อู๋ซวงเจี้ยงยืนอยู่ตรงม่านฟ้า พยักหน้าอยู่ไกลๆ หัวเราะเสียงดังกังวานเอ่ยว่า “อาจารย์ชุยคาดการณ์ได้ถูกต้องแล้ว เดิมทีจะต้องเอาไปถามกระบี่ที่อารามเสวียนตูก่อน จากนั้นค่อยขอความรู้วิชากระบี่จากเต๋าเหล่าเอ้อ ครั้งนี้มาพบกันบนเรือข้ามฟาก เป็นโอกาสที่หาได้ยาก อาจารย์ชุยก็สามารถมองเป็นผู้ฝึกกระบี่คนหนึ่งได้ จะได้เอาพวกเจ้ามาลองฝึกปรือฝีมือได้พอดี ผลัดกันถามกระบี่สักครั้ง เพียงแค่หวังว่าบินทะยาน หยกดิบและเซียนเหรินสองคน เซียนกระบี่ทั้งสี่ร่วมมือกันสังหารขอบเขตสิบสี่ ก็อย่าได้ทำให้ข้าดูแคลนผู้ฝึกกระบี่ของไพศาลก็แล้วกัน”
เจียงซ่างเจินยื่นมือออกไป ในมือก็มีธงเพิ่มขึ้นมาอันหนึ่ง เขาโบกมันอย่างแรง ยังคงอยู่ในรูปลักษณ์ของภูตน้อยตลอดเวลา สบถด่าโฉงเฉงจนน้ำลายกระจายแตกฟอง “ข้าผู้อาวุโสคิดว่าตัวเองก็ถือเป็นคนที่คุยเก่งแล้วนะ ประจบสอพลอเป็นแล้วก็ทำให้คนสะอิดสะเอียนได้ด้วย คิดไม่ถึงว่านอกจากพี่น้องตู้แล้ววันนี้กลับได้มาเจอศัตรูบนมหามรรคาอีกคน! โดนสัพยอกอย่างนี้ก็ยิ่งทนไม่ได้ ทนไม่ได้จริงๆ น้องชุยเจ้าอย่าได้ห้ามข้า วันนี้ข้าจะต้องไปพบเจอกับเทพเซียนผู้เฒ่าอู๋ท่านนี้ดูสักหน่อย!”
เมื่อธงโบกสะบัด พายุลมกรดก็พัดกระโชกเป็นระลอก ฟ้าดินเกิดภาพเหตุการณ์ผิดปกติขึ้นมาอีกครั้ง นอกจากแม่ทัพเทพและภูตผีในภูเขาที่เดิมถอยหลังกลับไม่กล้าเดินหน้าซึ่งเริ่มทะยานลมพุ่งเข้าไปสังหารคนสามคนบนม่านฟ้าอย่างยิ่งใหญ่เกรียงไกรอีกครั้งแล้ว ระหว่างนี้ก็มีแม่ทัพเทพสี่คนที่โดดเด่นสะดุดตาที่สุด เรือนกายสูงพันจั้ง เท้าเหยียบอยู่บนเจียวหลง สองมือถือกระบี่ยักษ์ บุกนำไปสังหารพวกอู๋ซวงเจี้ยงสามคนก่อน
ทูตพิทักษ์ภูเขาที่เป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ใหญ่ยักษ์ตนหนึ่งยืนอยู่บนยอดเขาที่เต่าตัวใหญ่แบกเอาไว้ ในมือถือคันฉ่องกักมาร ภายใต้แสงตะวันเจิดจ้าสาดส่อง แสงคันฉ่องสาดยิงออกมา แสงกระบี่เส้นหนึ่งประดุจน้ำในแม่น้ำที่ซัดเชี่ยวกรากไม่ขาดสาย ทุกที่ที่ผ่านทำร้ายภูตผีไปนับไม่ถ้วน ราวกับว่าได้หล่อหลอมแสงกระบี่เฉียบคมที่มีปณิธานของแก่นตะวันไร้ที่สิ้นสุด ตรงดิ่งเข้าหาแผ่นหยกที่เหมือนดวงจันทร์ลอยอยู่กลางอากาศนั่น
มัลละแม่ทัพเทพที่สวมเสื้อเกราะสีทองตนหนึ่งมีสามเศียรหกกร ในมือถือดาบทวนง้าวและกระบี่ ร่างเปล่งวูบหนึ่งทีก็หดย่อขุนเขาสายน้ำ เดินก้าวออกไปไม่กี่ก้าว เพียงชั่วพริบตาก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าอู๋ซวงเจี้ยง
นางฟ้าขุนนางเทพตนหนึ่งที่สวมชุดสีสันสดใสพลิ้วไสวกอดผีผาไว้ในอ้อมกด บนศีรษะกลับมีใบหน้าสี่หน้า เป็นรูปโฉมที่ประหลาดยิ่ง
แผ่นหยกที่ลอยอยู่กลางอากาศซึ่งถูกเด็กหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาขว้างออกไปนั้น ถูกเสาลำแสงของกระจกกักมารซึ่งดำรงอยู่อย่างยาวนานกระแทกชน สะเก็ดไฟแตกกระจายไปทั่วทิศ ระหว่างฟ้าและดินเกิดพายุฝนสีทองครั้งแล้วครั้งเล่า สุดท้ายแผ่นหยกก็ปรากฏรอยแตกเสี้ยวหนึ่งพร้อมกับเสียงแตกร้าว
อู๋ซวงเจี้ยงยิ้มเอ่ย “เก็บไปเถอะ ถึงอย่างไรก็เป็นของจริงที่เก็บรักษาอย่างดีมานานหลายปี”
เด็กหนุ่มพยักหน้า เตรียมจะเก็บแผ่นหยกกลับเข้ามาไว้ในถุง คิดไม่ถึงว่าท่ามกลางแสงที่กระจกกักมารบนยอดเขาบานนั้นสาดยิงออกมากลับมีแสงกระบี่สีเขียวมรกตเสี้ยวหนึ่งที่ยากจะสังเกตเห็น คล้ายปลาที่ซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางแม่น้ำ ว่ายพุ่งไปอย่างรวดเร็วราวสายฟ้าฟาด พริบตาเดียวก็เตรียมจะโจมตีลงตรงจุดที่แผ่นหยกปริแตก อู๋ซวงเจี้ยงยิ้มบางๆ กายธรรมร่างหนึ่งโผล่ออกมาได้ตามแต่ใจ ใช้มือทำท่าวักน้ำ กอบเอาแสงกระบี่ที่มหาศาลราวกับทะเลสาบไว้ตรงกลางฝ่ามือ ในนั้นยังมีปลาสีเขียวมรกตที่ตัวเล็กมากตัวหนึ่งพุ่งชนสะเปะสะปะไปทั่ว เพียงแต่ว่าอยู่ในสายตาของผู้ฝึกตนใหญ่ขอบเขตสิบสี่คนหนึ่งกลับยังคงมองเห็นได้อย่างชัดเจน กายธรรมประกบสองมือบดขยี้แสงกระจกให้ปริแตก หลงเหลือไว้เพียงปณิธานกระบี่กลุ่มนั้น เพื่อจะได้เอามาขัดเกลา สุดท้ายหลอมออกมาเป็นกระบี่บินแห่งชะตาชีวิตเล่มหนึ่งของเจียงซ่างเจินที่ใกล้เคียงกับของจริงอย่างมาก
