ตอนที่ 161.2

“สรุปก็คือไปๆ มาๆ ตาเฒ่าก็พูดกล่อมซะจนอาเหลียงมึนงง ศัตรูสองคนกลับกลายมาเป็นสหายร่ำสุราที่สนิทกันมากที่สุด ตำแหน่งของซิ่วไฉเฒ่าขยับสูงมากขึ้นเรื่อยๆ คนที่สองต่างได้รับผลประโยชน์ ความสัมพันธ์จึงดีมากมาโดยตลอด อาเหลียงสนิทกับข้า ฉีจิ้งชุนและเจ้าคนแซ่จั่วมากที่สุด อาเหลียงลำบากเพื่อพวกเราสามคนไม่น้อย โดยเฉพาะเพื่อฉีจิ้งชุนกับเจ้าคนแซ่จั่วที่ทำให้เขาต้องต่อสู้อย่างดุเดือดจนเรียกว่าพลิกฟ้าพลิกดิน ห้าวเหิมสาสมใจ!”

กล่าวมาถึงตรงนี้ก็ยกยิ้มอย่างรู้ใจ “ทุกครั้งที่กลับมา อาเหลียงจะต้องมาโม้ให้พวกเราสามคนฟังเสมอ อย่างเช่นพูดว่า ‘ขนาดเช็ดก้นให้ลูกหมาสามตัวอย่างพวกเจ้ายังห้าวหาญขนาดนี้ ข้านี่ห้าวหาญจริงๆ’ หรือไม่ก็ ‘พวกเจ้าไม่รู้อะไร วันนี้ข้าบุกไปสังหารในสำนักแห่งนั้น เซียนแต่ละคนของที่นั่นเจ็บใจกันอย่างยิ่งที่ตบะของตัวเองไม่สูงมากพอ หาไม่แล้วจะต้องถลกหนังเขมือบหัวข้าอาเหลียงทั้งเป็นแน่นอน เฮ้อ บุรุษทนรับน้ำใจจากสาวงามไม่ได้มากที่สุด พวกเจ้ายังเด็ก ไม่เข้าใจหรอก’”

ชุยฉานดื่มเหล้าหนึ่งอึก “อาเหลียงมีนิสัยข้อหนึ่งที่ดีมาก เขาไม่เคยคุยโวโอ้อวด ไม่เหมือนบัณฑิตอย่างพวกเรา”

คราวนี้ชุยฉานพูดไปเสียตั้งมากมาย สุดท้ายเอ่ยกับเฉินผิงอันที่ตัวเองนั่งหันหลังให้ว่า “เอาล่ะ ก็เหมือนท่าน ข้าเองก็สบายใจขึ้นเยอะมาก”

เฉินผิงอันหลับตาฝึกท่าเจี้ยนหลูเงียบๆ อยู่กับตัวเองนานแล้ว แต่เห็นได้ชัดว่าทุกถ้อยคำ เด็กหนุ่มล้วนรับฟังอย่างตั้งใจ ไม่พลาดไปแม้แต่คำเดียว

ชุยฉานสีหน้าเรียบเฉย “พูดคุยเปิดใจ ไม่กระทบต่อภายหลังที่ข้ายังคงเป็นคนเลว เจ้าก็ยังเป็นคนดีต่อไป”

เฉินผิงอันลืมตา “ข้าจะลงไปฝึกเดินนิ่งต่อ”

ชุยฉานยิ้มกว้าง “ได้เลย”

หลังกระโดดลงจากรถม้ามาแล้ว เฉินผิงอันก็ก้าวเร็วๆ ฝึกเดินนิ่งอย่างเงียบเชียบ

ชุยฉานค่อยๆ หุบยิ้ม มือข้างที่ว่างยกกาเหล้ามาดื่มเหล้าอึกสุดท้าย พึมพำอย่างเหม่อลอยซึ่งไม่ค่อยจะเป็นบ่อยนัก “เฉินผิงอัน เจ้าคิดว่าคนอย่างเจ้าไม่น่ากลัวงั้นหรือ?”

ด้านหลังรถม้ามีเสียงดังขึ้น “ข้าได้ยินนะ”

ชุยฉานหัวเราะเสียงดัง “อาจารย์หูดียิ่งนัก ไม่เสียแรงที่เป็นผู้มีพรสวรรค์ในการฝึกวรยุทธ์ซึ่งร้อยปีพันปียากจะพานพบสักครั้ง วันหน้าใต้หล้าทั่วยุทธภพไร้ศัตรูต่อกร เตรียมนับวันรอได้เลย!”

เด็กหนุ่มรองเท้าแตะสวนกลับเขาไปหนึ่งประโยคอย่างไม่ใคร่จะสบอารมณ์นัก “ข้าต้องขอบใจเจ้าสินะ”

……

บนเส้นทางย้อนกลับไปยังบ้านเกิดยังคงต้องเดินผ่านภูเขา แล้วก็ต้องข้ามแม่น้ำเหมือนเดิม

รถม้าคันนั้นถูกขายไปพร้อมกับม้าแล้ว ชุยฉานขายได้ราคาสูงถึงหนึ่งพันห้าร้อยตำลึง จากนั้นก็ซื้อหีบหนังสืองดงามใบหนึ่งให้กับตัวเองเพื่อยัดของมีค่าที่แต่เดิมมีอยู่ในห้องโดยสารเข้าไป

เมื่อเทียบกับตอนเดินทางไปศึกษาต่อก่อนหน้านี้ เฉินผิงอันสามารถใช้เวลาว่างมากกว่าเดิมมาฝึกวิชาหมัดเขย่าขุนเขา รวมไปถึงวิชาโคจรลมปราณสิบแปดหยุดอย่างลึกซึ้ง

ขอแค่ไม่มีฝนตกหนัก เขาจะฝึกวันละสองครั้งคือช่วงเช้าและช่วงเย็น การเดินนิ่งของเฉินผิงอันจะเนิบช้าอย่างมากราวกับว่ายังคงนำพาพวกหลี่เป่าผิงและหลี่ไหวฝึกหมัดมวยอยู่ด้วยกัน

ข้างกายเขามีเด็กหนุ่มชุดขาวคนหนึ่งที่ต่อยหมัดไปพร้อมๆ กัน ท่าทางของเขาคล่องแคล่วราบรื่นดุจเมฆาคล้อยดั่งวารีไหลรินยิ่งกว่าเฉินผิงอันเสียอีก

ทุกครั้งที่พบภูเขาสูงหรือแม่น้ำกว้างใหญ่ ชุยฉานจะต้องท่องคัมภีร์ของมหาปราชญ์เสียงดัง แม้เฉินผิงอันจะไม่ออกเสียง แต่ก็จะต้องท่องตามไปในใจเงียบๆ โดยไม่รู้ตัว

คนทั้งสองไม่พูดคุยกันด้วยถ้อยคำจากหัวใจที่แท้จริงเหมือนตอนอยู่บนทางหลวงนอกเมืองหลวงต้าสุยคืนนั้นอีกแล้ว ช่วงเวลาส่วนใหญ่มักจะไม่พูดคุยกันตั้งแต่เช้าจรดค่ำ บางครั้งที่ชุยฉานจะแอบหลบออกไปนอกการมองเห็นของเฉินผิงอัน ตอนกลับมาก็มีทั้งอารมณ์ดีและอารมณ์ไม่ดี เฉินผิงอันเองก็ไม่เคยซักไซ้

และท่ามกลางเสียงล้อรถบดถนนที่ไม่เร่งไม่ร้อนนี้ อาจารย์และลูกศิษย์สองคนในนามก็เดินทางจากต้นฤดูใบไม้ร่วงจนเข้าหน้าหนาวอย่างเรียบง่ายไร้เรื่องน่าตื่นตาตื่นใจ

เส้นทางที่เลือกเดินไม่ค่อยเหมือนกับขามา ชุยฉานเป็นคนเลือก ซึ่งเฉินผิงอันไม่มีข้อโต้แย้ง