“แล้วทำไมข้าผู้แซ่เจียงถึงต้องโปรดปรานเจ้าเพียงคนเดียว ต้องการมอบโชควาสนาให้เจ้าต่อหน้า?”
“การต่อสู้ครั้งนั้น หนิงเหยามีจิตสังหารเข้มข้นที่สุดเป็นเรื่องที่เข้าใจได้ แต่เจ้าล่ะ? ทำไมถึงคิดเอาแต่จะถอนรากถอนโคน กำจัดภัยแฝงเบื้องหลังให้สิ้นซาก?”
ฟังมาถึงตรงนี้ เจียงซ่างเจินก็ปากอ้าตาค้าง ยิ่งฟังยิ่งรู้สึกว่าสมเหตุสมผลจริงๆ นะนี่ เจียงซ่างเจินทำท่าเหมือนเผชิญกับศัตรูตัวฉกาจ น้องชุยพูดถูกแล้ว ความสามารถในการวาดภาพสวยหรูของบรรพจารย์เจียงเป็นอันดับหนึ่งในใต้หล้า! ตนต้องระวังไว้สักหน่อย
เจียงเซ่อกล่าว “ก่อนหน้านี้ข้าไปเดินเล่นกับอาจารย์เจิง ได้พูดคุยกันถึงเรื่องนี้ เขาได้แพร่งพรายความลับสวรรค์ให้ข้ารู้ไม่น้อย บอกว่าบรรพบุรุษรองของสำนักการทหารผู้นี้ หากไม่ใช่ิักพรตในรุ่นลำดับศักดิ์ที่ใช้อักษร ‘ว่าน’ ก็จะต้องรู้สึกไม่คุ้นเคย แต่ไหนแต่ไรมาเขาก็มีใจทะเยอทะยานมาก น่าเสียดายที่จุดจบคล้ายคลึงกับข้า ต่างก็ตกอยู่ในสภาวะที่ต้องถูก ‘ร่วมสังหาร’ แต่เขาดีกว่าข้าเล็กน้อย วิญญาณส่วนหนึ่งได้ครอบครองเรือนกายที่มีเลือดเนื้อ รักษาจิตวิญญาณที่แท้จริงส่วนหนึ่งเอาไว้ได้เป็นตัวหลัก ส่วนสามจิตหกวิญญาณที่เหลือเป็นตัวเสริม กระจายไปอยู่ในพื้นที่มงคลเก้าแห่งของใต้หล้าไพศาลและใต้หล้ามืดสลัว”
“ทางฝั่งของใต้หล้าไพศาลนี้ มีศาลบุ๋นและศาลบรรพจารย์ของสำนักการทหารในแต่ละทวีป ร่วมกันคุมขัง บันทึก ‘ประวัติชีวิต’ ของทุกชาติไว้ในเอกสาร ส่วนทางฝั่งของใต้หล้ามืดสลัว หนึ่งนครหนึ่งหอเรือนของไป๋อวี๋จิงก็ยิ่งจับตามองอย่างเข้มงวด”
เจียงเซ่อหัวเราะหยัน “คนหนึ่งในนั้นก็มีสหายรักของเจ้า ลู่ฝ่างผู้ฝึกกระบี่แห่งไป๋ถงทวีป ยอดเขาเหนี่ยวค่านแห่งพื้นที่มงคลดอกบัว หึ หึ ยอดเขาเหนี่ยวค่าน (มุมมองที่นกมองลงมา) สันดอนเปลี่ยนง่าย สันดานเปลี่ยนยาก ยังคงชอบมองลงมาจากที่สูงจริงๆ เสียด้วย”
“อีกคนก็คือสิงกวานหาวซู่ที่การบินทะยานของเขาชักนำให้ภูเขาสายน้ำของพื้นที่มงคลแห่งหนึ่งต้องปริแตก”
“แจกันสมบัติทวีปเล็กๆ แห่งหนึ่งกลับมีศาลบรรพจารย์ของสำนักการทหารอยู่ถึงสองแห่ง เพียงแค่เพราะศาลหิมะต้องจับตามองเกาเจียนฝูของสำนักโองการเทพที่มีชาติกำเนิดมาจากพื้นที่มงคลชิงถาน อีกคนหนึ่ง ทุกวันนี้รับหน้าที่อยู่ในราชสำนักต้าหลี ตำแหน่งขุนนางไม่ใหญ่ แต่กลับมีอำนาจไม่น้อย คือซือหลางจงกองชิงลี่กรมพิธีการที่ชุยฉานเลือกตัวมาด้วยตัวเอง”
“ในฝูเหยาทวีปมีจักรพรรดิในโลกมนุษย์อยู่คนหนึ่งที่สวมเสื้อเกราะต้าซวง ได้ยินมาว่าทุกวันนี้ไปอยู่ที่ใต้หล้าห้าสีแล้ว ใช่แล้ว เจ้าหมอนี่มีนิสัยเหมือนกับเจ้า ชอบเหล้าหมักและสาวงาม”
“ทวีปแดนเทพแผ่นดินกลาง บุคคลอันดับหนึ่งบนวิถีวรยุทธ์ของใต้หล้าไพศาลพวกเจ้าในอดีต จางเถียวเสียรักตัวกลัวตาย เพื่อต่ออายุขัยจึงเปลี่ยนอาชีพหันไปหลอมลมปราณแทน มีฉายาว่า ‘หลงป๋อ’”
“ทางฝั่งใต้หล้ามืดสลัว บุคคลอันดับหนึ่งบนภูเขาของหรูโจว จูโหม่วเหริน ชื่อจริงคือจูต้าจว้ง ไอ้หมอนี่ก็เป็นคนเจ้าชู้เสเพลเหมือนกัน บังเอิญหรือไม่? ทั้งสมญาและฉายาล้วนมีมากมาย ฉายาใหม่ล่าสุดคือ ‘ลวี่ผิง’ เจียงซ่างเจิน เจ้าคิดว่าทำไมฉายา ‘ใหม่ล่าสุด’ ของเขาถึงเป็นฉายานี้? ลองเดาดูสิ?”
