บทที่ 19

ในขณะที่อีวอนกำลังจะต่อบทสนทนากับแดร์ริลนั้น คุณย่าลินดันก็ยิ้มและเดินเข้ามาหาลิลี่ในขณะที่กำลังถือแก้วไวน์ไปด้วย

ทุกคนถึงกับหยุดทานอาหารเมื่อพวกเขาเห็นหญิงชราเดินมาทางนี้

"หนูน้อยลิลี่ ย่าอยากจะถามหลานสักหน่อย" หญิงชรากล่าวอย่างเชื่องช้า

"ถามได้เลยค่ะคุณย่า" ลิลี่กล่าว

คุณย่าลินดันพยักหน้า "หนูน้อยลิลลี่ ในเมื่อวันนี้เป็นวันเกิดของย่า หลานสัญญาได้ไหมว่าหลานจะไปเจรจากับทางบริษัทแพลทินัม? เราจะทำเงินได้มหาศาลถ้าได้รับมอบหน้าที่ในการดูแลรูปลักษณ์ของจีเซลล์ หลานตกลงไหม?"

"นี่..."

ลิลี่ไม่รู้ว่าต้องทำยังไง แต่เธอก็แอบมองไปที่แดร์ริล

ก่อนหน้านี้ผลงานจากความพยายามในการทำข้อตกลงร่วมมือกับบริษัทแพลทินัมนั้นได้ถูกวิลเลียมฉกเอาไป ซึ่งทำให้เธออารมณ์เสียมาก

แดร์ริลได้บอกให้เธอปฏิเสธคำขอของคุณย่าลินดัน

แน่นอน เธอเห็นแดร์ริลส่ายศรีษะ

ลิลี่กัดฟันของเธอ ถ้าเธอเชื่อฟังคนขี้แพ้ล่ะก็ เธอจำเป็นต้องปฏิเสธหญิงชราต่อหน้าคนมากมาย...

"ได้ค่ะ คุณแม่" ซาแมนธายืนขึ้นกะทันหัน "ฝากเรื่องนี้ให้หนูน้อยลิลี่ได้เลย เธอจะทำตามที่คุณแม่คาดหวัง!"

"เยี่ยม!" หญิงชรายิ้ม

ในตอนนั้นเอง ไม่มีใครคาดคิดว่าแดร์ริลที่นั่งเงียบอยู่ด้านข้างมาตลอด จะพลันยืนขึ้นมา

"ไม่มีทาง"

ประโยคอันแสนเย็นชาของเขานั้นฟังดูดุร้ายมาก!

"ลิลี่เป็นคนแรกที่ไปเจรจาเรื่องสัญญา แต่ความพยายามของเธอกลับถูกขโมยไปโดยวิลเลียม" แดร์ริลกล่าวอย่างเย็นชา "ภรรยาของผมรู้ดีว่าทางบริษัทแพลทินัมนั้นจำวิลเลียมไม่ได้ด้วยซ้ำ ใช่ไหม?"

"เธอ...เธอพูดอะไรนะ?" หญิงชราชี้ไปที่แดร์ริลและโกรธอย่างมาก

สมาชิกตระกูลลินดันมองไปที่แดร์ริล เหมือนพวกเขากำลังคนบ้าอยู่

เขาเป็นบ้าไปแล้วเหรอ? เขาไม่รู้เหรอว่าเขายืนอยู่จุดไหนของตระกูลลินดัน? เขาไม่มีอะไรดีไปกว่าลูกเขยที่แต่งเข้าตระกูลคนอื่น! แม้แต่สุนัขของตระกูลลินดันยังมีชีวิตที่ดีกว่าเขา!

"ฉันอดทนกับแกมานานแล้ว!" วิลเลียมทนไม่ได้อีกต่อไป เขากระโจนเข้ามาอย่างกะทันหัน "แกทำบ้าอะไรของแกอยู่? แกเป็นใครถึงมาพูดแก้ตัวให้ลิลี่? แกมาที่นี่เพื่อสร้างปัญหาในวันเกิดของคุณย่างั้นเหรอ? การแต่งตัวของแกก็กระจอก แถมยังให้พัดเน่า ๆ กับคุณย่า แล้วตอนนี้แกก็กำลังจะแส่เรื่องของครอบครัว? ฉันจะฆ่าแกให้ดู!"

วิลเลียมซัดกำปั้นออกไปแทบจะในทันทีที่เขากล่าวจบ!

