หลูซานฝางด่าขำๆ “ติดสินบนกับท่านปู่เจ้าสิ เป็นข้าผู้อาวุโสที่ทุบหม้อขายเหล็ก ใช้เงินเดือนของตัวเองซื้อมา ไม่กินก็เรื่องของเจ้า”
กวนอี้หรานยกเท้าข้างหนึ่งเหยียบบนเก้าอี้ยาว ยื่นมือไปโอบไหล่ชีฉี รอให้ชีฉีเคี้ยวช้าๆ อย่างละเอียดแล้วกลืนลงไปแล้ว กวนอี้หรานถึงได้แอบเลิกคิ้วให้หลูซานฝาง หลูซานฝางหัวเราะหึหึ
ชีฉีวางตะเกียบลง ออกจากห้องไปหาคนคุยด้วย
นางเป็นผู้ฝึกตนสำนักการทหารที่มาจากร่องต้าหนีของศาลลมหิมะ ครั้งนี้ยังมีคนที่ลำดับอาวุโสสูงกว่านาง มีชาติกำเนิดมาจากยอดเขาเหวินชิง เป็นผู้ฝึกตนติดตามกองทัพของต้าหลีที่รับหน้าที่มานานหลายปีเช่นเดียวกัน
แต่ศาลลมหิมะมีทัศนคติที่ย่ำแย่ต่อภูเขาตะวันเที่ยงอย่างมาก โดยเฉพาะร่องต้าหนีที่ชีฉีอยู่ ดังนั้นครั้งนี้นางลงจากภูเขามาพร้อมกับผู้อาวุโสจากยอดเขาเหวินชิงท่านนั้นก็เพื่อมารวมตัวกับสหายโดยเฉพาะ รอกระทั่งเรือข้ามฟากจอดเทียบท่าที่ภูเขาตะวันเที่ยงก็จะลงจากเรือ
บนเรือข้ามฟากของคืนนี้ นอกจากกวนอี้หรานที่เป็นขุนนางอยู่ในเมืองหลวงแล้ว ยังมีหลิวสวินเหม่ยที่อยู่เมืองหลวงแห่งที่สอง
แต่กวนอี้หรานเคยเป็นแม่ทัพบู๊ใต้บังคับบัญชาของซูเกาซาน หลิวสวินเหม่ยกลับเป็นทหารสนิทคนรู้ใจของเฉาผิงอย่างแท้จริง
ชีฉีที่อยู่ตรงหัวเรือได้เจอกับสตรีพกดาบศึกของกองทัพต้าหลี นางยังคงแต่งกายเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยนแปลง ขอแค่ถอดเสื้อเกราะออกก็จะเห็นเป็นชุดผ้าแพรแขนแคบ กระโปรงผ้าโปร่งบางสีหมึก รองเท้าปักลาย ปลายรองเท้ามีไข่มุกที่คล้ายดวงตามังกรติดอยู่สองเม็ด ชีฉีเรียกคำหนึ่งว่าอาจาร์อาอวี๋ นางหันหน้ามา พยักหน้าให้ สีหน้าไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ ทว่าชีฉีกลับเคยชินเสียแล้ว คนที่สามารถทำให้อาจารย์อาอวี๋ฮุ่ยถิงมีรอยยิ้มบนใบหน้าได้ คาดว่าคงมีแค่บรรพจารย์อาที่หอเทพเซียนของศาลลมหิมะเท่านั้นแล้ว
เฉาผิงคือแม่ทัพผู้เฉลียวฉลาดที่มีชื่อเสียงในราชสำนักต้าหลี มาดของเขาสุภาพสง่างาม ทว่าสีหน้าของทูตผู้ตรวจตราในเวลานี้กลับดูอิหลักอิเหลื่อยิ่ง
เฉาจวิ้นที่บ้านบรรพบุรุษอยู่ในตรอกหนีผิงเคยเป็นแขนซ้ายแขนขวาให้กับหลิวสวินเหม่ย แต่หากอิงตามลำดับศักดิ์กันแล้ว กลับถือว่าเป็น…บรรพบุรุษของเฉาผิง
ดังนั้นคนทั้งสามคนที่นั่งอยู่ เฉาจวิ้นที่ทำตัวเอ้อระเหยลอยชาย ถอนตัวออกจากกองทัพต้าหลีมานานหลายปี ออกเดินทางท่องเที่ยวใบถงทวีปไปรอบหนึ่ง เวลานี้กำลังยุ่งอยู่การเอ่ยประจบเอาใจหลิวสวินเหม่ยอดีตหัวหน้าของตน ท่าทีของเขาไม่ยี่หระต่อโลกภายนอก หลิวสวินเหม่ยที่มียศรองเจ้ากรมฝ่ายขวากรมกลาโหมเมืองหลวงแห่งที่สองต้าหลีเพียงแค่ตามองจมูกจมูกมองใจ รู้สึกเหมือนนั่งอยู่บนพรมเข็ม ส่วนเฉาผิงเองก็ไม่เอ่ยอะไรสักคำ เพราะไม่รู้จริงๆ ว่าควรจะเรียกผู้ฝึกกระบี่ ‘หนุ่ม’ อย่างเฉาจวิ้นว่าอย่างไร หากอิงตามบันทึกในทำเนียบตระกูล แม้จะบอกว่าลำดับอาวุโสของเฉาจวิ้นไม่ได้สูงอย่างเซียนกระบี่เฉาซี อีกทั้งสายสกุลเฉาในถ้ำสวรรค์หลีจูก็มีการแบ่งสายออกไปอีกมาก แต่ลำดับศักดิ์ของเฉาจวิ้นก็ยังวางอยู่ตรงนั้นอยู่ดี
ยามฟ้าสาง
นักพรตหนุ่มปักปิ่นหยก สวมชุดเต๋าผ้าโปร่งสีเขียวเดินออกจากหอกั้วอวิ๋นลงจากเขาไป เดินเล่นไปตลอดทางกระทั่งไปถึงท่าเรือป๋ายลู่
บริเวณใกล้เคียงกับท่าเรือผู้คนจอแจขวักไขว่ มีเซียนซือที่ได้รับเอกสารผ่านทางจึงเรียกเอาเรือยันต์ตระกูลเซียนลำแล้วลำเล่าออกมาอย่างต่อเนื่อง บ้างก็ขี่สัตว์เซียนประเภทต่างๆ มุ่งหน้าไปยังกลุ่มยอดเขาของภูเขาตะวันเที่ยง โดยทั่วไปแล้วผู้ฝึกตนอิสระจะไปเข้าพักในเมืองรอบๆ ทั้งหมด
เดินเล่นได้ครึ่งชั่วยาม นักพรตหนุ่มก็กลับขึ้นมาบนภูเขา คิดไม่ถึงว่าหนีเยว่หรงจะยืนรออยู่ที่หน้าประตู บอกว่าทางฝั่งของโรงเตี๊ยมได้เตรียมอาหารเช้าไว้ให้เรียบร้อยแล้ว ขอเฉาเซียนซือโปรดลองชมดู
คิดไม่ถึงว่าเจินเหรินลัทธิเต๋าผู้นี้จะยังปฏิเสธอย่างละมุนละม่อม ทำให้โทสะในใจของหนีเยว่หรงลุกโหม มาดช่างใหญ่เทียมฟ้าเสียจริง
ตอนที่เฉินผิงอันกลับไปถึงระเบียงชมทิวทัศน์ หลิวเสี้ยนหยางก็ยังนอนหลับอยู่บนเก้าอี้หวาย
เดินมาหยุดข้างราวระเบียง เฉินผิงอันลังเลว่าควรจะอำพรางเรือนกายไปเยือนยอดเขาเซียนเหรินสะพายกระบี่เพียงลำพังสักรอบดีหรือไม่ แค่พอคิดดูอีกทีก็ล้มเลิกความคิดนี้ไป
ทุกวันนี้สกุลซ่งต้าหลีและสำนักบนภูเขาต่างก็หลีกเลี่ยงไม่พูดถึงห้าขุนเขาของในทวีป
ในอดีตตลอดทั้งแจกันสมบัติทวีปล้วนแซ่ซ่ง ห้าขุนเขาของราชวงศ์ต้าหลีก็คือห้าขุนเขาของแจกันสมบัติทวีป ไม่มีปัญหาใดๆ
รอกระทั่งสกุลซ่งต้าหลีรักษาสัญญาที่ให้ไว้ เป็นฝ่ายยอมยกดินแดนเกือบครึ่งหนึ่งให้เหล่าแคว้นใต้อาณัติใหญ่ทั้งหลายไปปกครองกันเอาเอง อาณาเขตของต้าหลีใหม่หดหายไปครึ่งหนึ่ง ถ้าเช่นนั้นสี่ขุนเขาที่เหลือนอกจากขุนเขาเหนือจึงมีความลุ่มลึกบางอย่างเกิดขึ้น
ดังนั้นจึงมีเพียงภูเขาพีอวิ๋นและเว่ยป้อที่ว่างงานผ่อนคลายที่สุด