อู๋ซวงเจี้ยงเก็บกายธรรม แบมือออก ตรงกลางฝ่ามือมีงูสีเขียวที่เล็กมากตัวหนึ่งเลื้อยอยู่ เพราะถูกมหามรรคาสยบกำราบจึงจำต้องหดตัวให้เล็กลงเท่านี้ ไม่อย่างนั้นหากปล่อยให้มันเผยร่างจริงก็คงจะ… อู๋ซวงเจี้ยงพลันคลี่ยิ้มส่ายหน้า งูเขียวที่ตามหลักแล้วไม่ควรจะขยับตัวได้พลันขยายใหญ่ บนหัวมีเขาหนึ่งเขา ตรงท้องมีกรงเล็บสี่เล็บ ดวงตาทั้งคู่เป็นสีทอง เห็นได้ชัดว่าเป็นเผ่าพันธุ์น้ำเจียวหลงตัวหนึ่ง มันล้อมพันอยู่บนข้อมือของอู๋ซวงเจี้ยง อู๋ซวงเจี้ยงสะบัดข้อมือเบาๆ เลือดเนื้อของเจียวหลงก็พลันสลายกลายเป็นความว่างเปล่าทั้งหมดในเสี้ยววินาที เพียงแค่ทิ้งกายธรรมของเจียวหลงเอาไว้ ราวกับหลงเหลือเพียงภาพมังกรลายเส้นขาวดำจากที่ใช้น้ำหมึกสีทอง แต่กระนั้นก็ยังตามตอแยไม่เลิกรา เป็นเหตุให้ชายแขนเสื้อชุดคลุมอาคมข้างหนึ่งของอู๋ซวงเจี้ยงถึงกับถูกเจียวหลงตัวนั้นกัดเสียงดังสวบๆ เจียวหลางอ้าปากกัดชุดคลุมอาคมของอู๋ซวงเจี้ยงแล้วก็ยังพยายามจะสัมผัสผิวหนังของผู้ฝึกตนขอบเขตสิบสี่ท่านนี้ อู๋ซวงเจี้ยงหัวเราะหยัน เอ่ยว่า “เผ่าพันธุ์น้ำที่เป็นกากเดนตัวน้อยๆ ไม่สู้กลับคืนไปสู่แม่น้ำทะเลสาบดีหรือไม่”
ชุดคลุมอาคมบนร่างของอู๋ซวงเจี้ยงเปล่งประกายแสงวาบหนึ่งที ไม่รู้ว่าเจียวหลงหายไปไหน ครู่หนึ่งต่อมาก็ถึงกับหล่นเข้าไปในฟ้าดินของชุดคลุมอาคมตัวจริง จากนั้นก็ถูกหลอมดวงจิตทั้งหมดไปในเสี้ยววินาที
เผ่าพันธุ์น้ำตัวนั้นไม่เพียงแต่อาบย้อมไว้ด้วยปณิธานกระบี่ของเจียงซ่างเจิน เพื่อเป็นการเสแสร้งอย่างหนึ่ง จึงยังมีเวทอำพรางตาที่ผ่านการหล่อหลอมอยู่ด้วย ซึ่งก็หมายความว่าวิธีการนี้ย่อมไม่ใช่วิธีการที่นำมาใช้กะทันหันหลังจากพบเจออู๋ซวงเจี้ยงโดยบังเอิญแน่นอน แต่เป็นแผนการที่วางเอาไว้นานแล้ว ไม่อย่างนั้นในฐานะอาจารย์หล่อหลอมที่มีน้อยจนนับนิ้วได้บนโลกอย่างอู๋ซวงเจี้ยงก็คงไม่มีทางเจอกับเรื่องไม่คาดคิดเช่นนี้ ไม่ว่าจะเป็นการหลอมกระบี่หรือการหลอมวัตถุ เขาล้วนเป็นหนึ่งในผู้ฝึกตนใหญ่จำนวนไม่กี่คนที่ได้ยืนอยู่บนยอดเขาสูงสุด ไม่อย่างนั้นจะสามารถหลอมแม้กระทั่งจิตมารได้อย่างไร? ถึงขั้นที่ว่าแม้แต่เทวบุตรมารนอกโลกขอบเขตบินทะยานตนหนึ่งก็ยังถูกเขาหล่อหลอมอีกรอบ