ดูเหมือนเขาจะใส่แรงทั้งหมดที่มีลงไปในหมัดนี้! วิลเลียมนั้นได้รับความโปรดปรานจากคุณย่าลินดันและถูกตามใจมาตั้งแต่เด็ก การเลี้ยงดูแบบนั้นทำให้เขามีนิสัยสวะที่ขี้โมโห ในสมัยที่เขาอยู่ในโรงเรียน เขามักมีเรื่องชกต่อยเป็นประจำและยังเป็นเด็กเกเรอันดับหนึ่งของโรงเรียน แม้ว่าปัจจุบันเขาจะเป็นผู้ใหญ่และดำดิ่งสู่โลกของธุรกิจ แต่เขาก็ยังมีชื่อเสียงในด้านการควบคุมตัวเองไม่ค่อยได้ และยังรู้จักเหล่าเจ้าพ่อในวงสังคมหลาย ๆ คนด้วย

"แดร์ริลจบสิ้นแล้ว เขาจะต้องออกจากที่นี่ด้วยเปลหาม"

"สมควรแล้ว! ไม่มีใครจะห้ามไม่ให้หมอนั่นโดนกระทืบได้แน่"

เสียงพูดคุยพึมพำดังออกมา ทุกคนพยายามห้ามไม่ให้หัสเราะออกมาเพราะความกระตือรือร้นที่จะได้เห็นเรื่องน่าตื่นเต้น

หมัดนั่นสามารถฆ่าหมีได้เลย

ม่านตาของแดร์ริลพลันเฉียบคมขึ้น แต่แทนที่เขาจะหลบหมัดที่กำลังเขามา เขากลับไม่ขยับแม้แต่น้อย!

"เร็วเข้า หนีสิ!" ลิลี่ไม่อยากเชื่อว่าตัวเธอเองจะพยายามช่วยขี้แพ้คนนั้น

เธอรู้สึกไม่ค่อยดีนักที่จะเห็นเขาถูกทำร้าย หลังจากที่ได้อยู่ด้วยกันมาถึงสามปี...

"พยายามจะสู้กับฉัน ทั้ง ๆ ที่มีความสามารถแค่นั้น?" แดร์ริลกล่าวเสียงเย็น

วิธีการต่อยตีของวิลเลียมเหมือนพวกกุ๊ยข้างถนน หมัดนั่นอาจจะอัดแน่นไปด้วยพลัง แต่เขาคงต้องฝันไปหากคิดจะทำร้ายชายหนุ่มด้วยอะไรแบบนั้น

แดร์ริลแสยะยิ้มเล็กน้อย เด็ก ๆ ของตระกูลดาร์บี้จำเป็นต้องทำให้ตัวเองสมบูรณ์พร้อมตั้งแต่ยังอายุน้อย แดร์ริลได้ร่ำเรียนหวิงชุนมาตั้งแต่อายุเจ็ดขวบ หลี่ซาน ผู้เป็นผู้ฝึกตนรุ่นที่ 23 ของหวิงชุน ได้สอนแดร์ริลอยู่เป็นปี

แม้ว่าเขาจะไม่กล้ากล่าวว่าเขาสามารถรับมือคนสิบคนได้พร้อมกัน แต่ถ้ารับมือนักเลงธรรมดาแค่คนสองคน มันไม่เป็นปัญหาเลยสักนิด!

ผัวะ!

แดร์ริลยกแขนของเขาขึ้นมาป้องกัน แต่หมัดของวิลเลียมกลับพุ่งทะลุเข้ามา! ในเวลาวินาทีต่อมา ยังไงก็ตาม เป็นฝ่ายของวิลเลียมที่ต้องโหยหวนออกมาเสียงดังเสียเอง!

"อ๊าก!"

มันรู้สึกเหมือนว่าเขาซัดใส่แผ่นเหล็ก เขาคิดว่าแขนของเขาน่าจะหัก มันไม่มีแรงหลงเหลืออยู่เลย เขาทรุดลงกับพื้นแล้วเริ่มกลิ้งไปมาด้วยความเจ็บปวด

อะไรกัน?!

สมองของทุกคนพลันขาวโพลน ไม่มีใครมองทันว่าวิลเลียมล้มลงไปได้ยังไง!

นี่แดร์ริล คนที่ทำแค่งานบ้านมาตลอดสามปี เขามีทักษะอะไรแบบนี้ด้วยเหรอ? ใครจะไปรู้ได้?!

"รอฉันก่อนเถอะ แดร์ริล แกรอฉันก่อนเถอะ!" วิลเลียมตะโกนด้วยความสิ้นหวัง เขาหยิบโทรศัพท์ออกมา โทรหาเบอร์หนึ่ง และตะโกนออกมา "พี่ พาคนมาสองคันรถมาที่นี่ ตอนนี้ เดี๋ยวนี้! พาคนมาเลย!"

หลังจากวางสาย วิลเลียมกัดฟันกรอด เขายืนขึ้น แล้วชี้ไปที่วิลเลียม "แกอย่าคิดจะหนีเชียว อยู่ตรงนั้น! ฉันจะฆ่าแกวันนี้!"

ฝูงชนพลันเงียบลง ทุกคนรู้ดีว่าวิลเลียมนั้นเจ้าคิดเจ้าแค้น มันจบไม่สวยแน่หากไปยั่วยุคนแบบวิลเลียมเข้า