ไม่ใช่ว่าผู้ฝึกตนเฒ่าจากแผ่นดินกลางผู้นี้ชอบคำเยินยอ ในความเป็นจริงแล้วคำสรรเสริญชื่นชมที่ผู้เฒ่าแซ่เว่ยได้รับมาตลอดชีวิตนี้ ไม่ว่าจะในหรือนอกตำราก็ล้วนเพียงพอแล้ว
ผู้เฒ่าเอ่ยประโยคจากใจจริงเพิ่มตามมาอีก “เมื่อก่อนรู้สึกแค่ว่าเจ้าเด็กชุยฉานผู้นี้ฉลาดเกินไป กลอุบายลึกล้ำ ความสามารถที่แท้จริง หากเอาไปใช้แค่ด้านการฝึกอบรมตัวเองด้านการศึกษาหาความรู้ คิดจะเป็นรองเจ้าลัทธิศาลบุ๋นก็เพียงพอเหลือแหล่ แต่หากคิดจะพูดถึงนอกตำราพิชัยสงคราม ต้องสัมผัสกับสงครามที่แท้จริง มีความเป็นไปได้มากว่าจะเป็นเพียงการวางแผนสู้รบบนหน้ากระดาษเท่านั้น ตอนนี้มาย้อนนึกดู กลับเป็นข้าผู้อาวุโสที่ปีนั้นดูแคลนวิชาการปกครองของซิ่วหู่มากเกินไป ที่แท้ซิ่วหู่แห่งไพศาลก็มีฝีมือล้ำเลิศเทียมฟ้า ไม่เลวเลยจริงๆ”
ผู้เฒ่าสองคนต่างก็มาจากปฐมสำนักของสำนักการทหารในทวีปแดนเทพแผ่นดินกลาง ตามกฎแล้วถือเป็นสำนักเบื้องบนของศาลลมหิมะและภูเขาเจินอู่ ภูเขาบรรพบุรุษที่มีความเกี่ยวพันกับโชคชะตาบู๊อย่างยิ่งใหญ่และลึกล้ำก็ยิ่งเป็นที่ตั้งของสำนักการทหารดั้งเดิมแห่งใต้หล้า และผู้เฒ่าที่คนหนึ่งแซ่เจียงคนหนึ่งแซ่เว่ยนี้ แน่นอนว่าต้องเป็นบรรพบุรุษสำนักการทหารอย่างสมชื่อแล้ว เพียงแต่ว่าเจียง เว่ยสองคนได้แต่ถือว่าเป็นบรรพบุรุษผู้กอบกู้ความรุ่งโรจน์ของสำนักการทหารสองท่านเท่านั้น เพราะถึงอย่างไรปฏิทินเหลืองเล่มนั้นของสำนักการทหารก็มีหน้าที่ว่างเปล่าอยู่เยอะมาก
และคนสองคนข้างกายผู้เฒ่า หนึ่งชายหนึ่งหญิงที่อายุยังน้อยทั้งคู่ คนหนึ่งคือสวี่ป๋าย เนื่องจากเชี่ยวชาญการเล่นหมากรุก จึงมีคำเรียกขานที่ไพเราะว่า ‘เจียงไท่กงตอนเป็นเด็กหนุ่ม’ และ ‘สวี่เซียน’
อีกคนหนึ่งคือเด็กสาวมีนามว่าฉุนชิง นางสวมชุดคลุมตัวยาวสีเขียวที่ถักด้วยเยื่อไผ่เส้นบางถี่ยิบ นางมัดผมหางม้าไพล่พวงผมข้ามไหล่มาห้อยไว้ด้านหน้า ตรงเอวพกดาบไม้ไผ่และกระบี่ไม้ไผ่ ฉุนชิงมาจากถ้ำสวรรค์จู๋ไห่ คือลูกศิษย์ผู้สืบทอดเพียงหนึ่งเดียวของฮูหยินแห่งภูเขาชิงเสิน เป็นทั้งลูกศิษย์เปิดขุนเขาและเป็นทั้งลูกศิษย์คนสุดท้าย
