บทที่ 802

ไม่รอให้หรงฉือและอวี้มั่วซวินพูด เหลียนหนิงฉี่ก็หลุดขำ มองหรงฉืออีกครั้งแล้วพูดว่า “แต่คุณหรง ความยุติธรรมย่อมอยู่ในใจคน ทุกคนไม่มีทางเชื่อคำแก้ตัวของคุณอีกแล้ว ดังนั้น คุณเบา ๆ ลงหน่อยเถอะ รักษาหน้าตาของตัวเองไว้เป็นครั้งสุดท้ายไม่ดีกว่าเหรอ?”

เมื่อได้ยินถึงตรงนี้ หรงฉือไม่ตอบสนองอะไร แต่อวี้มั่วซวินกลับยิ้ม มองเหลียนหนิงฉี่แล้วพูดว่า “ช่างเป็นคำว่า ‘ความยุติธรรมย่อมอยู่ในใจคน’ ที่ดีจริง ๆ” พูดจบก็มองเย่ชิวอวี่ที่อยู่บนเวทีอีกครั้ง “ท่าทีที่ทั้งสองคนยืนหยัดในความถูกต้องแทนเพื่อน ทำให้ผมชื่นชมจากใจจริง แต่คนที่ทำให้ผมชื่นชมมากที่สุด จริง ๆ แล้วก็คือคุณหลิน”

พูดมาถึงตรงนี้ สายตาของเขาก็มองไปที่หลินอู๋ “คุณหลิน ผมคิดว่าคุณเย่และคุณเหลียน คนหนึ่งรักและชื่นชมคุณจากใจจริง ส่วนอีกคนหนึ่งก็มองว่าคุณเป็นเพื่อนแท้ แต่คุณกลับตบตาพวกเขาแบบนี้ คุณไม่รู้สึกละอายใจบ้างเหรอ?”

พูดจบ ไม่รอให้หลินอู๋พูด เขาก็หัวเราะเล็กน้อยอีกครั้ง “อ้อ ผมลืมไป คุณไม่มีจิตสำนึกอยู่แล้ว ถึงอย่างไรเรื่องนี้ก็เป็นการสืบทอดกันมาทางสายเลือดนี่นะ”

สีหน้าของหลินอู๋เปลี่ยนไปเล็กน้อย

แต่เธอไม่ได้สนใจอวี้มั่วซวิน เพียงแค่มองไปทางหรงฉือ ราวกับต้องการจะยืนยันอะไรบางอย่างเท่านั้น

เหลียนหนิงฉี่ เย่ชิวอวี่ เหรินจี่เฟิง ฉีอวี้หมิงและคนอื่น ๆ ต่างคิดว่าเรื่องราวมาถึงขั้นนี้ ต่อให้หรงฉือจะแก้ตัวอย่างไร ความคิดเห็นของทุกคนก็ไม่เปลี่ยนแปลง

อย่างไรเสีย คำให้การของเฟิงถิงเซินซึ่งเป็นพยานเพียงคนเดียวของเรื่องนี้ ก็ไม่สามารถช่วย ‘ล้างมลทิน’ ให้หรงฉือได้อีกแล้ว

แต่พวกเขาก็รู้ว่าหรงฉือและอวี้มั่วซวินคงไม่มีทางยอมเลิก ‘แก้ตัว’ อย่างแน่นอน

เพียงแต่ คำพูดของอวี้มั่วซวินในตอนนี้ กลับเหนือความคาดหมายของพวกเขาโดยสิ้นเชิง

เหลียนหนิงฉี่และเย่ชิวอวี่มีสีหน้าเย็นชาลง

กู้เหยียน เฮ่อฉางปั่ว และจี้ชิงเยว่ ต่างก็รู้ว่าสถานการณ์ในตอนนี้ส่งผลเสียงต่อหรงฉือ พอได้ยินอวี้มั่วซวินพูดแบบนี้ พวกเขาก็ตกตะลึงเล็กน้อย เพราะพวกเขาก็คาดไม่ถึงว่าอวี้มั่วซวินจะพูดแบบนี้

แต่พวกเขายังไม่ทันได้คิดให้ถี่ถ้วน เหลียนหนิงฉี่ก็ทนไม่ไหว แค่นหัวเราะและพูดว่า “ประธานอวี้ ฉันไม่คิดเลยว่าผู้ชายตัวโต ๆ อย่างคุณ จะแยกแยะไม่เป็นก็ช่างเถอะ แต่ยังจะกล้าใช้คำพูดที่ร้ายกาจแบบนี้ด่าทอผู้หญิงคนหนึ่งต่อหน้าทุกคนอีก คุณ...”

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ” อวี้มั่วซวินหัวเราะ “คุณเหลียน ร้ายกาจงั้นเหรอ? ด่าทองั้นเหรอ? ผมทำแบบนั้นเหรอ? ผมออกจะมีมารยาทขนาดนี้ จะไปทำเรื่องแบบนั้นได้ยังไงกัน?”

“คุณ...”