั้งแต่แรกแล้วก็ได้ ที่มาของมันไม่แน่ชัด แล้วก็อาจเป็นไปได้ว่ามีคนเชิญเทพเชิญเข้าไปในภายหลัง หากข้าเดาไม่ผิดน่าจะเป็นงูเหลือมไฟตัวหนึ่ง เวลาช่วงนี้คือการนับถอยหลังสำหรับการลอกคราบครั้งที่สองของมันพอดี การลอกคราบครั้งหน้าก็น่าจะลงน้ำได้สำเร็จ และหากทำสำเร็จก็จะกลายเป็นเจียว”
ชุยฉานยื่นนิ้วชี้ไปยังนอกเมือง “แต่ว่าน้ำในแม่น้ำมีงูน้ำอยู่ตัวหนึ่ง ขอบเขตสูงกว่างูเหลือมไฟ ซึ่งกำลังรออยู่ใต้น้ำเพื่อฉวยโอกาสลงมือ ย่อมไม่มีทางปล่อยให้เจ้าตัวที่อยู่ในตระกูลพวกเจ้าซึ่งแทบจะเรียกได้ว่าเป็นศัตรูคู่อาฆาตของมันลอกคราบได้สำเร็จง่ายๆ แน่ ดังนั้นหากจวนของไม่เตรียมการรับมือไว้ตั้งแต่เนิ่นๆ ช่วงเวลาที่งูเหลือมไฟลอกคราบซึ่งเป็นช่วงเวลาที่มันอ่อนแอมากที่สุด งูน้ำต้องออกมาจากแม่น้ำ มุ่งตรงมาที่นี่ พยายามจะสังหารมันเพื่อช่วงชิงโอสถไฟกึ่งหนึ่งที่อยู่ในร่างของงูเหลือมไฟไปแน่นอน เพื่อที่จะได้ถ่ายโอนตบะไปให้ตัวเอง น้ำไฟผสาน มหามรรคาใกล้เคียง!”
สายตาของคนเฝ้าประตูฉายแววซับซ้อน แล้วก็พลันเดือดดาล พยายามใช้มือผลักเด็กหนุ่มชุดขาวออกไป “ไปๆๆ อายุน้อยๆ ก็หัดพูดจาเหลวไหลแล้ว!”
ชุยฉานถอนหายใจ พูดพึมพำกับตัวเอง”อาจารย์ ท่านเห็นไหม พูดคุยกันด้วยเหตุผลไม่รู้เรื่อง ช่างยุ่งยากยิ่งนัก ถ้าอย่างนั้นก็ทำตามวิธีของข้าเถอะ”
เขาโบกมือหนึ่งครั้ง ร่างทั้งร่างของคนเฝ้าประตูก็ถูกลมเย็นขุมหนึ่งพัดให้ปลิวไปไกลหลายจั้งแล้วหมดสติทันที
ทันใดนั้นชายฉกรรจ์ร่างหนาใหญ่หลายคนก็กรูกันออกมาจากประตูข้าง ชุยฉานก้าวยาวๆ ไปข้างหน้า จุดจบของผู้ฝึกยุทธ์ขอบเขตสองขั้นต้นเหล่านั้นเทียบกับคนเฝ้าประตูไม่ได้เลยด้วยซ้ำ เด็กหนุ่มหล่อเหลาผู้มีไฝแดงกลางหว่างคิ้วยังไม่ทันจะโบกสะบัดชายแขนเสื้อ ร่างของพวกเขาก็กระเด็นออกไปเอง แต่ละคนนอนระเกะระกะรองครวญครางอยู่บนพื้น
ตลอดทางที่ชุยฉานเดินไปก็มีผู้คุ้มกันของจวนเฮโลกันเข้าหา แต่ลับไม่มีใครทำให้เขาหยุดเท้าได้แม้แต่เสี้ยวนาที
เมื่อเขาเดินมาถึงลานด้านนอกหอเรือนแห่งนั้น ชุยฉานที่อ้าปากหาวหวอดถึงได้เริ่มเกิดความสนใจในที่สุด เขามองไปยังคนสามคนที่ยืนเคียงไหล่กัน ท่าทางเหมือนพ่อลูก นอกจากพวกเขาแล้วก็ไม่มีคนอื่นอีก คาดว่าคงเพราะไม่ต้องการเปิดเผยโฉมหน้าที่แท้จริงของหอเก็บหนังสือ หรือไม่ก็ไม่ต้องการให้คนบริสุทธิ์ถูกลูกหลงได้รับบาดเจ็บจึงไม่อนุญาตให้ใครเข้ามาใกล้ที่แห่งนี้