เจียงซ่างเจินกล่าวอย่างอัดอั้น“นี่มีอะไรให้เดายากกัน ตั้งฉายาให้ตัวเองจากประโยคที่ว่า ‘เมื่อรู้ตัวว่าใจนี้ปราศจากสิ่งใด ปลาเล็กก็กระโดดออกจากผิวน้ำเขียวชอุ่ม’ เห็นได้ชัดว่าว่าที่อันดับสิบเอ็ดแห่งใต้หล้ามืดสลัวผู้นี้…ตื่นแล้ว รู้รากฐานมหามรรคาของตัวเองแล้ว ”เจียงเซ่อพยักหน้า “ไม่ได้โง่จริงๆ เสียด้วย”
ตามคำกล่าวของเจิงจวีจง คนที่ลู่เฉินรู้ก็มีอยู่แค่เจ็ดคนนี้
นอกจากนี้ยังมีปลาที่หลุดลอดจากหว่างแหไปอีกสองตัวเพราะ “เหตุพลิกผันแห่งฟ้าถึงได้หลุดพ้นไปจากสายตา เจียงเซ่อกล่าวต่ออีกว่า“ยังมีราชวงศ์ชิงเสินแห่งปิงโจว ผู้ฝึกกระบี่ฟูเสวียนเจี่ย ชาตินี้ของนางยังคงเป็นสตรีที่อายุน้อยมาก”สีหน้าของเจียงซ่างเจินสดใสขึ้นมาทันใด “อ้อ?”
เจียงเซ่อยิ้มเอ่ย“ตอนนี้เหลือแค่คนสุดท้ายแล้ว ต่างก็พูดกันว่าโจวอันดับหนึ่งมือเติบใจกว้าง เพราะว่ามีพื้นที่มงคลอะไรแล้วนะ?”สองตาของเจียงซ่างเจินอึ้งค้าง เวรกรรมจริงๆ
เจียงเซ่อกล่าว“ถูกต้องแล้ว สุดท้ายก็คือเหยียนกั๋วจีกวานแห่งกำแพงเมืองปราณกระบี่”เจียงซ่างเจินอึ้งงันไปอย่างสิ้นเชิง “อะไร? ใครนะ?”
เจียงเซ่อยิ้มกล่าว“ก็คือ ‘หลินซื่อ’ แห่งใต้หล้ามืดสลัวคนนั้น เพิ่งจะเลื่อนเป็นขอบเขตสิบเอ็ดบนวิถีวรยุทธ์”สายตาของเจียงซ่างเจินฉายแววไม่พอใจ“เจ้าว่างขนาดนี้เลยหรือ เอาข้ามาระบายความอัดอั้นหรืออย่างไร สูไม่ได้แล้วก็ด่าไม่ชนะเจ้าขุนเขาเฉิน ก็เลยมารังแกคนซื่ออย่างข้า?”เจียงเซ่อเอ่ยเนิบช้าว่า“หาวซู่หลบไปเป็นสิงกวานที่เป็นแค่ตัวประกอบอยู่ในกำแพงเมืองปราณกระบี่ นั่นเรียกว่าเป็นบัญชาจากสวรรค์ที่มองไม่เห็น”“เหยียนกั๋วไปหาจางเถียวเสีย ภายนอกคือการถามหมัดบนทะเล และเพียงไม่นานจางเถียวเสียก็หันไปฝึกตน นี่ก็เป็นการวางแผนที่ลึกล้ำยาวไกลครั้งหนึ่ง”
“หลางจงกองชิงลี่กรมพิธีการที่ชุยฉานเลือกตัวไว้ เกาเจียนฝู และเฮ้อเสี่ยวเหลยที่สำนักโองการเทพส่งตัวไป ให้ไปเก็บวัตถุสยบความชั่วร้ายคว้าชัยชนะของสำนักการทหารมาจากถ้ำสวรรค์หลีจู”
“อู๋ซวงเจียงแอบแฝงตัวเข้าไปในใต้หล้าห้าสี เป็นอาจารย์สอนหนังสืออยู่ในนครบินทะยาน หนึ่งในเป้าหมายก็คือแมลงน่าสงสารที่สวมเสื้อเกราะต้าซวงผู้นั้น”