บทที่ 742

สองวันนี้ พวกเขาบังเอิญเจอเย่ชิวอวี่มาหลายครั้ง แต่เย่ชิวอวี่หากไม่ทำตัวเหมือนพวกเขาเป็นคนแปลกหน้าและมองไม่เห็น ก็ใช้สายตารังเกียจเย้ยหยันมองหรงฉือ

ในเมื่อเย่ชิวอวี่มีท่าทีแบบนี้ พวกหรงฉือย่อมไม่เอาใบหน้าร้อน ๆ ของตัวเองไปแนบก้นเย็นของอีกฝ่าย

ดังนั้น สองวันนี้ต่อให้พวกเขาบังเอิญเจอกันสักกี่ครั้ง ก็ไม่มีการพูดคุยใด ๆ ระหว่างกัน

แน่นอนว่าครั้งนี้ก็เช่นกัน

หรงฉือกับอวี้มั่วซวินก็ทำเหมือนไม่รู้จักเย่ชิวอวี่ เดินผ่านพวกเขาแล้วจากไปเลย

ตอนที่หรงฉือมาถึงบ้านก็เป็นเวลาเที่ยงคืนแล้ว

หลังจากอาบน้ำล้างตัวก็เข้านอน หลังตื่นนอน เธอก็กลับไปจัดการงานที่ฉางโม่ตามปกติ

เธอกับเฟิงจิ่งซินไม่ได้เจอกันมาหลายวันแล้ว แต่เรื่องที่เธอไปทำงานต่างเมือง เฟิงจิ่งซินรู้ดี และก็รู้เวลากลับของเธอด้วย

ดังนั้น บ่ายวันนั้น เธอได้รับโทรศัพท์จากเฟิงจิ่งซิน บอกว่าหลังเลิกเรียนตอนบ่ายเธอจะไปหาหรงฉือที่บ้านตระกูลหรง จากนั้นก็ถามเธอ “คุณแม่ คุณแม่ยุ่งมาตั้งหลายวันแล้ว เย็นนี้กลับมารับหนูหลังเลิกเรียนเร็วขึ้นหน่อยได้ไหมคะ?”

หรงฉือก็รู้ว่าเธอไม่ได้ไปรับไปส่งเฟิงจิ่งซินที่โรงเรียนมาสักพักหนึ่งแล้ว

อีกอย่าง พอเธอยุ่งขึ้นมาก็ติดต่อเฟิงจิ่งซินน้อยลงไปมากจริง ๆ

เธอพูดว่า “จ้ะ แม่เข้าใจแล้ว อีกเดี๋ยวแม่จะไปรับหนูนะ”

หลังคุยกับเฟิงจิ่งซินไม่กี่ประโยค ก็วางสายแล้ว

บ่ายวันนั้น เธอก็รักษาสัญญาเป็นอย่างดี หยิบกุญแจรถ เลิกงานก่อนเวลา แล้วไปรับเฟิงจิ่งซินที่โรงเรียน

เฟิงจิ่งซินดีใจมาก เกาะติดหรงฉือ แล้วยังอ้อนให้หรงฉือทำของอร่อยให้เธอทานอีก

หรงฉือตอบตกลงแล้ว พอกลับถึงบ้านตระกูลหรงได้ไม่นาน ก็เข้าไปยุ่งอยู่ในครัวทันที

ในเวลาเดียวกัน

เมื่อวานฉีอวี้หมิงนัดทานอาหารด้วยกันกับเฟิงถิงเซินและเฮ่อฉางปั่ว