บทที่ 842

พ่อบ้านก็คาดเดาไว้แล้วว่าเธออาจจะโทรหาเฟิงจิ่งซิน และตอนที่เธอโทรมา เฟิงจิ่งซินกำลังอาบน้ำอยู่พอดี

พ่อบ้านตัดสายที่หลินอู๋โทรมาทิ้งทันที

หลินอู๋เห็นว่าเฟิงจิ่งซินยังคงไม่รับสาย ก็ส่งข้อความไปอีกหนึ่งข้อความ

[ซินซิน ตอนนี้น้ามาหาหนูแล้ว ลงมาเปิดประตูให้น้าหน่อยได้ไหม?]

พ่อบ้านเห็นข้อความ ก็ลบทิ้ง

เขารออีกสักพัก เห็นหลินอู๋ไม่โทรมาอีก จึงจะวางใจลง

หลินอู๋รออีกครู่ใหญ่ ๆ เห็นเฟิงจิ่งซินยังคงไม่มีการตอบรับใด ๆ ก็เม้มริมฝีปาก

เธอรออยู่ที่เดิมอีกนานมาก ใกล้จะเที่ยงคืนแล้ว ก็ยังไม่เห็นรถของเฟิงถิงเซิน

เธอเหลือบดูเวลาเล็กน้อย ไม่ได้รออีก ก็ขับรถจากไปแล้ว

ตอนที่เธอกลับถึงบ้าน หลินลี่ไห่และคนอื่น ๆ ยังไม่นอน และต่างก็กำลังรอข่าวคราวจากเธออยู่

เห็นเธอกลับมา ซุนลี่เหยาก็ลุกขึ้นยืนทันที “พี่...”

หลินอู๋ไม่มองเธอ แต่มองไปยังคนอื่น ๆ ที่มองมาทางเธอแทน หลังจากนั้นก็ส่ายหน้าเบา ๆ

หลินลี่ไห่ ซุนเยว่ชิงและคนอื่น ๆ หัวใจกระตุกวูบ

ซุนลี่เหยาเองก็เข้าใจที่เธอต้องการจะสื่อ “พี่ นี่พี่...ยังไม่ได้เจอพี่เขยอีกเหรอ?”

พวกเขารู้ว่าช่วงสองวันมานี้หลินอู๋พยายามหาหนทางไปพบเฟิงถิงเซินสักครั้ง แต่พวกเขาคิดไม่ถึงว่าเธอติดต่อเฟิงถิงเซินไปตั้งหลายครั้ง และรอที่บ้านเขาก็ตั้งหลายหนขนาดนี้ กลับไม่สามารถพบเขาได้

วินาทีนี้ ต่อให้เป็นซุนลี่เหยาก็ตระหนักขึ้นมาแล้ว “นี่หรือว่าพี่เขย...กำลังหลบหน้าพี่อยู่?”

ขนาดเธอยังสามารถเข้าใจเรื่องนี้ได้ แล้วคนอื่น ๆ จะไม่เข้าใจได้อย่างไร?

เฟิงถิงเซินรู้สึกว้าวุ่นใจ อยากจะอยู่เงียบ ๆ สักพัก และไม่อยากพบหลินอู๋พวกเขาพอจะเข้าใจได้

รอข่าวลือผ่านพ้นไป พวกเขาเชื่อว่า อีกไม่นานพวกเขาทั้งสองก็จะกลับมาคืนดีกันเหมือนเดิมได้

จากการที่เฟิงถิงเซินไม่ยอมบอกเลิกหลินอู๋ และไม่ยอมพบหลินอู๋ หากพิจารณาจากสองเรื่องนี้ ก็มีความเป็นไปได้สูงว่าน่าจะเป็นกรณีนี้