บทที่ 505.5 เจี้ยนเซียนอยู่ในมือของเซียนกระบี่

เจ้าแห่งทะเลสาบชางอวิ๋นผู้นั้นหยุดชะงักไปครู่หนึ่งก็ทอดถอนใจเอ่ยว่า “การค้าขายที่ดีใต้หล้านี้ไม่เคยใช่การร่ำรวยฉับพลันจากเงินทุนหนึ่งก้อนที่ได้กำไรมหาศาล แต่เป็นน้ำเส้นเล็กไหลยาวที่สั่งสมเป็นเดือนเป็นปี เซียนกระบี่เห็นด้วยหรือไม่?”

เฉินผิงอันใช้นิ้วหัวแม่มือเช็ดมุมปาก ยิ้มอ่อนเอ่ยว่า “เหตุใดพอหลักการเหตุผลที่ดีขนาดนี้ออกมาจากปากของเจ้าแห่งทะเลสาบ รสชาติถึงได้เปลี่ยนไปเสียเล่า”

อินโหวเพียงยิ้มไม่เอ่ยอะไร

รอให้อีกฝ่ายเสนอราคามา

ไม่ว่าในใจจะเกลียดแค้นคนตรงหน้านี้มากแค่ไหน แต่ในเมื่อฝีมือสู้คนอื่นไม่ได้ และอีกฝ่ายสามารถเดินกร่างอยู่บนทะเลสาบชางอวิ๋นที่เป็นบ้านของตนได้ วังมังกรของตนก็ได้แต่เป็นคนใบ้ที่กินหวงเหลียนเท่านั้น

หยุดยั้งความเสียหายให้ทันเวลา

ดีกว่าทำผิดซ้ำซากมากนัก

อย่างน้อยที่สุดอย่างแรกก็ยังสามารถทำให้ภูเขาเขียวยังคงอยู่ คนไม่ต้องกลัดกลุ้มว่าจะไม่มีฟืนให้เผาไฟ แต่อย่างหลังมักจะเป็นดั่งการกระตุกผมเส้นเดียวสั่นสะเทือนทั้งตัว ดั่งอาคารหลังใหญ่ที่พังครืนลงมาในค่ำคืนเดียว

เฉินผิงอันเก็บกาเหล้าใส่ไว้ในวัตถุจื่อชื่อ ถามว่า “แล้วเรื่องร่างทองของเทพอภิบาลเมืองสุยเจี้ยที่เน่าเปื่อยทรุดโทรมล่ะ?”

การมาเยือนในคืนนี้ของอินโหวเรียกได้ว่ามีความจริงใจเปิดเผย พอนึกถึงเรื่องนี้ก็ยากที่จะปกปิดสีหน้ามีความสุขบนความทุกข์ของคนอื่นได้ เขายิ้มกล่าวว่า “บัณฑิตที่เป็นเจ้าเมืองคนนั้น ไม่เพียงแต่แบกรับโชคชะตาบุ๋นของแคว้นอิ๋นผิงและโชควาสนาของเมืองส่วนหนึ่งไว้แต่แรกอย่างเหนือการคาดการณ์ของทุกคน อีกทั้งจำนวนส่วนแบ่งที่ได้รับไปยังเหนือกว่าที่ข้าและเมืองสุยเจี้ยประมาณการณ์เอาไว้มาก ในความเป็นจริงแล้ว หากไม่เป็นเช่นนี้ เด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมคนหนึ่งจะสามารถอาศัยกำลังของตัวเองหนีรอดไปจากเมืองสุยเจี้ยได้อย่างไร? นอกจากนี้เขายังมีวาสนาอีกหนึ่งอย่าง นั่นคือตอนนั้นมีองค์หญิงของแคว้นอิ๋นผิงคนหนึ่งที่หลงรักคนผู้นี้ตั้งแต่แรกเห็น ตลอดชีวิตนี้ไม่อาจลืมเลือนเขาได้ และเพื่อหนีการแต่งงาน นางก็ยอมไปเป็นนักพรตหญิงของลัทธิเต๋าที่อยู่เฝ้าโคมเขียวในอารามอย่างยากลำบาก แม้ว่าจะไม่มีพรสวรรค์ของผู้ฝึกลมปราณ แต่ถึงอย่างไรก็เป็นองค์หญิงที่ได้รับความโปรดปราน นางจึงมอบชะตาแคว้นเสี้ยวหนึ่งไว้บนร่างของเจ้าเมืองผู้นั้นโดยไม่รู้ตัว ภายหลังได้ยินข่าวร้ายอยู่ในอารามของเมืองหลวง นางจึงใช้ปิ่นทองแทงคอฆ่าตัวตายไปอย่างเด็ดเดี่ยว สองอย่างนี้ทับซ้อนกัน และยังมีความผิดครั้งนั้นของเทพอภิบาลเมือง จึงเป็นเหตุให้ร่างทองเกิดรอยปริร้าวอันตรายถึงชีวิตซึ่งไม่อาจใช้ผลบุญในโลกมืดมาซ่อมแซมได้”

