บทที่ 950

ระหว่างนั้นที่คฤหาสน์ตระกูลคาร์เตอร์

ในช่วงสองวันที่ผ่านมา ถ้าแดร์ริลไม่ได้ดูแลจีเวล แดร์ริลจะใช้เวลาอยู่ในห้องสมุดเพื่อเขียนอักษรจีน

เดบร้าก็อยู่เคียงข้างแดร์ริลตลอดสองวันที่ผ่านมาเช่นกัน เธอชอบความเงียบสงบในห้องสมุด

เดบร้ารักแดร์ริลมาก ไม่ว่าเขาจะไปที่ไหนเธอก็อยากจะตามเขาไปด้วยทุกที่ เดบร้าเพลิดเพลินกับการเฝ้าดูแดร์ริลเขียนตัวอักษร และมากไปกว่านั้นเธอยังคิดว่าการประดิษฐ์ตัวอักษรของแดร์ริลนั้นออกมางดงามมาก

ในขณะนั้น แดร์ริลนั่งอยู่ข้าง ๆ โต๊ะเรียนและกำลังเขียนอักษรอย่างเงียบสงบ เดบร้าก็อยู่ข้าง ๆ กำลังอ่านหนังสือบทกวี

“ฮื้ม?” ทันใดนั้น เดบร้าก็ตัวสั่น ริมฝีปากเล็กแดงของเธอเริ่มขยับเปิดปากกล่าว “ใครก็ได้บอกฉันทีว่าความรักคืออะไร? มันทำให้ความตายเป็นความงดงามตราบใดที่เธออยู่กับฉัน...”

เธอท่องบทกวีอีกครั้งก่อนจะเอียงหัวมองแดร์ริลด้วยความประหลาดใจ “แดร์ริล นี่มันไม่ใช่บทกวีที่คุณเคยแต่งไว้เหรอ ทำไมมันถึงมาโผล่อยู่ในหนังสือรวมบทกวีโบราณเล่มนี้ได้ล่ะ?”

“อะไร? เอิ่ม...” แดร์ริลเกาหัว เขาหันมาพร้อมกับสีหน้าอักอ่วน

ซวยแล้ว! แดร์ริลแสร้งทำตัวเป็นผู้รอบรู้ในตอนที่เขาอยู่ในทวีปตะวันออกอันยิ่งใหญ่ เขาจึงนำบทกวีโบราณที่มีชื่อเสียงในจักรวาลโลกมาใช้เป็นบทกวีของตัวเอง เขาได้คาดคิดว่าเดบร้าจะตามเขากลับมาที่จักรวาลโลกด้วย และดูเหมือนว่าเขากำลังจะถูกจับได้ในไม่ช้านี้...

แดร์ริลหัวเราะกลบเกลื่อน เขาไม่รู้ว่าจะกล่าวตอบอย่างไร “ฉัน...”

‘ฉันจะทำยังไงดี?’

“จุ๊ จุ๊” ความเลิกลั่กของแดร์ริลทำให้เดบร้ารู้สึกขบขัน เธอกล่าวกับเขาอย่างอ่อนโยน “ดูสิ ตอนนี้คุณแตกตื่นมากแค่ไหน ฉันชอบคุณเพราะบทกวีทั้งหมดที่คุณได้ร่ายมา อย่างไรก็ดี หลังจากที่ฉันได้รู้จักคุณมาสักพักหนึ่งแล้ว ฉันก็หลงรักคุณเพราะความเป็นตัวของตัวเอง คุณทั้งซื่อสัตย์ ยุติธรรม และตรงไปตรงมา และนี่ก็คือเหตุผลที่ฉันอุทิศตนเพื่อคุณ”

เดบร้ามองแดร์ริลด้วยความชื่นชม “ถึงแม้ว่าคุณจะขโมยบทกวีโบราณมาใช้เป็นของตัวเอง มันก็ไม่สำคัญเลย”

ม๊วฟ!

เดบร้าไม่รู้ว่าจะคิดอย่างไร เธอเดินเข้าไปหาแดร์ริลและหยิกแก้มเบา ๆ

แดร์ริลสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมรัญจวนอบอวลเต็มใบหน้า ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกกระชุ่มกระชวย เขาเอื้อมมือไปโอบเอวของเดบร้า และกำลังจะจูบเธออย่างดูดดื่ม

ทันใดนั้นก็มีเสียงผู้หญิงตะโกนไล่หลังตามมาจากตรงประตูห้อง

“แดร์ริล! เดบร้า!”