เพราะไม่ว่าจะมีการเปลี่ยนอย่างไร ขุนเขาเหนือก็ล้วนไม่มีปัญหา ฝ่ายที่สถานการณ์กระอักกระอ่วนที่สุดกลับยังคงเป็นจิ้นชิงซานจวินขุนเขากลางที่อยู่ในอาณาเขตของจูอิ๋งเก่า
เพราะขุนเขากลางถึงกับกลายมาเป็นขุนเขาใหญ่แห่งหนึ่งที่อยู่ทางทิศใต้สุดของอาณาเขตต้าหลีใหม่ อีกทั้งเรื่องของการเปลี่ยนชื่อขุนเขาก็ไม่ได้เรียบง่ายเพียงแค่เปลี่ยนชื่อบนทำเนียบขุนเขาสายน้ำของสกุลซ่งต้าหลีเท่านั้น ไม่เพียงแต่ขุนเขากลางเองจะได้รับบาดเจ็บกระเทือนไปถึงเส้นเอ็นและกระดูก ยังจะเดือดร้อนภูเขาทายาททั้งหลาย รวมไปถึงโชคชะตาขุนเขาสายน้ำทั้งหมดที่อยู่ในอาณาเขตการปกครอง ได้ยินมาว่ายามอยู่กับเว่ยป้อ จิ้นชิงมักจะต้องสะอึกอึ้งพูดไม่ออกอยู่เสมอ ไม่เคยได้เปรียบใดๆ ทว่าในบรรดาซานจวินทั้งหลาย จิ้นชิงก็ชอบที่จะงัดข้อกับเว่ยป้อจริงๆ มักจะคอยส่งกระบี่บินมายังภูเขาพีอวิ๋น บอกว่ามีอักษรใหญ่ที่แกะสลักบนหน้าผาของนักประพันธ์ใหญ่คนใดกลายเป็นบทกวีที่สืบทอดต่อกันไปในโลกอีกแล้ว แน่นอนว่าก็มีการขอความรู้เรื่องการจัดงานเลี้ยงท่องราตรีจากเว่ยป้อด้วย เพราะถึงอย่างไรในเรื่องนี้เว่ยซานจวินก็ถือว่าเป็นผู้อาวุโสแล้ว หลายๆ ทวีปล้วนให้การยอมรับ
อันที่จริงฉายาเว่ยท่องราตรีนี้ แรกเริ่มสุดนั้นก็แพร่ออกไปจากภูเขาลั่วพั่ว
ดูเหมือนว่าจะเป็นเฉินหลิงจวินที่พูดถึงเป็นคนแรก จากนั้นก็ถูกคนจิ๋วควันธูปที่มักจะมาขานชื่อบนภูเขาลั่วพั่วตรงตามเวลาเอาออกไปป่าวประกาศ พากลับไปที่ศาลเทพอภิบาลเมืองด้วย ทุกวันนี้ข้างกายเจ้าหมอนี่มีลูกสมุนตามเป็นพรวน บอกว่าจะต้องช่วยเจ้าประมุขเผยเฉียนสร้างสาขาเล็กๆ ขึ้นในตัวจังหวัดให้จงได้ จะต้องฝึกวรยุทธ ถือไม้ง่ามแทนหอกอยู่ทุกวัน ไปๆ มาๆ ตลอดทั้งจังหวัดหลงโจวก็รู้ชื่อเว่ยท่องราตรี พอแพร่ไปทั่วจังหวัดหลงโจวแล้วก็เท่ากับว่าทั่วทั้งอาณาเขตของขุนเขาเหนือต่างก็รู้กันหมดแล้ว
ให้ตายอย่างไรเฉินหลิงจวินก็ไม่ยอมรับ บอกว่าเว่ยซานจวินใส่ร้ายเขาแล้ว ตอนนั้นเด็กชายชุดเขียวยืนอยู่ตรงโต๊ะหินริมหน้าผา ตีอกชกตัว น้ำมูกน้ำตาไหล พูดจาหนักแน่นน่าเชื่อถือว่า เขาเป็นคนแบบนั้นหรือไร? จะต้องเป็นพ่อครัวเฒ่าที่ดื่มเหล้าเมาแล้วพูดจาเหลวไหลออกไปแน่นอน ไม่อย่างนั้นก็เป็นเผยเฉียน ต้องเป็นนางแน่ ความสามารถในการตั้งฉายาของเจ้าเด็กนี่ บนภูเขาลั่วพั่วหากนางเรียกตัวเองว่าเป็นที่สองก็ไม่มีใครกล้าบอกว่าเป็นที่หนึ่ง อีกอย่างก็อาจเป็นไปได้ว่าจะเป็นหมี่ลี่น้อยที่หลุดปากพูดไป
สรุปก็คือกลายเป็นบัญชีเลอะเลือนบัญชีหนึ่ง