สวี่ป๋ายเอ่ยเสียงเบา “บนภูเขาและล่างภูเขาของแจกันสมบัติทวีปกลับไม่มีความวุ่นวายแม้แต่น้อย เป็นเพราะใจคนเอามาใช้ประโยชน์ได้มากจริงๆ หรือ? นับตั้งแต่เหนือลงใต้ ตลอดทางมานี้พวกเรายังจงใจแวะท่องเที่ยวไปตามเส้นทางเลียบมหาสมุทรหมื่นลี้ แต่ดูเหมือนว่าจะไม่มีผู้ฝึกตนที่คิดหนีออกไปจากแจกันสมบัติทวีปแม้แต่คนเดียว นี่ไม่แปลกไปหน่อยหรือ? ไม่พูดถึงใบถงทวีป พูดถึงแค่ฝูเหยาทวีปและเกราะทองทวีปที่ถือว่ากล้าตายกล้ารบมากแล้ว ผู้ฝึกตนบนภูเขาก็ยังไม่เกินจริงถึงขั้นนี้ ส่วนใหญ่มักจะมีผู้ฝึกตนที่หลบหนีแล้วมาจับกลุ่มกัน พากันแอบออกไปนอกอาณาเขตพื้นดินของทวีป”
ผู้เฒ่าแซ่เจียงยิ้มเอ่ย “เหตุผลนั้นเรียบง่ายมาก ผู้ฝึกตนแจกันสมบัติทวีปก็แค่ไม่กล้า ไม่สามารถ ไม่ยินดีเท่านั้น ไม่กล้าก็เพราะกฎของต้าหลีเข้มงวด เส้นแนวรบเลียบมหาสมุทรใหญ่แต่ละเส้นก็คือการสยบขวัญผู้คนอย่างหนึ่งอยู่แล้ว หัวของเทพเซียนบนภูเขาก็ไม่ได้มากไปกว่าหัวคนธรรมดาเลย ออกจากหน้าที่โดยพลการ ฆ่าทิ้งโดยไม่ต้องถาม นี่ก็คือกฎของต้าหลีในทุกวันนี้ ไม่สามารถก็เพราะราชสำนักและสิ่งศักดิ์สิทธิ์แห่งขุนเขาสายน้ำของแคว้นใต้อาณัติแต่ละแห่ง แม้แต่ศาลบรรพจารย์บ้านตัวเองและผู้ฝึกตนอิสระของแต่ละพื้นที่ที่คอยรายงานข่าวยังคอยจับตามองกันเอง ไม่ว่าใครก็ไม่อยากถูกลากให้ติดร่างแหไปด้วย ไม่ยินดีก็เพราะสนามรบในแจกันสมบัติทวีปนี้ถูกกำหนดมาแล้วว่าสงครามจะดุเดือดรุนแรงยิ่งกว่าสามทวีป แต่กลับยังสามารถสู้ได้ แม้แต่เด็กเล็กชั้นประถมหรือพวกอันธพาลที่วันๆ ไม่เอาการเอางานในหมู่ชาวบ้านร้านตลาดก็ยังไม่มีใครรู้สึกว่าสงครามครั้งนี้ต้าหลี หรือควรจะพูดว่าแจกันสมบัติทวีป จะต้องแพ้สักเท่าใด”
สวี่ป๋ายมองไปยังสนามรบแห่งหนึ่งบนพื้นดิน เขามองเห็นแม่ทัพบู๊สวมเสื้อเกราะเหล็กคนหนึ่งจึงถามเบาๆ ว่า “เป็นแม่ทัพบู๊ต้าหลีที่ระดับขุนนางสูงที่สุดแล้ว ยังจะต้องตายอีกหรือ? เป็นเพราะคนผู้นี้ยินดี หรือเพราะซิ่วหู่ต้องการให้เขาตาย เพื่อที่จะได้เป็นตัวอย่างที่ดีงามให้แก่กองทัพชายแดนต้าหลี จะได้เอามาใช้ปลอบใจผู้คนหลังจบศึก?”
