“เดิมทีข้าอยากช่วยนางดูแผลที่ขา แต่ท่าทางเช่นนั้นของนางคงไม่ยอมให้ข้าดูแน่ ในเมื่อเป็นเช่นนั้น พรุ่งนี้ท่านก็ตามหมอหลวงจางมาดูให้นางเถอะเจ้าค่ะ เปลี่ยนยา เปลี่ยนผ้าพั นแผล ยาใดที่ควรใช้ล้วนใช้ได้ทั้งสิ้น ไม่จำเป็นต้องกังวลมากมาย ยาลดน้ำตาลที่ข้าหลอมอ่อนโยนมาก สามารถประสานกับยาอื่นได้ง่าย ท่านวางใจได้เลยเจ้าค่ะ”
เมิ่งหนานพยักหน้า “ข้าจะจำไว้ ครั้งนี้ลำบากเจ้าแล้ว”
ไป๋จื่อยิ้มจางพลางมองเขา ใบหน้าที่เดิมทีสดใส ในตอนนี้มีแต่ความเหนื่อยล้าเท่านั้น
นางอดใจไม่ไหว ถอนใจเสียงเบา “ในบ้านท่านมีคนเป็นโรคเบาหวาน ถือเป็นเรื่องที่น่าเหนื่อยใจมาก ท่านเป็นบุตร เป็นห่วงเป็นใยจึงสมควรแล้ว แต่ท่านก็ต้องดูแลสุขภาพด้วย อย่าให้ตน นเองเหนื่อยจนล้มป่วยไป ข้าว่าหากเป็นเช่นนั้นฮูหยินต้องปวดใจแน่”
เมิ่งหนานพลันตาเป็นประกาย นี่นางเป็นห่วงเขาหรือ
ทว่าสุดท้ายนางก็เปลี่ยนเรื่องพูด ถามว่า “ท่านรับหน้าที่อยู่ในกรมพิธีการหรือ”
เมิ่งหนานพยักหน้า “ใช่ เป็นขุนนางเล็กๆ คนหนึ่ง”
ไป๋จื่อยิ้มว่า “อำนาจของสกุลเมิ่งอยู่ตรงนี้ ถึงแม้ท่านจะเป็นขุนนางเล็กๆ คนหนึ่ง แต่ไม่ช้าก็เร็วต้องได้เลื่อนขั้นไม่ใช่หรือเจ้าคะ”
เมิ่งหนานนึกถึงวาจาที่นางยั่วแหย่มารดาเมื่อครู่ นางไป๋จื่อพึ่งพามือสองข้างของตนเองสร้างความมั่งคั่ง แต่บางคนกลับอาศัยบารมีบรรพบุรุษก้าวไปข้างหน้า ตัวเขาเองก็ไม่ยกเว้นกระม มัง
“ได้ยินว่าทูตแคว้นจินจะมาถึงเมืองหลวงแล้วใช่หรือไม่ อีกเดี๋ยวกรมพิธีการของพวกท่านต้องยุ่งแน่นอน!” ไป๋จื่อถามอีก
เมิ่งหนานเข้าใจในทันที ที่แท้นางก็อยากถามถึงเรื่องนี้นี่เอง
คนที่เดินทางไปต้อนรับคณะทูตแคว้นจินมาเมืองหลวงที่เมืองชิงหยางก็คือจิ้นอ๋อง หูเฟิง คนที่นางคิดถึงอยู่ตลอดเวลา
“เจ้าอยากถามว่าเมื่อใดจิ้นอ๋องจะกลับมากระมัง” เสียงของเขาเบามาก พร้อมกับทำทีท่าเหมือนว่าไม่ใส่ใจเท่าไรนัก
แต่ยิ่งเขาตั้งใจทำเท่าไร เขาก็ยิ่งใส่ใจมากเท่านั้น
ไป๋จื่อยิ้มจาง “หากท่านรู้ก็บอกข้าเถอะ แต่หากไม่รู้ก็ไม่เป็นไร”
เมิ่งหนานลอบถอนใจ ก่อนจะเอ่ยว่า “เดิมทีกำหนดว่าจะมาถึงเมืองหลวงในวันที่เก้า แต่ตอนนี้เลยกำหนดมาสามวันแล้ว จิ้นอ๋องก็ยังไม่ส่งคนมาส่งข่าว ได้ยินว่าฮ่องเต้ส่งคนไปสืบข่าวแล้ว ”
“อื้ม!” นางตอบรับเสียงเบา ไม่ได้พูดอะไรอีก
เมิ่งหนานส่งนางขึ้นรถ ส่วนเขาขี่ม้าตามอยู่ข้างหลัง มองรถม้ามุ่งไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้า สตรีที่เขารักอยู่ในรถ หากเขาปกป้องอยู่ข้างกายนางได้ตลอดไปเช่นนี้คงจะดีไม่น้อย
แต่ช่วงเวลาเช่นนี้จะมีได้อีกกี่ครั้งกัน
เมื่อมีกำหนดงานแต่งงานของนางกับหูเฟิงลงมา นางย่อมไม่อาจออกจากจวนตามใจชอบ และเดินทางร่วมกับบุรุษเช่นนี้ได้อีก
ยามที่รถม้าเคลื่อนไปถึงถนนเชียนเว่ย กลิ่นหอมดึงดูดสายหนึ่งก็โชยมาจากในตรอกแห่งหนึ่ง
เวลานี้เลยเวลาอาหารเย็นมาแล้ว ไป๋จื่อหิวจนหน้าอกติดกับแผ่นหลัง ทันทีที่ได้กลิ่นหอมนี้ หนอนตะกละในท้องของนางก็ส่งเสียงประท้วงขึ้นมา
……….
ตอนที่ 796 ถนนเชียนเว่ย
“หยุดรถ!”
เมื่อรถม้าหยุดลงแล้ว เมิ่งหนานก็ปรี่มาข้างหน้า “เกิดอะไรขึ้นหรือ”
ไป๋จื่อลอดศีรษะออกมาจากด้านใจ ดวงตาจ้องมองไปยังโคมไฟเรืองรองในถนนเชียนเว่ย ยิ้มหวานว่า ”ข้าหิวเจ้าค่ะ พวกเราไปกินข้าวกันเถอะ!”
เมิ่งหนานประหลาดใจเล็กน้อย “ตอนนี้? ที่นี่น่ะหรือ”
好味道