บทที่ 767

เหยาซินปั๋วมองเห็นหรงฉือที่อยู่ไม่ไกล

เขาก็ดูออกว่าจี้ชิงเยว่ไม่ค่อยสนใจเรื่องซุบซิบพวกนี้ แต่เขาคิดว่าหากจี้ชิงเยว่ได้ยินข่าวลือระหว่างเฟิงถิงเซินกับหรงฉือ ก็คงจะตกใจมากเหมือนกัน

เขามองหรงฉือที่อยู่ไม่ไกล แล้วเข้าไปกระซิบที่ข้างหูจี้ชิงเยว่ว่า “ฉันเชื่อว่า ต่อให้นายฝันก็คงนึกไม่ถึงหรอกว่าคนที่เฟิงถิงเซินนอกใจด้วย จริง ๆ แล้วก็คือ...”

ทว่า เหยาซินปั๋วยังพูดไม่ทันจบ จี้ชิงเยว่ก็เห็นหรงฉือเสียก่อน

คำพูดของเหยาซินปั๋วเขาได้ยินแล้ว แต่เขาไม่สนใจจริง ๆ และไม่คิดอะไรมากนัก ตบไหล่ของเหยาซินปั๋วเบา ๆ ให้เขาหยุดพูด จากนั้นก็พูดกับเขาและเหรินจี่เฟิงว่า “พวกนายคุยกันไปนะ ฉันไปทักทายประธานอวี้และคนอื่น ๆ ก่อน”

เหยาซินปั๋ว “...”

จี้ชิงเยว่หันหลังก็เดินจากไปแล้ว

เหยาซินปั๋วมองไปทางเหรินจี่เฟิงด้วยสีหน้าตกใจ “ชิงเยว่เป็นฝ่ายเข้าไปทักทายพวกอวี้มั่วซวินก่อนเหรอ? ปกติพวกเขาแทบไม่มีความเกี่ยวข้องกันเลยนี่?”

เหรินจี่เฟิงก็คิดแบบนี้เช่นกัน

แต่ว่า “คุณลุงจี้กับพ่อฉัน พวกเขาชื่นชมอวี้มั่วซวินกับ...หรงฉือมาก อาจเป็นเพราะเหตุผลนี้ล่ะมั้ง”

“ก็จริง”

กู้เหยียนเห็นจี้ชิงเยว่เร็วกว่าคนอื่น ๆ

เขาย่อมเข้าใจจุดประสงค์ที่จี้ชิงเยว่มาที่นี่

สีหน้าของเขาเคร่งขรึมลง ไม่ได้พูดอะไร

จี้ชิงเยว่ก็ไม่ได้ทักทายเขา หลังจากเอ่ยทักประธานอวี้แล้ว สายตาก็เลื่อนไปที่หรงฉืออย่างเป็นธรรมชาติ “ไม่ได้เจอกันมาสักพักหนึ่งแล้ว ช่วงนี้สบายดีไหม?”

หรงฉือ “...สบายดี”