บทที่ 859

วันนี้เป็นวันไหว้พระจันทร์ คนตระกูลหรงคุยกันไว้ว่าจะไปเยี่ยมหรงอิ้งเซิ่งในช่วงบ่าย

หลังจากหรงฉือคุยโทรศัพท์ไปสองสามสาย พอถึงเวลาก็ไปโรงพยาบาลพร้อมกับคนในครอบครัวแล้ว

อาการของหรงอิ้งเซิ่งไม่ต่างจากเดิมเท่าไร คนตระกูลหรงยังคงทำได้เพียงยืนมองเธออยู่หน้าประตูอย่างห่าง ๆ เท่านั้น

หลังจากเยี่ยมหรงอิ้งเซิ่ง และมอบของขวัญที่นำมาให้แก่เจ้าหน้าที่แล้ว พวกเขาก็กลับบ้าน

พวกเขาเพิ่งถึงบ้าน แม่บ้านก็พูดกับหรงฉือว่ามีคนส่งของขวัญวันไหว้พระจันทร์มาให้พวกเธออีกแล้ว

หรงฉือเห็นว่าบนโต๊ะมีกล่องของขวัญวางอยู่สี่ห้ากล่อง ยิ่งไปกว่านั้น มองแค่กล่องบรรจุภัณฑ์ ก็รู้แล้วว่าไม่ใช่ขนมไหว้พระจันทร์หรือกล่องผลไม้ธรรมดา ๆ

เธอถามว่า “ใครส่งมาเหรอคะ?”

แม่บ้าน “ได้ยินว่าคุณพ่อของซินซินให้คนส่งมาให้ค่ะ”

หรงฉือชะงักเล็กน้อย

คุณยายหรงและคนอื่น ๆ ต่างตกตะลึง หลังจากนั้นก็ขมวดคิ้วแน่นขึ้นมา

หรงฉือไม่พูดอะไร เดินตรงเข้าไป เปิดกล่องของขวัญดูเล็กน้อย

ของที่เฟิงถิงเซินส่งมาให้ มีทั้งกล่องของขวัญขนมไหว้พระจันทร์ วัตถุโบราณและภาพวาดอักษรพู่กันจีนที่มีมูลค่าสูงรวมถึงโสมอายุร้อยปีด้วย

ของขวัญวันไหว้พระจันทร์ของเฟิงถิงเซินนั้น เรียกได้ว่าใจป้ำอย่างมาก

และในกล่องของขวัญ ยังมีการ์ดหนึ่งแผ่นแนบไว้ด้วยว่า ‘สุขสันต์วันไหว้พระจันทร์’

หรงฉือวางการ์ดนั้นลง หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา จากนั้นก็ส่งข้อความไปหาเฟิงถิงเซิน “ฉันเห็นของขวัญแล้ว เป็นของขวัญแทนคำขอบคุณใช่ไหม?”

เธอหมายถึงตอนที่เรื่องระหว่างเขากับหลินอู๋ตกเป็นข่าวจนกลายเป็นประเด็นร้อน เธอไม่ได้รีบไปหาเขาเพื่อคุยเรื่องหย่าในทันที

หลังจากเธอส่งข้อความออกไป ผ่านไปครู่หนึ่งก็ได้รับข้อความตอบกลับจากเฟิงถิงเซิน

เฟิงถิงเซิน “ใช่”

หรงฉือเห็นข้อความ ก็ตอบกลับทันทีว่า “ในเมื่อเป็นของขวัญแทนคำขอบคุณ งั้นฉันก็จะรับไว้”

แม้ว่าช่วงที่ผ่านมาเธอไม่ได้พูดเรื่องหย่ากับเขา แต่ก็เป็นเพราะมิตรภาพของทั้งสองตระกูลเท่านั้น