เฉินผิงอันถามคำถามสุดท้าย “จุดจบของเมืองสุยเจี้ยจะเป็นอย่างไร?”

อินโหวมองไปทางเมืองสุยเจี้ยแวบหนึ่งแล้วส่ายหน้า “อนาถมาก มาเจอกับเทพอภิบาลเมืองที่หวังให้ชาวบ้านแบ่งรับผลกรรมและทัณฑ์สวรรค์ไปจากเขาเช่นนี้ ก็ถือว่าบรรพบุรุษของแต่ละครอบครัวในเมืองนั้นไม่เคยสั่งสมบุญกุศลเอาไว้ อีกไม่นานเท่าไหร่ทัณฑ์สวรรค์ก็จะฟาดผ่าลงมาสู่พื้นดิน อย่างน้อยที่สุดคนธรรมดาของเมืองสุยเจี้ยแห่งนั้นก็จะน่าจะต้องตายกันหมดสิ้น ดังนั้นผู้ฝึกลมปราณที่ไปเยือนเมืองสุยเจี้ยจึงจะจากไปก่อนจะเกิดเหตุการณ์นั้น ต่อให้ไม่อาจช่วงชิงสมบัติประหลาดมาได้ก็ไม่มีใครกล้าอยู่ต่อแล้ว”

เดิมทีอินโหวเจ้าแห่งทะเลสาบนึกว่าคืนนี้จะมีการต่อรองราคากันสักพักหนึ่ง คิดไม่ถึงว่าเซียนกระบี่ชุดเขียวที่อายุยังน้อยผู้นั้นจะหมุนตัวจากไปโดยตรง

นี่กลับทำให้อินโหวรู้สึกไม่สบายใจ แต่ก็ไม่กล้าขึ้นฝั่งไป

ได้แต่ข่มกลั้นความเคียดแค้นและไฟโทสะ รวมถึงความกระวนกระวายส่วนนั้นลงไป ครั้นจึงร่ายใช้วิชาอภินิหารหลบเลี่ยงน้ำกลับเข้าไปยังวังมังกรใต้ทะเลสาบ

เฉินผิงอันกลับไปที่ศาลเทพวารีของเจ้าแห่งคูน้ำจ่าวซี

แต่กลับพบว่าไม่เพียงแต่ตู้อวี๋ที่ย้อนกลับมา แม้แต่เยี่ยนชิงผู้นั้นก็อยู่ด้วย

เพียงแต่ครั้งนี้เฉินผิงอันไม่ได้พูดอะไร เขาเดินไปนั่งลงข้างกองไฟ ยื่นมือไปอังไฟหาความอบอุ่น

ตู้อวี๋นั่งอยู่ด้านข้าง เอ่ยว่า “ก่อนหน้านี้ข้าเห็นเทพธิดาเยี่ยนชิงกลับมา พอนึกได้ว่าถุงผ้าป่านที่ใส่วัตถุดิบวิเศษของผู้อาวุโสยังอยู่ในลานเรือนแห่งนี้ ไม่มีคนเฝ้าให้ ไม่วางใจก็เลยรีบย้อนกลับมา”

หลังจากที่เข้ามาในศาล เยี่ยนชิงก็ยืนอยู่บนขั้นบันได มองผู้ฝึกตนสำนักขวานผีผู้นั้นอยู่ตลอดเวลา

ตู้อวี๋ ก่อนหน้านี้ไม่มีความทรงจำอะไร แค่เคยได้ยินชื่อมาครั้งสองครั้ง แล้วก็ยังเป็นเพราะพ่อแม่ของคนผู้นี้คือคู่รักบนภูเขาคู่หนึ่ง รู้แค่ว่าเขาเป็นคนที่ชอบรังแกคนอ่อนแอหวาดกลัวผู้แข็งแกร่ง ชอบทำตัวร่อนเร่พเนจรอยู่ในยุทธภพ