ผู้เฒ่าแซ่เจียงยิ้มบางๆ เอ่ยว่า “แม่ทัพบู๊ของกองทัพชายแดนต้าหลี มีใครบ้างที่ไม่ใช่คนที่ลุกขึ้นมาจากกองคนตาย นับแต่ซ่งจ่างจิ้งไปจนถึงซูเกาซาน เฉาผิง ล้วนเป็นเช่นนี้ หากจะบอกว่าพอหมวกขุนนางใหญ่ขึ้นก็ตัดใจตายไม่ลง ชีวิตมีค่าเลยตายไม่ได้ ถ้าอย่างนั้นกองทัพม้าเหล็กต้าหลีก็ไม่มีทางแข็งแกร่งไปยังไง สวี่ป๋าย เจ้าเคยคิดถึงข้อนี้หรือไม่ว่า พลเอกเสาค้ำยันแคว้นของต้าหลีเป็นยศที่สามารถสืบทอดต่อกันไปได้เรื่อยๆ อีกทั้งในอนาคตยังมีแนวโน้มเอนเอียงว่าจะกลายไปเป็นยศทางขุนนางบุ๋น ถ้าอย่างนั้นในฐานะทูตผู้ตรวจการซึ่งเป็นแม่ทัพบู๊ขั้นหนึ่งล่ะ? ฮ่องเต้ต้าหลีกลับไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้ แน่นอนว่าเป็นเพราะราชครูชุยฉานไม่เคยพูดถึง เพราะอะไร? แน่นอนว่าก็เพราะทูตผู้ตรวจการ หรือซูเกาซาน หรือเฉาผิงแม่ทัพหลักเส้นแนวรบตะวันออกล้วนรบตายอย่างกล้าหาญไปแล้ว ซิ่วหู่ค่อยเอาเรื่องนี้มาพูด เมื่อถึงเวลานั้นจึงจะถูกต้องชอบธรรม คิดดูแล้วแม่ทัพใหญ่ซูเกาซานก็น่าจะรู้ดีอยู่แก่ใจ…”
สวี่ป๋ายอดไม่ไหวเอ่ยว่า “แต่ตอนนี้ซูเกาซานเพิ่งจะอายุแค่ห้าสิบกว่าปีก็ต้องมารบตายในสนามรบแล้ว ต่อให้อาศัยคุณปการครั้งนี้สร้างร่มเงาปกป้องลูกหลาน วงศ์ตระกูลมีเกียรติไปทุกยุคทุกสมัย แล้วจะรับรองได้อย่างไรว่าตำแหน่งทูตผู้ตรวจการของแม่ทัพบู๊ผู้ล่วงลับไปแล้วนี้จะสามารถสืบทอดต่อไปให้คนรุ่นหลังได้อีกเรื่อยๆ นี่เป็นความรู้สึกของคนปกติทั่วไป จะไม่กังวลไม่ได้…”
กล่าวมาถึงตรงนี้ สวี่ป๋ายก็พยักหน้าพูดพึมพำกับตัวเอง “เข้าใจแล้ว หลังจากรบตายก็ได้เลื่อนขั้นเป็นวิญญาณวีรบุรุษของศาลบู๊อย่างมีเกียรติ เป็นเหมือนนายพลเอกเฉาและหยวน มีการโคจรวิชาอภินิหารของเกาเฉิงและจงขุยก็ไม่เพียงแต่สามารถเป็นแม่ทัพนำทัพหยินอยู่ในสนามรบต่อได้อีก ต่อให้รบตายปิดฉากตัวเองลงก็ยังคงได้ดูแลวงศ์ตระกูล”
ฉุนชิงพูด “อาจารย์ชุยเป็นอัจฉริยะมีแผนการอันลึกล้ำ มองใจคนได้อย่างกระจ่าง”
ชุยฉานลูกศิษย์ลัทธิขงจื๊อตอนเป็นเด็กหนุ่ม อันที่จริงเคยมี ‘บุญคุณความแค้น’ กับถ้ำสวรรค์จู๋ไห่อยู่บ้าง แต่อาจารย์ของฉุนชิง หรือก็คือฮูหยินแห่งภูเขาชิงเสินถ้ำสวรรค์จู๋ไห่กลับมีทัศคติที่ไม่เลวต่อชุยฉาน ดังนั้นถึงแม้ฉุนชิงจะอายุยังน้อย ไม่เคยไปมาหาสู่กับซิ่วหู่ แต่ความประทับใจที่มีต่อชุยฉานกลับดีมาก เป็นเหตุให้นางเรียกเขาด้วยความเคารพจากใจจริงว่า ‘อาจารย์ชุย’ ตามคำบอกเล่าของอาจารย์เจ้าขุนเขาของนางท่านนั้น นิสัยของมือกระบี่บางคนแย่มาก แต่คนที่มือกระบี่คนนั้นเห็นเป็นสหายได้ ต้องสามารถคบหาด้วยได้แน่นอน ภูเขาชิงเสินไม่ขาดสุราแค่ไม่กี่กานั้นหรอก
