บทที่ 789

หลินอู๋รู้ ไม่ว่าจะอย่างไร ก็ไม่อาจปล่อยให้เรื่องราวบานปลายต่อไปได้อีกแล้ว

เธอยิ้มเล็กน้อย เอ่ยปากทันทีว่า “ประธานอวี้ ฉัน...”

ทว่าขณะที่เธอเอ่ยปาก เหลียนหนิงฉี่ก็พูดขึ้นว่า “หรือว่ามันไม่ใช่?”

เหลียนหนิงฉี่กอดอก มองอวี้มั่วซวินและหรงฉืออย่างดูแคลน น้ำเสียงที่พูดก็ไม่ได้สุภาพเหมือนเย่ชิวอวี่ “ประธานอวี้ ในเมื่อคุณกล้าทำ ทำไมไม่กล้ารับล่ะ? ประธานอวี้ ถ้าคุณกล้ารับ ฉันจะยังถือว่าคุณ...”

หลินอู๋คิดไม่ถึงเลยว่าจู่ ๆ เหลียนหนิงฉี่จะพูดออกมา สีหน้าจึงเปลี่ยนและรีบพูดว่า “เสียวฉี่!”

หลังจากขัดจังหวะเหลียนหนิงฉี่ หลินอู๋ก็มองอวี้มั่วซวิน กำลังจะพูด แต่อวี้มั่วซวินจะให้โอกาสเธอได้อย่างไร?

เขามองเหลียนหนิงฉี่ เหมือนยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม “คุณเหลียนใช่ไหม? ถ้าผมจำไม่ผิด คุณเหลียนกับคุณหลินเป็นเพื่อนสนิทกันมากนี่นา ไม่น่าแปลกใจที่ช่วงก่อนหน้านี้คุณเหลียนเพิ่งกลับมาประเทศจีน ก็บุกเข้าไปในฉางโม่ มาดูถูกและเหยียดหยามเสี่ยวฉือของพวกเราเพื่อระบายความแค้นแทนคุณหลิน”

“คุณเหลียนและคุณหลินเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันมากเลยจริง ๆ นะ”

พูดจบ เขาไม่เปิดโอกาสให้เหลียนหนิงฉี่ได้เอ่ยปาก ก็เลื่อนสายตาไปยังหลินอู๋ “คุณหลิน พวกเขาคนหนึ่งเป็นรุ่นพี่ของคุณ ส่วนอีกคนหนึ่งก็เป็นเพื่อนสนิทของคุณ พวกเขาต่างก็ต้องการจะทวงคืนความเป็นธรรมให้คุณอย่างขุ่นเคืองใจ ดูท่าแล้ว เรื่องที่คุณไม่มีวาสนาได้เป็นรุ่นน้องของผม คุณคงจะบ่นเรื่องนี้ให้พวกเขาฟังไม่น้อยเลยใช่ไหม?”

หลินอู๋รู้ ตอนที่เหลียนหนิงฉี่เอ่ยปาก เรื่องนี้ก็ยากจะพลิกสถานการณ์กลับมาได้อีกครั้งแล้ว

แต่แน่นอนว่าเธอไม่มีทางนั่งรอความตาย จึงพูดว่า “ไม่ใช่ ประธานอวี้...”

อวี้มั่วซวินจะให้โอกาสเธอได้อย่างไร?

เขายิ้มและพูดว่า “อาจารย์ของผมปกติก็สื่อสารกับลูกศิษย์น้อยมาก สำหรับเรื่องราวหลาย ๆ อย่างของอาจารย์ผม ผมเองก็ไม่ค่อยรู้มากนัก แต่บังเอิญว่าเรื่องที่คุณหลินอยากมาเป็นรุ่นน้องของผม ผมพอจะรู้มาบ้าง คุณหลินอยากรู้ไหมว่าอาจารย์ของผมให้ความคิดเห็นเกี่ยวกับคุณไว้อย่างไร?”

มือที่กำแก้วไวน์ของหลินอู๋สั่นเทาเล็กน้อย