บทที่ 1092.1 ข้างบ้านมีเพื่อนบ้านที่ดี

หนึ่งคือเหว ยิ่งเป็ นเพราะราชครูชุยฉานเป็ นพวกไม่มีเรื่องหาเรื่อง ส่วนหวงเลี่ยนั้นเป็ นพวกมีเรื่องหลบเรื่อง แน่นอนว่าหวงเลี่ยรู ้สึก เคารพนับถือซิ่วหู่ผู้นั้นจากใจจริง เหตุผลก็เรียบง่ายมาก ใน ความเห็นของผู้เฒ่าก็คือหากไม่มีกองทัพม้าเหล็กต้าหลีและราชครู ชุยฉาน แจกันสมบัติทวีปที่มีแคว้นนับร ้อยเรียงรายเหมือนต้นไม้ใน ผืนป่ าก็จะไม่ใช่แค่แคว้นไม่ใช่แคว้น คนไม่ต่างจากผี เพราะถึง อย่างไรก็เป็ นหมาเฝ้ าบ้านตัวหนึ่งในยุคสันติสุข เป็ นคนที่ยิ่งกว่า เหมือนคนซึ่งมีชีวิตอยู่ในกลียุคอันวุ่นวาย

คงเป็ นเพราะรู ้สึกว่าหากเอาแต่นั่งคุยกันอยู่อย่างนี้จะไม่เข้าท่า สักเท่าไร หวงเลี่ยจึงหาข้ออ้างลวกๆ มาถามหยั่งเชิงว่า “สหายรู ้จัก กับเจ้าขุนเขาเฉินได้อย่างไร?

กู้ช่านตอบไม่ตรงค าถาม “ตอนเป็ นเด็กน้อยไม่รู ้ความ เคยได้ยิน คนคนหนึ่งพูดหลักการเหตุผลที่ตอนนั้นรู ้สึกว่าเลื่อนลอยอย่างมาก เขาบอกว่าเป็ นนักบัญชีที่ดีดลูกคิด วันๆ คบค้าอยู่แต่กับตัวเลข ไม่ แน่เสมอไปว่าจะมีความหมายได้อย่างแท้จริง แต่อย่างน้อยที่สุดก็ สามารถหาความสุขท่ามกลางความทุกข์ได้ การคิดค านวณเล็กน้อย ตั้งแต่คิดค่าใช ้จ่ายของตระกูลเล็กๆ ใหญ่ไปจนถึงบันทึกรายรับ รายจ่ายของพรรคบนภูเขาหรือแม้กระทั่งแคว้นแห่งหนึ่ง จะทาให้ ค้นพบความรู ้มากมายที่ซุกซ่อนอยู่ซึ่งง่ายที่จะถูกคนมองข้ามไป ขอ แค่มีใครศึกษาได้ลึกซึ้งและกระจ่างมากพอก็จะสามารถมองทะลุเมฆ หมอก ค่อยๆ มองไปเห็นจิตวิญญาณ เค้าลางของความเจริญและ

ความเสื่อมถอยของแคว้นแห่งหนึ่ง กลยุทธทุกอย่างล้วนมีร่องรอยให้ ตามหา ก็เหมือนสมุดบัญชีที่จับต้องได้จริงที่ลบการตกแต่งและภาพ ลวงตาทั้งหมดทิ้งไป เส้นสายทุกเส้นบนสมุดบัญชีก็คือรอยล้อรถที่ ชัดเจน เมื่อพวกเรายินดีที่จะทุ่มเทความอดทน ยินดีเงี่ยหูรับฟังก็จะ ได้ยินเสียงที่ดังราวสายฟ้ าฟาดว่าประวัติศาสตร ์มาได้อย่างไร จะ

ด าเนินไปในทิศทางไหน”

หวงเลี่ยใช ้ความคิดเล็กน้อยก็รู ้สึกว่านี่คือคาพูดแปลกใหม่ที่ไม่ เคยได้ยินมาก่อนอย่างแท้จริง ผู้เฒ่าหันหน้าไปมองพระราชวังหนา ชั้นแล้วทอดถอนใจอย่างปลงอนิจจัง “ความคิดนี้แน่นอนว่าดีมาก เพียงแต่ว่าพูดน่ะง่าย ทาจริงๆ กลับยาก หากไม่มีความมุ่งมั่นและ ความเพียรที่ยิ่งใหญ่ก็คงสร ้างวีรกรรมเช่นนี้ไม่ได้ เรื่องนี้มีธรณีประตู สูงเกินไป ในแคว้นแคว้นหนึ่งจะมีสักกี่คนที่ได้สัมผัสกับเอกสารลับ พวกนี้ จะมีสักกี่คนที่สามารถพลิกเปิดสมุดบัญชีในที่ว่าการกรมคลัง ของแคว้นหนึ่งได้ง่ายๆ?”

กู้ช่านไม่ยอมรับและไม่ปฏิเสธ เพียงแค่ยิ้มรับเท่านั้น

ตรอกหนีผิงในเมืองเล็ก ภูเขาลั่วพั่วทางทิศตะวันออก เกาะชิง เสียแห่งทะเลสาบซูเจี่ยน ร้านเหล้าขนาดเล็กและคฤหาสน์หลบร้อน ของกาแพงเมืองปราณกระบี่ บวกกับสานักกระบี่ชิงผิงใบถงทวีปใน ทุกวันนี้

หวงเลี่ยเหลือบมองการแต่งกายด้วยชุดลัทธิขงจื๊อของกู้ช่าน ยิ้ม ถามว่า “สหายรู้สึกว่าไม่ถูกต้องหรือ?”

กู้ช่านยิ้มเอ่ย “ปรมาจารย์มหาปราชญ์เคยกล่าวว่า “ปัญญาชน มีเจตนารมณ์ยึดมั่นในวิถีทางอันถูกต้อง” อริยะปราชญ์ในโลกยุค หลังก็เพิ่มเติมหลักการเหตุผลบางอย่างที่ค่อนข้างจะเป็ นรูปธรรมเข้า ไปเสริมอีก แต่ผู้อาวุโสกลับผลักผลลัพธ ์อย่างหนึ่งให้โค่นล้ม แน่นอนว่าต้องทาให้เรื่องนี้กลายเป็ นยากราวกับเดินขึ้นสวรรค์ ง่ายที่ จะทาให้คนมองเรื่องนี้เป็ นเรื่องที่หนักหนาเกินไป อดมองเป็ นหนทาง ที่น่าหวาดกลัวอย่างเลี่ยงไม่ได้ เมื่อใจเกิดความขลาดกลัวก็ยิ่งทาให้ เรื่องนี้ยากเข้าไปใหญ่”

หวงเลี่ยพยักหน้า “คากล่าวนี้ของสหายถูกต้องเลย ได้รับการสั่ง สอนแล้ว”

กู้ช่านกล่าว “ขอผู้เยาว์พูดจาละลาบละล้วงสักประโยค ผู้อาวุโส ที่เป็ นราชครู ดูเหมือนว่าจะเป็ นอย่างไม่สมชื่อเท่าไรนะ?”

หวงเลี่ยหัวเราะเสียงดังอย่างชอบใจ “นี่ไม่ถือว่าเป็ นคาพูด ละลาบละล้วงอะไรเลย พูดตรงๆ ว่าข้าไม่ทาการทางานนั่งยองอยู่ใน ห้องส้วมไม่ยอมถ่ายก็ยังถือว่าเป็ นคาพูดที่ดีแล้วด้วยซ้า”

กู้ช่านกล่าว “สืบสาวราวเรื่องกันแล้วยังเป็ นเพราะสกุลเซวีย แคว้นอวี่เซวียนไม่อาจใช ้สิ่งของให้เกิดประโยชน์สูงสุดได้อย่าง แท้จริง ไม่เข้าใจว่าควรจะใช ้คนแบบไหนให้ทาเรื่องอะไร”

หวงเลี่ยยิ้มบางๆ “คาพูดประเภทนี้ ไม่สมควรพูดหรอกนะ”

กู้ช่านกล่าว “ไม่เป็ นไร ให้คิดบัญชีลงบนหัวข้า”

หวงเลี่ยถอนหายใจ “คาโบราณกล่าวไว้ได้ดี ไม่แกล้งหูหนวกไม่ แกล้งเป็ นใบ้ ก็เป็ นหัวหน้าครอบครัวไม่ได้”