สวี่ป๋ายพลันเบิกตากว้าง
เด็กหนุ่มชุดขาวคนหนึ่งว่ายน้ำจากจุดที่ห่างไปไกลมาถึง มองดูเหมือนเนิบช้าสบายอารมณ์ แต่แท้จริงแล้วกลับว่องไวราวสายฟ้าแลบ ภูเขาของขุนเขาใต้ที่มีการป้องกันเข้มงวดคล้ายจะเห็นมาจนชินตาแล้วจึงแสร้งทำเป็นมองไม่เห็นคนผู้นี้ สวี่ป๋ายนึกตัวตนของอีกฝ่ายออกในทันที คือบุคคลผู้หนึ่งที่มีเมฆหมอกล้อมบังสถานะแปลกประหลาด เจ้าหมอนี่แบกยศยาวเป็นพรวน ไม่เพียงแต่เป็นผู้นำสายลับทางทิศใต้ของต้าหลี ยังเป็นทูตผู้ตรวจการที่อยู่เบื้องหลังเมืองหลวงแห่งที่สองภาคกลางของต้าหลีและลำน้ำใหญ่สายหนึ่งด้วย ภายนอกไม่มีสถานะขุนนางต้าหลีใดๆ แต่กลับเป็นบุคคลที่สำคัญอย่างถึงที่สุด ตำแหน่งสูงส่งอย่างยิ่ง
เด็กหนุ่มคนนั้นยังคงว่ายน้ำวนไปรอบร่างของคนทั้งสี่ ใบหน้าแสร้งทำเป็นตกตะลึงอย่างไม่มีความจริงใจใดๆ โหวกเหวกว่า “โอ้โห นี่มันตาเฒ่าเจียงที่ฝีมือเล่นหมากรุกไร้เทียมทานของพวกเราคนนั้นไม่ใช่หรือ ยังคงแต่งกายเรียบง่ายอยู่เหมือนเดิมเลยนะ มาตกปลาหรือ ไม่มีปัญหา ไม่มีปัญหา สระน้ำกว้างใหญ่ขนาดนี้ ไม่ว่ากุ้งปูปลาอะไรก็มีหมด มีสตรีผู้หนึ่งชื่อเฟยเฟย ก็คือปลาตัวใหญ่ แล้วยังมีบรรพจารย์เว่ยช่วยรวบแหอีกด้วยนะนี่ แบบนี้แค่ยกมือเฟยเฟยจะไม่ถูกจับมาง่ายๆ เลยหรือ? กลัวก็แต่ว่าข้องปลาใบเล็กตรงเอวตาเฒ่าเจียงจะใส่ไม่พอ…”
ผู้เฒ่าลัทธิขงจื๊อจอนผมสองข้างเป็นสีดอกเลาผู้หนึ่งพลันปรากฏตัว ใช้มือข้างหนึ่งกดลงบนหัวของชุยตงซาน ไม่ให้เด็กหนุ่มว่ายน้ำต่อ เด็กหนุ่มชุดขาวจึงร่วงกระแทกพื้นดังตุ้บ เขาแสร้งทำเป็นร้องตวาดอย่างขุ่นเคืองคำหนึ่ง ดีดตัวด้วยท่าปลาไนกระโดดหงายท้องก็ยังลุกไม่ขึ้น ดิ้นกระโดดอยู่สองสามทีก็หล่นกระแทกพื้นอยู่สองสามที ราวกับว่าเป็นชาวยุทธที่เคยเรียนในโรงเรียนสอนการต่อสู้ของยุทธภพที่ฝีมือย่ำแย่ที่สุด แต่กลับแสร้งโอ้อวดว่าตัวเองมีฝีมือ สุดท้ายชุยตงซานก็ได้แต่ลุกขึ้นยืนอย่างขุ่นเคือง ทำเอาสวี่ป๋ายที่แต่ไหนแต่ไรมาเป็นคนรักษากฎระเบียบที่สุดมึนงงไปหมด ดูเหมือนว่าซิ่วหู่ต้าหลีก็ไม่ได้ร่ายวิชาที่เป็นตราผนึกอะไรนะ ทำไมเด็กหนุ่มถึงได้มีสภาพทุลักทุเลขนาดนี้ได้ล่ะ?