เยี่ยนชิงเปิดปากกล่าว “ข้าแค่จะถามเหตุผลข้อหนึ่ง ถามเสร็จแล้วก็จะไป”

คนผู้นั้นกลับเอาแต่จ้องนิ่งไปที่กองไฟ เหม่อลอยไร้คำพูด

เยี่ยนชิงเงียบไปครู่หนึ่ง ถึงเอ่ยว่า “เหตุใดต้องลงมือกับเหอลู่? หากเจ้าจะบอกว่าได้ยินเรื่องสกปรกบางอย่างของทะเลสาบชางอวิ๋นมาจากตู้อวี๋ จึงเป็นเหตุให้ลงมืออำมหิตตามใจปรารถนา นี่ก็เป็นเรื่องปกติ แต่เจ้าน่าจะไม่เคยเจอกับเหอลู่มาก่อนถึงจะถูก”

ตู้อวี๋เหลือกตามองบนทำหน้าทะเล้น

โอ้โหแหะ มาเพื่อร้องทุกข์ขอความเป็นธรรมให้เจ้าเด็กหน้าขาวคนรักคนนั้นเสียด้วย

สมควรแล้วที่ถูกผู้อาวุโสโยนลงทะเลสาบชางอวิ๋นให้ไปดื่มน้ำเสียอิ่ม

อันที่จริงเยี่ยนชิงเตรียมใจมาก่อนแล้วว่าคนผู้นี้จะต้องทำตัวเป็นคนใบ้ไม่ตอบคำถามของนาง

คิดไม่ถึงว่าเขาจะเอ่ยเนิบนาบขึ้นมาว่า “ประโยคแรกที่เหอลู่เปิดปากห้ามปราม หาใช่คิดทำเพื่อข้าไม่ แต่เพื่อเจ้าแห่งคูน้ำจ่าวซีที่เชิญเจ้ามาดื่มน้ำชา”

เยี่ยนชิงไม่ใช่คนโง่ ย่อมรู้เรื่องนี้

คนผู้นั้นเอ่ยต่อว่า “เพราะตอนนั้นเหอลู่รู้สึกว่า ข้าคือผู้ฝึกตนที่มีตบะสูงกว่าเจ้าแห่งคูน้ำจ่าวซี”

เยี่ยนชิงอยากฟังให้ละเอียดกว่านี้สักหน่อย หลังจากลังเลอยู่ชั่วขณะก็คิดว่าจะนั่งลงบนขั้นบนสุดของบันได

ผลกลับถูกคนผู้นั้นปรายหางตามามอง

มองเห็นสายตาที่ทำให้คนพรั่นผวาของคนผู้นั้น เยี่ยนชิงก็รีบหยุดการกระทำที่คิดไว้ทันที

คนผู้นั้นถอนสายตากลับ หันไปจ้องมองกองไฟต่อ และเงียบงันลงไปอีกครั้ง

เห็นได้ชัดว่ายังพูดไม่จบ แต่กลับไม่คิดจะพูดต่ออีกแล้ว

เยี่ยนชิงอับอายและขุ่นเคืองขึ้นอีกเป็นเท่าทวี ตนไม่มีค่าขนาดนี้เชียวหรือ แค่เจ้าจะพูดกับข้าให้มากขึ้นสักสองสามคำ มันยากเย็นนักหรือไร?

หัวใจของเยี่ยนชิงบีบรัดตัว แล้วก็ไม่เหลือความลังเลอีก รีบทะยานลมจากไปทันที

ตู้อวี๋คิดไม่ตกอยู่ชั่วครู่ก็ลุกขึ้นยืนแล้วบอกลาไปเช่นกัน

เฉินผิงอันพยักหน้าให้

แล้วจ้องมองกองไฟต่อ

เหตุผลไม่ได้อยู่แค่ในมือของผู้แข็งแกร่งเท่านั้น แต่ก็ไม่ได้อยู่แค่ในมือของผู้อ่อนแออย่างเดียวเช่นกัน

เหตุผลก็คือเหตุผล ไม่ใช่ว่าจะมีเหตุผลมากขึ้นเพียงเพราะเจ้าแข็งแกร่ง แล้วก็ใช่ว่าจะไม่มีอยู่เพียงเพราะเจ้าอ่อนแอ