กู้ช่านจ้องเป๋ งมาที่เขา
แน่ใจหรือว่าตัดรากถอนโคนสกุลหม่าได้แล้ว?
เฉินผิงอันเบี่ยงประเด็นไปพูดเรื่องอื่น “เพิ่งได้ไปเยือนกาแพง เมืองปราณกระบี่มา ได้เจอกับอาจารย์ของเจ้า พูดคุยกันไปสองสาม ประโยค อีกเดี๋ยวนครจักรพรรดิขาวจะปิดเมืองแล้ว เขาเชื้อเชิญให้ เซียนกระบี่หญิงคนหนึ่งที่ชื่อว่าเจิ้งตั้นไปรับหน้าที่เป็ นหุนเจ่อ แม้จะ เป็ นผีเซียน แต่เวทกระบี่ก็สูงมาก มีประวัติความเป็ นมายิ่งใหญ่ การ สืบทอดเวทกระบี่ของนางในช่วงยุคใกล้โบราณก็สามารถทัดเทียม กับสายชวีเฉิงของโจวเสินจือได้เลย”
กู้ช่านพยักหน้ารับ
ผู้ฝึกกระบี่ที่สามารถทาให้เจิ้งจวีจงมาเชื้อเชิญให้ไปเป็ นหุนเจ่อ ด้วยตัวเองได้ ตบะต้องไม่มีทางอ่อนด้อยเป็ นแน่
กู้ช่านใช ้เสียงในใจเอ่ยว่า “บาดเจ็บไม่เบา กลับไปถึงภูเขาลั่วพั่ว แล้วก็ต้องปิดด่านระยะหนึ่งหรือ?”
เฉินผิงอันกล่าว “ไม่ขัดต่อการเป็ นเพื่อนเจ้าบ่าวให้หลิวเสี้ยนห ยางหรอก”
กู้ช่านกล่าว “หากไม่ไหวจริงๆ ก็ให้หลิวเสี้ยนหยางเลื่อนงานแต่ง ออกไปก่อน”
เฉินผิงอันจ้องเขม็งไปที่กู้ช่าน
่
กู้ช่านเอ่ยสัพยอกว่า “หยอกเล่น สัพยอก ล้อเล่น จะคิดเป็ นจริง เป็ นจังไปไย”
ก็ข้ากังวลว่าตบะของเจ้าได้รับความเสียหาย หากมีจุดใดขัดต่อ จิตแห่งมรรคาก็เลยหาค าพูดผ่อนคลายสบายอารมณ์มาช่วยคลาย ความทุกข์ใจให้เจ้าเท่านั้นเอง
เฉินผิงอันลุกขึ้นยืนช ้าๆ ก่อนจะแนะนาคนข้างๆ ทีละคน “ไม่ ปล่อยให้เจ้าต้องเหนื่อยเปล่าหรอก จะแนะน าให้รู ้จัก นามแฝงคือผู้ หลิ่ว ชื่อเดิมสวีฟู่ ขอบเขตก่อก าเนิด โอกาสในการฝ่าทะลุขอบเขตมี ไม่มาก ก่วนคุย ผู้ฝึกตนผี ขอบเขตโอสถทอง ฝ่ าทะลุขอบเขตได้ไม่ ยาก เสิ่นเค่อ ผู้ฝึกยุทธคอขวดขอบเขตเจ็ด อีกเดี๋ยวก็จะเลื่อนเป็ น ขอบเขตเดินทางไกลได้แล้ว ข้าพูดคุยกับพวกเขาเรียบร ้อยแล้ว ขอ แค่เจ้ายินดีรับตัวพวกเขาไว้ พวกเขาก็ไปอยู่กับเจ้าได้ แค่ดูแลเรื่อง อาหารการกินก็พอ จะให้เงินเดือนหรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับอารมณ์ของ เจ้า”
“คนเหนือคน” ในอดีตที่ถูกเฉินผิงอันพาออกมาจากจวนหม่า พวกนี้ ไม่ใช่เทพเซียนผู้เฒ่าก็เป็ นปรมาจารย์ใหญ่ ก่อนหน้านี้ต่าง คนต่างก็โดนเล่นงานกันไปชุดใหญ่ หญิงชราเจอกับทัณฑ์อัคคี ผีก่ วนคุยเจอกับบ่อสายฟ้ าหนักๆ เน้นๆ ปรมาจารย์ผู้เฒ่าเสิ่นก็ยิ่ง อเนจอนาถ สรุปก็คือล้วนผจญกับความล าบากยากเข็ญจนพูดไม่ ออก ถึงขั้นที่ว่าไม่อยากหวนกลับไปมองอีก ทุกวันนี้แค่คิดถึงพวก เขาก็อกสั่นขวัญผวากันแล้ว หากไม่เป็ นเพราะเซียนกระบี่เฉิน
