หวังจิ้งซานอืมรับหนึ่งที
เด็กสาวพกดาบที่นั่งอยู่โต๊ะติดกันน้ำตาเอ่อคลอ
พอคิดถึงว่าศิษย์พี่หญิงใหญ่ไม่อยู่ในหมู่บ้านแล้ว หากศิษย์พี่ใหญ่หวังจิ้งซานก็จากไปอีกคน นั่นก็จะต้องเป็นเรื่องที่น่าเสียใจอย่างมากแน่นอน
แต่ที่ทำให้เด็กสาวยิ่งรู้สึกเสียใจ เป็นเพราะดูเหมือนว่าอาจารย์จะแก่แล้ว
หวังจิ้งซานพลันเอ่ยว่า “อาจารย์ ถ้าอย่างนั้นข้าจะออกไปท่องยุทธภพเดี๋ยวนี้เลยนะ?”
หวังตุ้นอึ้งตะลึง จากนั้นก็หัวเราะร่า “อย่าเพิ่งๆ วันนี้อาจารย์ดื่มเหล้าไปเยอะแล้ว ที่พูดกับเจ้าก็เป็นแค่ถ้อยคำของคนเมาที่ไม่ต้องจ่ายเงินเท่านั้น อย่าได้คิดเป็นจริงเป็นจังสิ ต่อให้คิดเป็นจริงเป็นจังก็รออีกสักหน่อย ตอนนี้หมู่บ้านยังต้องพึ่งพาเจ้าให้เป็นเสาคานสำคัญ…”
เด็กสาวกลอกตามองบน หันหน้าไปทางอื่นแล้วฟุบตัวลงบนผิวโต๊ะ
อาจารย์ที่ยามอยู่ต่อหน้าคนกันเองจะไม่เคยมีมาดของปรมาจารย์เลยแม้แต่น้อยผู้นี้ ช่างน่าเบื่อจริงๆ
แต่ศิษย์พี่หญิงใหญ่ฟู่ก็ดี หรือศิษย์พี่หวังจิ้งซานก็ช่าง ล้วนรู้ดีว่ายามที่เป็นหวังตุ้นบุคคลอันดับหนึ่งของยุทธภพแคว้นอู่หลิง และยามที่เป็นอาจารย์ที่ขี้เกียจไปเสียทุกเรื่องเมื่ออยู่ในหมู่บ้านภูเขาส่าส่าว คือคนสองคน
นางและศิษย์น้องเล็กคนนั้นก็เชื่อในเรื่องนี้เหมือนกัน
เพราะฟู่โหลวไถและหวังจิ้งซานต่างก็เคยท่องยุทธภพกับอาจารย์มาก่อน
ตลอดชีวิตที่ผ่านมานี้อาจารย์เคยมีความขัดแย้งกับผู้ฝึกตนบนภูเขาอยู่หลายครั้ง และยังเคยมีการเข่นฆ่าหลายครั้งที่เกือบจะต้องเอาชีวิตไปแลก
และเหตุผลที่อาจารย์ลงมือ คำบอกเล่าของศิษย์พี่หญิงใหญ่ฟู่โหลวไถและศิษย์พี่หวังจิ้งซานล้วนเหมือนกันอย่างไม่มีผิดเพี้ยน นั่นก็คืออาจารย์ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้าน
แต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด ตอนที่เอ่ยประโยคนี้ ฟู่โหลวไถและหวังจิ้งซานกลับไม่เพียงแต่ไม่นึกตำหนิอาจารย์แม้แต่น้อย กลับกันในดวงตาของพวกเขายังคล้ายจะเต็มไปด้วยประกายเจิดจ้า
เด็กหนุ่มสะพายกระบี่คนนั้นวิ่งมาถึงร้านเหล้าอย่างรวดเร็วราวกับสายลม แล้วนั่งแปะลงบนม้านั่งตัวยาวที่อาจารย์หวังตุ้นเป็นผู้นั่ง เบียดแนบชิดกับเขา
ในเรื่องของเคารพครูบาอาจารย์นี้ ในบรรดาลูกศิษย์ของหวังตุ้นก็มีเพียงเด็กหนุ่มนี่แหละที่จะทำเรื่องแบบนี้ได้ อีกทั้งยังไม่มีความหวาดเกรงเลยแม้แต่น้อย
หวังตุ้นยิ้มถาม “เป็นอย่างไร ได้รับผลเก็บเกี่ยวบ้างหรือไม่?”
เด็กหนุ่มทอดถอนใจเอ่ยว่า “หลูต้าหย่งเจียวพลิกแม่น้ำผู้นั้นคุยโวเกินจริง ฝอยจนน้ำลายกระเด็นเต็มหน้าข้า ทำให้ข้าต้องคอยป้องกันอาวุธลับอย่างน้ำลายของเขาอย่างระมัดระวัง อีกอย่างจอมยุทธใหญ่หลูผู้นี้พูดไปพูดมาก็มีอยู่แค่ไม่กี่คำเท่านั้น ข้าไม่ใช่เทพเซียนจริงๆ เสียหน่อย ไม่อาจใคร่ครวญถึงปณิธานของกระบี่บินออกมาได้มากนัก ดังนั้นศิษย์พี่ใหญ่หวังโชคดีกว่าศิษย์พี่หญิงเล็กอยู่มาก ไม่อย่างนั้นตอนนี้ข้าคงได้กลายเป็นอันดับหนึ่งในบรรดาลูกศิษย์ของอาจารย์แล้ว”
หวังจิ้งซานยิ้มบางๆ “ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยววันหน้าข้าก็ควรไปขอบคุณจอมยุทธใหญ่หลูที่ออมปากออมคำสินะ?”
เด็กหนุ่มโบกมือ “ไม่ต้องหรอก ถึงอย่างไรวิชากระบี่ของข้าจะเหนือกว่าศิษย์พี่อย่างท่าน หากไม่ใช่วันนี้ก็เป็นพรุ่งนี้”
หวังจิ้งซานยิ้มกล่าว “อ้อ?”
เด็กหนุ่มรีบเปลี่ยนคำพูดเสียใหม่ “ไม่ใช่ปีนี้ก็เป็นปีหน้า!”
หวังจิ้งซานไม่เอ่ยอะไรอีก
แม้จะบอกว่าศิษย์น้องเล็กผู้นี้พูดจาส่งเดชไร้กฎเกณฑ์
แต่ในเรื่องของการฝึกกระบี่นั้น
เด็กหนุ่มกลับเป็นคนที่มีกฎเกณฑ์ที่สุดในหมู่บ้านภูเขาส่าส่าว
แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว