“ไม่ต้องกังวลไปหรอกน่า คุณเซนาคิส การร่วมมือของเราจะต้องประสบความสำเร็จอย่างแน่นอน” ฟาเบียนยืนยันอย่างมีความหมาย ใบหน้าผุดรอยยิ้มขึ้นแปลกๆ
เวสลีย์ไม่ได้ใส่ใจอะไร แต่กลับกันเทอร์รี่ขนลุกเล็กน้อยเมื่อเห็นรอยยิ้มนั้นพระเจ้า เขาน่ากลัวจริงๆ! สีหน้าของเทอร์รี่ไม่แสดงอารมณ์ใดๆ พูดออกมาแทบจะไม่ได้ยินตอนที่ยกแก้วไวน์ขึ้นเพื่อปกปิดความสั่นกลัวที่เกิดขึ้น “เชียร์ เชียร์”
หลังจากทานอาหารกันเรียบร้อย เวสลีย์กระตือรือร้นที่จะขับรถพาเทอร์รี่ส่งบ้าน สำหรับเขาแล้ว เทอร์รี่มีค่าเทียบได้กับเทพเจ้าแห่งโชคลาภเนื่องจากเทอร์รี่นำเงินมาให้เขาได้มากกว่ายี่สิบล้านในชั่วพริบตา ช่วยไม่ได้ที่ตอนนี้เขาจะเคารพและให้เกียรติเทอร์รี่มากสักหน่อย
อีกทางหนึ่ง ฟาเบียนกำลังจ้องมองไปที่แผ่นหลังของพวกเขาทั้งคู่ ในเวลานี้เขารู้สึกว่าเวสลีย์โอเว่อร์ไปมาก เที่ยวทำเป็นประจบประแจงเทอร์รี่ ฟาเบียนยักไหล่เหอะ! จะเอาอะไรกับคนสมองกลวงพรรค์นั้น! ฉันสงสัยจริงๆ เลยว่าแกจะยังยิ้มอยู่ได้มั้ยหากวันนั้นมาถึง
หลังจากนั้น เขาก็โทรศัพท์ให้แม่ครัวต้มซุปให้ฮันน่า แล้วเขาจะเป็นคนนำมันไปให้กับเธอ
ตอนนี้ฮันน่ากำลังนั่งดูโทรทัศน์อย่างอิดโรยอยู่ในห้องพยาบาลแม้ว่าจะมีเสียงคิกคักออกมาบ้างเป็นครั้งคราว เสียงคลิกของลูกบิดประตูดังขึ้น ประตูห้องพยาบาลเปิดออก ขณะที่เธอเลื่อนสายตาไปที่ประตู ฟาเบียนก็เดินเข้ามา
ฟาเบียนถือกล่องอาหารเก็บความร้อนไว้ในมือซ้ายและกล่องอาหารอีกสองสามใบในมือขวา เขาก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทีสบายๆ จู่ๆ ใบหน้าของฮันน่าก็แดงขึ้นมาอย่างหาสาเหตุไม่เจอในตอนที่เธอมองดูเขา และตัวของเธอเริ่มสั่น
มาถึงตอนนี้ฟาเบียนเริ่มขมวดคิ้ว เขาก้าวเข้ามาหาฮันน่าเร็วขึ้นกว่าเดิม แต่ก่อนที่จะไปถึงตัว ฮันน่าก็หลุดหัวเราะออกมา สุดท้ายเธอก็ระเบิดหัวเราะออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
สุดท้ายทั่วทั้งห้องก็เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของหญิงสาว ฟาเบียนถึงกับพูดไม่ออก เขารู้สึกงุนงงและยังคงจ้องมองฮันน่าหัวเราะอยู่อย่างนั้นเหมือนเด็กที่จ้องมองสัตว์ในสวนสัตว์
เมื่อเห็นหน้าที่ไร้อารมณ์ของฟาเบียน ฮันน่าก็เริ่มรู้สึกว่าบรรยากาศในห้องค่อนข้างอึดอัด เธอจึงพยายามบังคับให้ตัวเองหยุดหัวเราะ จากนั้นเธอก็ค่อยๆ มองมาทางฟาเบียนอย่างเด็กที่รู้ตัวว่าทำอะไรผิด