่
เรียกร ้องให้พวกเขาติดตามมา บอกว่ามีโชควาสนาจะมอบให้ อย่าง หญิงชราก็คงเผ่นหนีไปเพื่อความปลอดภัยนานแล้ว อย่าว่าแต่ แคว้นอวี้เซวียนเลย นางถึงขั้นมีความคิดจะเดินทางไกลไปอยู่แคว้น อื่นแล้วด้วยซ้า ส่วนก่วนคุยก็มีความคิดที่จะหวนกลับมาตุภูมิเดิมแล้ว เช่นกัน เลิ่นเค่อก็ยิ่งอยากหาสถานที่เงียบสงบในป่าเขาสักแห่ง อย่าง น้อยที่สุดภายในหนึ่งปี ครึ่ง ปี นี้ผู้ฝึ กยุทธเฒ่าก็ไม่อยากเจอคนตัว เป็ นๆ อีกแม้แต่คนเดียวแล้ว
กู้ช่านเงียบไม่ตอบ
ข้ามาให้ความช่วยเหลือเพราะต้องการคนพวกนี้หรือ? ก็แค่นั่ง มองอยู่เฉยๆ ถึงตอนสุดท้ายเจ้ากลับมาพูดเรื่องค่าตอบแทนกับข้า?
หากเปลี่ยนไปเป็ นคนอื่น เกรงว่ากู้ช่านคงทิ้งประโยคว่า “ข้าไม่ ต้องการเศษสวะ” ออกไปนานแล้ว
เฉินผิงอันยกมือขึ้นตบไหล่ของกู้ช่านเบาๆ
เจ้าคือเจ้าสานักคนใหม่ที่มาจากทาเนียบของนครจักรพรรดิขาว หรือจะให้ข้าแนะน าลูกศิษย์จากพรรคใหญ่ที่ขึ้นชื่อว่ามีการอบรมสั่ง สอนอย่างเข้มงวด หรือไม่ก็วิญญูชนผู้เที่ยงตรงที่เรียบร ้อยสารวมให้ เจ้ารู ้จัก? ให้ทาเรื่องผึ่งผายเปิดเผยกับเจ้าทุกวันอย่างนั้นหรือ?
แล้วนับประสาอะไรกับที่คนกลุ่มนี้ก็เพิ่งจะผ่านความยากลาบาก มาก่อน ว่าง่ายเป็ นที่สุด เจ้าเอาไปใช ้งานที่สานักใหม่ได้ทันที
่
ขอบเขตของพวกเขาไม่สูง ทว่าแต่ละคนกลับมีกลอุบายกันไม่น้อย ทั้งเข้าใจว่าควรวางตัวอย่างไร ทั้งลงมือทางานได้ดี
กู้ช่านมองเฉินผิงอันแล้วก็ไม่ได้พูดอะไร หันไปมองคนเหล่านั้น ทุกวันนี้เขาต้อนรับขับสู้ผู้คนได้อย่างสุภาพมีมารยาท แม้แต่น้าสัก หยดก็ไม่เล็ดรอดออกมา กุมหมัดยิ้มเอ่ยว่า “ยินดีที่ได้พบ ทุกวันนี้ กิจการของผู้เยาว์ไม่ใหญ่ หากได้ผู้อาวุโสทั้งสามให้ความช่วยเหลือ ก็ถือเป็ นความโชคดีของผู้เยาว์แล้ว”
แม้จะไม่รู ้สถานะของคนหนุ่มสวมชุดลัทธิขงจื๊อที่อยู่ตรงหน้า แต่ ขอแค่เป็ นสหายของเซียนกระบี่เฉิน สถานะจะแย่ไปอย่างไรได้? เป็ น เหตุให้คนทั้งสามต่างก็มีท่าทีตกใจที่ได้รับความเมตตาโดยไม่คาด ฝัน พากันคารวะกลับคืน
อันที่จริงหนึ่งก่อกาเนิดหนึ่งโอสถทอง บวกกับผู้ฝึกยุทธขอบเขต เจ็ดที่กาลังจะเลื่อนขั้นเป็ นขอบเขตปลายทางก็ถือว่าไม่เลวแล้ว บุคคลสามคนนี้ไม่ว่าจะเอาไปเปิดภูเขาก่อตั้งพรรคอยู่ในทวีปใด ขอ แค่ไม่เอาไปเปรียบเทียบกับส านักเก่าแก่ ภาพบรรยากาศก็ถือว่าไม่ เล็กแล้ว พูดถึงแค่เมื่อหลายสิบปีก่อน ที่ทะเลสาบซูเจี่ยน เกาะชิงเสีย ของหลิวจื้อเม่าก็มีพื้นฐานก าลังทรัพย์พอๆ กันไม่ใช่หรือ?
