ตอนที่ 767
บทที่ 445.4 เรื่องราวและคนบนโลกล้วนเล็กเท่าเมล็ดงา
21 ตุลาคม 2569
กล่าวมาถึงตรงนี้ หลิวเหล่าเฉิงก็เด็ดกิ่งหลิวมากิ่งหนึ่งแล้วเริ่มถักอย่างคล่องแคล่ว “ข้าคุณสมบัติดี โชคก็ดียิ่งกว่า เส้นทางในการฝึกตนของข้าเจอกับอุปสรรคอยู่ตลอดเวลา ยากลำบากมาไม่น้อย แต่ทุกครั้งที่ถึงช่วงเวลาสำคัญมักจะก้าวเดินมาได้อย่างราบรื่นเสมอ ดังนั้นจึงเลื่อนเป็นก่อกำเนิดมาตั้งนานแล้ว แต่พันไม่ควรหมื่นไม่ควร ข้าไม่ควรชอบนางเลยจริงๆ ที่ร้ายแรงยิ่งไปกว่านั้นคือนางยังมองออก ตอนแรกเพื่อหลบเลี่ยงนาง ข้าจึงออกไปจากทะเลสาบซูเจี่ยน ผลกลับกลายเป็นว่าผ่านไปหลายสิบปี กิ่งหลิวบนเกาะกงหลิ่ว (กิ่งหลิวกับชื่อเกาะกงหลิ่วเขียนเหมือนกันความหมายเดียวกัน แต่คนไทยจะชินกับการเรียกต้นหลิวมากกว่าต้นหลิ่ว ผู้แปลจึงใช้คำว่าต้นหลิวแทนต้นหลิ่ว) ล้วนถูกนางเด็ดมาจนหมดแล้ว (เด็ดกิ่งหลิวมาถักทอเหมือนการบอกให้รู้ว่ารอคอยคิดถึงและรอคอยคนที่จากไปไกล) ข้าก็เลยเริ่มใจอ่อน คิดว่าไม่อย่างนั้นก็ทำตามใจตัวเองไปดีกว่า ก่อนหน้านี้ไร้หัวใจเกินไปถึงเป็นเหตุให้ไม่สามารถเลื่อนสู่ห้าขอบเขตบนได้เสียที ไม่แน่ว่าเมื่อนิ่งอย่างถึงที่สุดอาจเกิดการเปลี่ยนแปลงใหม่ กลับกลายเป็นว่ามีโอกาสฝ่าทะลุคอขวด ข้าก็เลยผูกสมัครเป็นคู่บำเพ็ญเพียรกับนาง และคอขวดก็มีการขยับเคลื่อนจริงๆ เพียงแต่ว่าหลังจากนั้น เนื่องจากปีนั้นนางต้องการอยู่กับข้าไปนานๆ อยากจะมีชีวิตที่ยืนยาว แต่กลับไม่ยอมมาขอร้องข้า กลัวว่าข้าจะดูแคลนนาง ไม่รู้ว่านางไปหาตำราลับที่ไม่สมบูรณ์แบบเล่มหนึ่งมาจากที่ใด วิธีการของมันค่อนข้างจะนอกรีต จึงเกือบจะธาตุไฟเข้าแทรก ข้าถึงต้องทุ่มเงินฝนธัญพืชก้อนใหญ่เพื่อช่วยเหลือนาง เงินสะสมของเกาะกงหลิ่วในยามนั้นหายไปเกือบครึ่ง แต่ยังดี แม้จะทุลักทุเลก็ยังได้เป็นผู้ฝึกตนโอสถทอง แต่เพียงไม่นานข้าก็ค้นพบว่าการดำรงอยู่ของนางคือฝันร้ายสำหรับข้า แต่ข้าก็ไม่อยากสังหารนางเพื่อชดเชยจุดด่างพร้อยในจิตใจ ให้ตัวเองได้เลื่อนขั้นเป็นห้าขอบเขตบน จึงผลักดันนางให้ขึ้นไปนั่งบนตำแหน่งเจ้าแห่งยุทธภพ จากนั้นก็ไปจากทะเลสาบซูเจี่ยน แต่ว่าข้าผิดไปแล้ว ผิดมาก ผิดมหันต์ เมื่อเวลาล่วงเลยผ่านไป นางที่ถูกข้าทิ้งไว้บนเกาะกงหลิ่วก็เริ่มเปลี่ยนไป เพราะนางกลัวตาย โอสถทองเม็ดนั้นของนางเดิมทีก็กึ่งจริงกึ่งปลอม ลมรั่วเข้าแปดทิศ ก่อนหน้านี้นางใช้วิธีลัดของสำนักนอกรีตมาสร้างโอสถ สภาพจิตใจจึงย่ำแย่ซ้ำซ้อน พอข้าจากไปเช่นนี้ก็ยิ่งเหมือนการราดน้ำมันลงบนกองไฟ ทำให้นางยิ่งคลุ้มคลั่งมากขึ้นทุกที สุดท้ายมีวันหนึ่งนางออกไปจากทะเลสาบซูเจี่ยนแล้วเริ่มตามหาข้าทั่วสารทิศอย่างบ้าคลั่ง ทุกที่ที่ข้าเคยปรากฏตัวหรืออาจจะเคยผ่านไป นางล้วนไปเยือนมาหนึ่งรอบ ด้วยนิสัยของนาง ออกไปจากเกาะกงหลิ่ว อีกทั้งไม่มีตำแหน่งเจ้าแห่งยุทธภพ ตลอดทางจึงเผชิญแต่ความยากลำบาก หากไม่เป็นเพราะอาศัยสมบัติอาคมสองชิ้นที่ข้ามอบให้นาง ไม่แน่ว่าอาจต้องตายไปทั้งอย่างนั้น…แต่สำหรับพวกเราทั้งสองฝ่ายแล้ว นี่กลับกลายเป็นเรื่องที่ดีเรื่องหนึ่ง”
หลิวเหล่าเฉิงเอามือข้างหนึ่งไพล่หลัง มืออีกข้างหนึ่งหมุนกำไลกิ่งหลิวเบาๆ “ตอนที่ข้าหานางพบ จิตวิญญาณของนางแตกสลายคล้ายแผ่นกระเบื้องร้อยชิ้นพันชิ้น ต่อให้จนกระทั่งถึงวันนี้ข้าก็ยังไม่เข้าใจว่านางอาศัยอะไรถึงอดทนจนวันที่ได้พบเจอข้า หากเปลี่ยนไปเป็นผู้ฝึกตนก่อกำเนิดคนหนึ่ง เกรงว่าก็คงทนไม่ไหว นางในเวลานั้นไม่เหลือสติอยู่แล้ว แค่พอจะรู้สึกได้ว่าข้าไม่ค่อยเหมือนกับคนอื่น นางจึงยืนอยู่ที่เดิม ตอนนั้นสายตานางที่มองข้า…เจ้ารู้หรือไม่ว่ามันคือความรู้สึกแบบใด? เจ้าไม่มีทางเข้าใจ นางพยายามที่จะจดจำข้าให้ได้ คล้ายกับว่ากำลังงัดข้ออยู่กับสวรรค์”
หลิวเหล่าเฉิงโยนเบาๆ กำไลกิ่งหลิวก็ตกลงไปในทะเลสาบซูเจี่ยน