บทที่ 783

อารมณ์ของเธอปั่นป่วนภายในใจ แต่ไม่นานเธอก็ทำให้ตัวเองใจเย็นลง

เมื่อได้ยินว่ามีคนพูดแทรกขึ้นมา เธอชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมองไปยังผู้ที่มา

เป็นคนที่ไม่รู้จัก

ผู้ที่มาเห็นดร.ลู่ไม่พอใจ ก็รีบยิ้มกลบเกลื่อน “ขอโทษครับดร.ลู่ ผมแค่รู้สึกสงสัยนิดหน่อย เลยเผลอขัดจังหวะตอนที่คุณคุยกับคนอื่นอยู่ ต้องขอโทษจริง ๆ”

ผู้ที่มาเป็นแขก ถึงแม้ดร.ลู่จะไม่รู้จักอีกฝ่าย แต่ก็ไม่ควรที่จะถือสาเอาความ จึงพูดว่า “ไม่เป็นไร”

พูดจบ ก็มองเห็นคนที่อยู่รอบตัวมองมา รู้ว่าทุกคนกำลังสงสัยว่าเขาจะรับหรงฉือเป็นลูกศิษย์สายตรงจริงหรือไม่

เขายิ้มเล็กน้อย สายตาจ้องไปที่หรงฉือ หลังจากนั้นก็มองไปยังทุกคนอีกครั้ง ก่อนที่เขาและผู้ช่วยของเขาจะขึ้นเวทีไปพร้อมกัน

บนเวที เขายิ้มและมองฝูงชน พูดว่า “ขอบคุณทุกท่านเป็นอย่างยิ่งที่มาเข้าร่วมงานเลี้ยงครบรอบสถาบันวิจัยของผม สำหรับเรื่องลูกศิษย์สายตรง เดิมทีผมตั้งใจว่าจะขึ้นมาบนเวทีก่อนแล้วค่อยถามคุณหรงต่อหน้าทุกคนอย่างเป็นทางการ แต่ในเมื่อทุกท่านทราบเรื่องนี้ล่วงหน้าแล้ว เช่นนั้นผมก็ขอให้ทุกท่านเป็นพยานให้ผมล่วงหน้าด้วยก็แล้วกัน”

พูดจบ เขาก็มองไปยังหรงฉือ แล้วพูดว่า “คุณหรง ตอนนี้ผมเรียกคุณว่าคุณหรง แต่ผมหวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะมีโอกาสเรียกคุณว่าเสี่ยวฉือ เพราะผมเห็นเพื่อนของคุณดูเหมือนจะเรียกคุณว่าเสี่ยวฉือ เสี่ยวฉือ ผมตั้งใจจะรับคุณเป็นลูกศิษย์ของผมจริง ๆ ไม่ทราบว่าคุณยินดีจะยอมรับอาจารย์คนนี้หรือไม่?”

ทุกคนพากันมองไปทางหรงฉือเป็นตาเดียว

คนส่วนใหญ่มองเธอด้วยความคาดหวังและอิจฉาปะปนกัน

ทุกคนคิดว่าความสำเร็จที่หรงฉือมีในวันนี้ หนีไม่พ้นความช่วยเหลือและการสนับสนุนของอวี้มั่วซวิน และคาดว่าหนานจื้อจือก็คงจะให้คำแนะนำเธอไม่น้อยเช่นกัน

แต่ดูเหมือนหนานจื้อจือจะไม่ได้รับเธอเป็นลูกศิษย์ของตัวเอง

แต่ต่อให้หนานจื้อจือจะไม่รับเธอเป็นลูกศิษย์ แต่ด้วยความสัมพันธ์ของเธอกับอวี้มั่วซวิน คาดว่าในอนาคตหนานจื้อจือก็อาจจะให้คำชี้แนะเธอในทางวิชาชีพอยู่บ้าง

ดังนั้น หากหรงฉืออยู่ในฉางโม่ต่อไป สำหรับเธอก็ถือว่าเป็นทางออกที่ดีที่ทุกคนไม่กล้าจะฝันถึงแล้ว