กู้หลิงเยี่ยนเบ้ปาก
สามคนนี้ช่างโชคดีเสียจริง
่
เข้ามาอยู่ในส านักของคุณชายตน ออกไปข้างนอกก็เท่ากับว่ามี ยันต์คุ้มกันภายเพิ่มมาแผ่นหนึ่ง เพราะถึงอย่างไร “ศาลบรรพชน สานักดั้งเดิม” ของสานักก็คือนครจักรพรรดิขาวคือเจิ้งจวีจง
ตีหมายังต้องดูหน้าเจ้าของ ต่อให้พวกเขาสามคนไปเจอตะปูแข็ง หน้าตาของเจ้าสานักกู้ไม่ใหญ่มากพอ ถ้าอย่างนั้นหน้าตาของเจิ้งจวี
จงล่ะใหญ่มากพอหรือไม่?
และในฐานะที่พวกเขาเป็ นบุคคลที่เฉินผิงอัน “แนะนา” มาด้วย ตัวเอง อยู่กับเจ้าส านักกู้ช่านก็เท่ากับว่ามียันต์ช่วยชีวิตที่มองไม่เห็น เพิ่มมาอีกแผ่นหนึ่ง
กู้ช่านแนะนาหวงเลี่ยที่อยู่ข้างกายซึ่งเขาดึงตัวมาเป็ นพวก “หวง เลี่ย เพิ่งออกจากต าแหน่งราชครู”
เฉินผิงอันกุมหมัดยิ้มเอ่ย “คารวะผู้อาวุโสหวง”
หวงเลี่ยมีสีหน้าเคร่งขรึม คารวะกลับคืนอย่างจริงจัง “โอสถทอง เล็กๆ ไม่คู่ควรกับค าเรียกขานว่าผู้อาวุโส ในกลุ่มของผู้บ าเพ็ญตน เป็ นอมตะ ผู้มีความสามารถย่อมถือเป็ นผู้น าคารวะอาจารย์เฉิน”
เฉินผิงอันหลุดหัวเราะพรืด
กู้หลิงเยี่ยนก็หัวเราะคิกไม่หยุด โอ้โห ถือว่าช่วยให้ความเห็นที่ เป็ นเอกลักษณ์ต่อค าเรียกขานว่า “อาจารย์” แล้ว ตาเฒ่าหวงประจบ สอพลอเก่งขนาดนี้ มิน่าเล่าถึงเป็ นราชครูได้
่
เฉินผิงอันถาม “คนอื่นๆ ล่ะ?”
ในเมื่อกู้ช่านมาแล้ว แสดงว่าหลิวเสี้ยนหยางก็ต้องมาด้วย
กู้ช่านยิ้มเอ่ย “ไอ้หมอนั่นวิ่งไปดักอยู่หน้าประตูของภูเขาเจินอู่ แล้ว”
เฉินผิงอันนวดคลึงหว่างคิ้ว
กู้ช่านกล่าว “บอกไว้ก่อนนะว่าครั้งนี้พวกเรามารวมตัวกันที่ แคว้นอวี้เซวียน เป็ นความคิดของเขา อย่างมากข้าก็แค่คอย ช่วยเหลือเท่านั้น”
เฉินผิงอันเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์ “เจ้ามีคุณธรรมจริงๆ เลยนะ”
กู้ช่านหัวเราะร่วน “ขายเขาจนชินแล้ว”
่
่
่