“รังแก ‘คน’ ที่ไหนกันเล่า ก็แค่งูหลามยักษ์ในป่าที่เริ่มมีสติปัญญาตัวหนึ่งเท่านั้น”
เว่ยป้อหลุดหัวเราะพรืดก่อน จากนั้นค่อยเอ่ยเย้า “อีกอย่างงูดำก็หนังหนามาก ต่อให้ถูกคนใช้มีดฟันเต็มแรงหลายทีก็ยังไม่เจ็บไม่คัน เฉินผิงอัน เจ้าไม่ต้องเป็นกระต่ายตื่นตูม อีกอย่างหากข้าจำไม่ผิดล่ะก็ เจ้าไม่ได้รู้สึกดีต่องูดำเท่าไหร่ไม่ใช่หรือ ทำไมตอนนี้เพิ่งจะกลับมาถึงภูเขาลั่วพั่วก็เริ่มเข้าข้างมันแล้ว?”
“หากงูดำกล้ารังแกคนอื่นก่อน ครั้งนี้เมื่อพบหน้ากันข้าจะต้องเชิญคนมาสังหารมันให้ตาย ต่อให้ต้องจ่ายเงินข้าก็ยินดี”
แล้วเฉินผิงอันก็ส่ายหน้า “แต่หากมันไม่ได้ทำอย่างนั้น ก็ไม่เกี่ยวกับว่ามันจะอยู่ที่ภูเขาลั่วพั่วหรือไม่ ไม่ว่าจะเปลี่ยนไปอยู่ที่ใด ขอแค่งูดำอยู่บนภูเขาอย่างสงบ แล้วยังมีคนไปท้าทายมัน นี่ไม่ใช่เรื่องสนุกเลย นี่เรียกว่ารนหาที่ตาย หากข้ากล้าทำแบบนี้ก็คงตายอยู่ในภูเขาเป็นร้อยรอบไปนานแล้ว”
“มีเหตุผล”
เว่ยป้อหรี่ตายิ้มบาง “เดี๋ยวกลับไปข้าจะช่วยเอาเรื่องนี้ไปแจ้งแทนเจ้าก็แล้วกัน ความสัมพันธ์น้อยใหญ่ในบรรดาภูเขาพวกนี้ ข้าคุ้นเคยดี”
เด็กหญิงชุดกระโปรงชมพูวางมือสองข้างไว้บนเชือกด้านหน้าของหีบไม้ไผ่ที่คล้องเข้ากับไหล่ สีหน้าเต็มเปี่ยมไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น
ภูเขาลูกใหญ่ขนาดนี้ เดินกันมาตั้งนานแล้วยังไม่ถึงครึ่งหนึ่งของภูเขา แล้วทั้งหมดนี้ก็เป็นของนายท่าน
นายท่านไม่ได้โม้จริงๆ ด้วย เขามีเงินจริงๆ!
เด็กชายชุดเขียวได้ยินหลักการยิ่งใหญ่ที่ไม่ได้ยินมานานก็รู้สึกสดชื่นขึ้นมาได้บ้าง แน่นอนเขาไม่ได้รู้สึกว่าที่เฉินผิงอันกล่าวมามีเหตุผลสักเท่าใด แต่การที่เฉินผิงอันโต้เถียงเทพเซียนชุดขาวที่เขามองตื้นลึกหนาบางไม่ออกผู้นั้นก็ทำให้เด็กชายชุดเขียวพึงพอใจอย่างยิ่ง
เฉินผิงอันถามเหมือนไม่ใส่ใจนัก “เว่ยป้อ เจ้ารู้จักหร่วนซิ่วไหม? คือแม่นางคนหนึ่งที่อยู่ในร้านตีเหล็กริมลำคลองหลงซวี”
เว่ยป้อแสร้งทำหน้าครุ่นคิด จากนั้นก็ทำท่าเข้าใจในฉับพลัน “เจ้าหมายถึงบุตรสาวของอริยะหร่วนฉงน่ะหรือ เคยเห็นไกลๆ แค่ไม่กี่ครั้ง ภูเขาเสินซิ่วของนางคือภูเขาที่ราชสำนักต้าหลีทุ่มเทกำลังมากที่สุดในการก่อสร้าง หลายครั้งที่นางขึ้นเขาไปดูความคืบหน้าก็จะต้องแวะเข้าไปเดินเล่นในภูเขาเป่าลู่ ยอดเขาเฟิงอวิ๋น ฯลฯ ก่อนหน้าที่เรือนไม้ไผ่จะสร้างเสร็จ นางก็เคยมาที่ภูเขาลั่วพั่วหนึ่งครั้ง ยืนสองมือไพล่หลัง มองดูข้าที่ยุ่งวุ่นวายอยู่บนหลังคาของเรือนไม้ไผ่ ยังถามข้าด้วยว่าต้องการคนช่วยหรือไม่ ข้าไม่ได้ตอบ แล้วแม่นางน้อยก็เงยหน้ามองข้าอยู่อย่างนั้นเป็นครึ่งๆ วัน ทำเอาข้าขัดเขินทำตัวไม่ถูก สุดท้ายไม่รู้ว่านางจากไปเงียบๆ ตั้งแต่เมื่อไหร่”
เฉินผิงอันหันกลับไปยิ้มให้เด็กหญิงชุดกระโปรงชมพูและเด็กชายชุดเขียว “แม่นางหร่วนคือเพื่อนที่ดีมากของข้า ข้ามีร้านอยู่ในเมืองเล็กสองร้าน ล้วนเป็นนางที่ช่วยดูแลให้ เมื่อพบนาง พวกเจ้าก็เรียกนางว่าพี่หญิงหร่วน”
เด็กหญิงชุดกระโปรงชมพูพยักหน้ารับทันที “ได้เลย!”
