บทที่ 797

เมื่อเห็นหลินอู๋เงียบไป อวี้มั่วซวินก็ยิ้ม เขามองเฟิงถิงเซิน พูดว่า “ในเมื่อคุณหลินไม่พูด ถ้าอย่างนั้นประธานเฟิง คุณช่วยบอกทุกคนหน่อยว่า เมื่อครู่นี้ผมพูดมั่วหรือเปล่า?”

ผู้คนในงานต่างรอคำตอบจากหลินอู๋และเฟิงถิงเซินอยู่

เมื่อได้ยินถึงตรงนี้ ทุกคนก็พร้อมใจกันมองไปทางเฟิงถิงเซินเป็นตาเดียว

หลินอู๋ก็มองไปทางเฟิงถิงเซินเช่นกัน

ท่ามกลางสายตาของผู้คน เฟิงถิงเซินเอ่ยปากพูดว่า “เปล่า”

ทันทีที่สิ้นเสียงของเฟิงถิงเซิน ฝูงคนในงานกลับสูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่ด้วยความตกใจ

“ใช่จริง ๆ ด้วย พวกเขายังไม่ได้หย่ากันจริง ๆ!”

“เมื่อครู่ประธานอวี้บอกคนที่อยู่บนเวทีว่าถ้าไม่เชื่อให้ถามได้ ถึงแม้เขาจะไม่เอ่ยถาม แต่คุณหลินก็ไม่ได้คัดค้านคำพูดของประธานอวี้ นั่นก็หมายความว่าจริง ๆ แล้วเธอรู้ตั้งแต่ต้นจนจบว่าประธานเฟิงยังไม่ได้หย่า? เธอรู้อยู่เต็มอกแต่ก็ยังจะเป็นมือที่สาม?! คุณพระ เธอช่างหน้าไม่อายจริง ๆ!”

“ถ้าละอายใจคงไม่เป็นมือที่สามหรอก อีกอย่าง เธอกล้าสถาปนาตัวเองว่าเป็นแฟนสาวของประธานเฟิงต่อหน้าภรรยาตัวจริงด้วยซ้ำ แถมยังกล้าวางมาดอวดเบ่งต่อหน้าเจ้าของตัวจริงทุกวันอีก หนังหน้านั่นคนปกติที่ไหนจะเทียบได้?”

“ก็จริง แต่ว่าพูดก็พูดเถอะ ปกติเธอดูวางท่าเย็นชาสูงส่ง ดูเป็นคนดีมีชาติตระกูล คิดไม่ถึงเลยว่าจะหน้าด้านได้ขนาดนี้ เสแสร้งเนียนเป็นบ้า”

“นั่นน่ะสิ คิดไม่ถึงเลย...”

“พอได้แล้ว!”