ตอนที่ 3188
บทที่ 1148.2 ไม่มีเรี่ยวแรงเอาคืน
21 ตุลาคม 2569
บทที่ 1148.2 ไม่มีเรี่ยวแรงเอาคืน “น่าเสียดายที่เจ้าไม่ประสบความสำเร็จทั้งการเรียนวรยุทธและการหลอมกระบี่ ต่างก็ไม่มีคำว่า “บริสุทธิ์” น่าสงสาร กลับกลายเป็นว่าความเป็นเทพที่เจ้ามองเป็นศัตรูที่ใหญ่ที่สุดบนมหามรรคาต่างหากถึงจะเป็นเพียงหนึ่งเดียวที่มีโอกาสจะบริสุทธิ์ ยิ่งน่าสงสารกว่าเดิมอีก”
เบื้องหน้ามีทะเลสาบใหญ่ขวางทาง เจียงเซ่อดูแคลนที่จะเดินอ้อมไป จึงเดินตรงดิ่งเข้าไปข้างใน เหยียบลงไปบนพื้นผิวกระจกสีเขียวมรกตที่อ่อนนุ่มราวกับดินโคลน ปราณกระบี่ที่ทำท่าหมายมั่นปั้นมือล้วนถูกบังคับสยบกำราบเอาไว้ ขนาดคนที่หยิ่งทระนงอย่างเจียงเซ่อก็ยังจำต้องเอ่ยชื่นชมอยู่ในใจว่าเจ้าเด็กเฉินผิงอันผู้นี้เพิ่งจะมีอายุขัยการฝึกตนแค่เท่าไรเอง แต่ถึงกับสามารถสะสมทรัพย์สมบัติไว้ได้มากขนาดนี้
“กินอะไร กินโชคชะตาบู๊ กินปราณวิญญาณ สมบัติอาคม เงินเหรียญทองแดงแก่นทอง แท่นสังหารมังกร ฯลฯ ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเป็นการกินข้าวหัวขาดหนึ่งชาม ผลกลับกลายเป็นว่าได้ดีความเป็นเทพไปทั้งหมด” “ฟังคำแนะนำข้าสักคำ ขังมันไว้ไม่อยู่หรอก การชักคะเย่อครั้งนี้ผลลัพธ์ได้ถูกกำหนดเอาไว้นานแล้ว ดิ้นรนไปก็ไร้ประโยชน์ ไม่สู้ยอมแพ้ไปสักครึ่งหนึ่ง ให้ความเป็นเทพได้ยืดขยายอย่างเต็มที่ ไยจะไม่ใช่ความอิสระอีกอย่างหนึ่งเล่า”ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ เฉินผิงอันถึงได้แต่งกายแบบนักพรตเต๋า สวมกวานดอกบัวไว้บนศีรษะ เรือนกายสวมชุดคลุมเต๋าผ้าโปร่งสีเขียว มือซ้ายถือแส้ปัดฝุ่นสีขาวหิมะ มือขวาถือประคองเจดีย์ป่ายอวี้จิงจำลองขนาดจิ๋ว ทั่วร่างคือปราณเต๋าเข้มข้นเหมือนสิ่งที่จับต้องได้จริง มีประกายแสงม่วงเหลืองที่เจิดจ้าพร่าตา ด้านหลังส่องรัศมีแสงของตะวันจันทรา ในที่สุดก็ยอมเปิดปาก แต่กลับเป็นการเอ่ยสัพยอกเจียงเซ่อ
ของเลียนแบบที่ลอยอยู่เหนือฝ่ามือของเฉินผิงอันที่เป็น “นักพรต” คนนั้น ป่ายอวี้จิงที่มี ห้านครสิบสองหอเรือนต่างก็มีประกายแสงเรืองรองเล็กๆ สาดส่องออกมาเป็นเส้นๆ และยังมีตำราลับสีเขียวเป็นจุดๆ ที่ส่องแสงเรื่อเรืองเช่นกัน เจียงเซ่อได้ยินก็ทั้งขันทั้งฉุน ในการมองเห็น ตรงใจกลางทะเลสาบมีศาลายอดแหลมปูหลังคาด้วยแก้วใสสีเขียวแห่งหนึ่ง มีมือกระบี่ชุดขาวคนหนึ่งที่ดูเหมือนจะกำลังต้มเหล้ารอต้อนรับแขก เดินถือกระบี่ออกมาจากศาลา ยิ้มเอ่ยอย่างห้าวเหิมว่า