เด็กชายชุดเขียวไม่ใคร่จะเต็มใจนัก “ด้วยอายุของข้า จะเป็นบรรพบุรุษนางก็ยังได้ แล้วทำไมต้องให้ข้าเรียกนางว่าพี่ด้วย ลดลำดับศักดิ์สิบแปดรุ่นไปเสียเปล่าๆ …”
เฉินผิงอันปรายตามองเขาด้วยสายตาเรียบเฉยทีเดียว เด็กชายชุดเขียวก็รีบยกสองมือทุบอกเสียงดังราวตีกลอง กล่าวสีหน้าจริงจัง “นายท่านสั่งมา จะให้ข้าเรียกนางว่ามารดาก็ยังได้!”
เฉินผิงอันอารมณ์ดีทันใด กล่าวอย่างคนรวยใจกว้างซึ่งหาได้ยากยิ่ง “กลับไปจะมอบหินดีงูธรรมดาให้พวกเจ้าคนละหนึ่งก้อน”
เด็กหญิงชุดกระโปรงชมพูกระโดดตัวลอยด้วยความปิติยินดี
เด็กชายชุดเขียวถามขลาดๆ “นายท่าน แล้วถ้าข้าเรียกนางว่าฮูหยิน ท่านจะมอบหินดีงูให้ข้าอีกก้อนหรือไม่?”
เฉินผิงอันคลึงขมับ “ถึงเวลาหากแม่นางหร่วนจะตีเจ้าให้ตาย ข้าก็ไม่ขัดขวางนางหรอกนะ”
เด็กชายชุดเขียวสะดุ้งตกใจ พลันนึกขึ้นได้ว่าเว่ยป้อเคยเอ่ยถึง ‘บุตรสาวของอริยะหร่วนฉง’ เกี่ยวกับวีรกรรมและพฤติกรรมของหร่วนฉงอริยะแห่งเขาเจินอู่ ตอนอยู่แม่น้ำอวี้เจียงแคว้นหวงถิงเขาก็เคยได้ยินมานานแล้ว นั่นต้องเรียกว่าเป็นบุคคลที่โอหังไม่เห็นหัวใคร ไร้เหตุผลตัวจริงเสียงจริง มีอริยะที่ไหนบ้างกระชากคนอื่นเข้ามาในเขตแดนของตัวเองแล้วซ้อมพวกเขาเสียน่วม?
เด็กชายชุดเขียวรีบหัวเราะแห้งๆ ทันที “ข้าจะต้องมีมารยาท เคารพนอบน้อมต่อพี่หญิงหร่วนแน่นอน ข้ายังจะช่วยนายท่านจับตามองนางเด็กโง่ ไม่ให้นางพูดจาไม่ระวังปากล่วงเกินพี่หญิงหร่วน จนกลายเป็นว่านำหายนะมาสู่ตัว สุดท้ายทำให้นายท่านที่เป็นคนกลางลำบากใจ…”
เฉินผิงอันกลั้นยิ้มไว้อย่างสุดสามารถ จงใจไม่พูดถึงนิสัยอ่อนโยนของแม่นางผู้นั้น กลับกันยังอืมรับด้วยสีหน้าเคร่งขรึมพลางพยักหน้า “เมื่อเจอหน้ากันต้องมีมารยาทและเกรงใจนางให้มาก”
เดินเลี้ยวซ้ายทีเลี้ยวขวาที สุดท้ายเว่ยป้อก็พาทุกคนเดินขึ้นไปบนทางเล็กที่ปูด้วยหินเขียวเส้นหนึ่ง เขาเอ่ยเยาะตัวเอง “ทางเล็กใต้ฝ่าเท้าของพวกเราเส้นนี้ ข้าเป็นคนมาปูไว้เอง แค่รวบรวมหินในภูเขามาอย่างไม่พิถีพิถันนัก เฉินผิงอันเจ้ากลับมาแล้วก็เปลี่ยนใหม่ซะเถอะ”
เฉินผิงอันเดินอยู่บนทางแผ่นหินที่แน่นหนาและเป็นระเบียบกล่าวยิ้มๆ “ไม่เปลี่ยนๆ นี่ก็ดีมากแล้ว”
การมองเห็นของทุกคนพลันเปิดกว้าง มองเห็นเรือนไม้ไผ่สองชั้นหลังหนึ่ง สีมรกตปลั่งราวจะคั้นน้ำออกมาได้ รูปแบบประณีตงดงามมีเอกลักษณ์ ประเด็นสำคัญคือหอไม้ไผ่ตั้งอยู่ตรงข้ามกับภูเขาและแม่น้ำสายใหญ่พอดี