บทที่ 833

หรงฉือ “มีสิ วันที่หนึ่งแม่มีเวลา”

จริง ๆ แล้ว ในใจเธอเองก็ไม่ได้ลืมเรื่องพิธีเปิดภาคเรียนของเธอเลย

ในเมื่อเฟิงจิ่งซินคาดหวังให้เธอปรากฏตัวในพิธีเปิดภาคเรียนของเธอ เธอมีเวลาย่อมต้องไปอยู่แล้ว

ได้ยินหรงฉือบอกว่ามีเวลา เฟิงจิ่งซินก็ดีใจขึ้นมาบ้างแล้ว “ถ้าอย่างนั้นก็ตกลงกันตามนี้นะคะ”

หรงฉือ “จ้ะ”

เฟิงจิ่งซินหยุดเล็กน้อย “งั้น บ๊ายบายค่ะคุณแม่”

หากเป็นเมื่อก่อนหลังเฟิงจิ่งซินพูดเรื่องที่ต้องการพูดจบ เธอก็จะแบ่งปันเรื่องราวในชีวิตประจำวันของตัวเองให้เธอฟังต่อ หรือไม่ก็ถามเธออย่างห่วงใยว่ายุ่งไหม ไม่เหมือนกับสองครั้งนี้ ที่พูดแค่เรื่องธุระเท่านั้น

อีกอย่าง ในน้ำเสียงยังมีความรู้สึกห่างเหินอยู่หลายส่วน

สำหรับเรื่องนี้ หรงฉือก็ไม่ได้ถามอะไรมาก พูดว่า “โอเค”

พูดจบ เธอก็วางสายแล้ว

คืนนั้น เฟิงจิ่งซินเข้านอนแต่หัวค่ำอย่างที่เฟิงถิงเซินพูดไว้ วันรุ่งขึ้นตื่นขึ้นมา เธอนั่งลง หลังจากทานอาหารเช้าได้สักพัก จึงจะเอ่ยปากพูดกับเฟิงถิงเซินที่อยู่ตรงข้ามเธอว่า “คุณแม่จะไปพิธีเปิดภาคเรียนค่ะ”

เฟิงถิงเซิน “อื้ม พ่อรู้แล้ว”

เช้าวันที่หนึ่ง ตอนที่เฟิงถิงเซินกับเฟิงจิ่งซินมาถึงโรงเรียน หรงฉือก็มาถึงแล้ว

หลังจากติดต่อกันในวันนั้น หรงฉือกับเฟิงจิ่งซินก็ไม่ได้ติดต่อหากันอีก

ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากงานเลี้ยงของดร.ลู่ นี่ยังเป็นครั้งแรกที่เฟิงจิ่งซินกับหรงฉือเจอหน้ากัน

เมื่อเห็นหรงฉือ หลังเฟิงจิ่งซินลงจากรถ ก็เร่งฝีเท้าโผเข้าสู่อ้อมกอดของหรงฉือ “คุณแม่!”

เห็นเฟิงจิ่งซินโผเข้าสู่อ้อมกอดเธอ หรงฉือยิ้มเล็กน้อย ย่อตัวลงไปอุ้มเธอ “กินข้าวเช้าหรือยัง?”

เฟิงจิ่งซินไม่อยากออกจากอ้อมแขนของหรงฉือสักเท่าไร “กินแล้วค่ะ”

หรงฉือยิ้มเล็กน้อย พอเงยหน้าขึ้น ก็สบตากับสายตาของเฟิงถิงเซินที่ยืนห่างเพียงสองก้าว

หรงฉือพยักหน้าเล็กน้อย ถือเป็นการทักทาย

หลังจากนั้นเธอก็ละสายตากลับไป แล้วปล่อยเฟิงจิ่งซิน พูดว่า “เข้าไปกันก่อนเถอะ”

เฟิงจิ่งซิน “ค่ะ”