บทที่ 717

แน่นอนว่าเธอก็ต้องกลับเช่นกัน

เธอพูดกับเฟิงจิ่งซินว่า “แม่จะไปส่งคุณยายทวดหนูกลับบ้าน หนูอยู่ที่นี่เป็นเพื่อนคุณย่าทวดหนูให้มากหน่อยได้ไหม?”

เฟิงจิ่งซินได้ยิน จึงทำได้เพียงพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง “โอเคค่ะ”

หรงฉือกับคุณยายหรงกลับบ้านตระกูลหรงแล้ว ประมาณสี่ทุ่ม เธออาบน้ำเสร็จออกมาจากห้องน้ำ พบว่าไม่กี่นาทีก่อน เฟิงถิงเซินส่งข้อความมาหาเธอ แจ้งว่าซางเชี่ยนฟื้นแล้ว คนก็พ้นขีดอันตรายอย่างเป็นทางการแล้วเช่นกัน

ส่วนเฟิงหลินซง ตอนนี้เขายังคงหมดสติ และไม่แน่ว่าจะฟื้นมาตอนไหน

หรงฉือดูข้อความเสร็จ ก็ตอบกลับสั่นๆ ว่า “เข้าใจแล้ว” จากนั้นก็วางโทรศัพท์ลง

แม้หรงฉือจะห่วงสถานการณ์ทางฝั่งตระกูลเฟิง แต่ก็ไม่เหมาะที่จะเข้าไปใส่ใจมากนัก ดังนั้น วันรุ่งขึ้นเธอจึงกลับไปทำงานที่บริษัทตามปกติ

ส่วนฝั่งคุณย่าเฟิง คุณยายหรงจะสละเวลาไปอยู่เป็นเพื่อนเอง

แต่เธอก็โทรศัพท์ไปหาคุณย่าเฟิงด้วยความเป็นห่วง

เฟิงถิงเซินต้องอยู่เฝ้าที่โรงพยาบาล ทั้งต้องจัดการงานไปพร้อมกัน วันเสาร์เฟิงถิงเซินก็ยังยุ่งมาก เฟิงจิ่งซินจึงส่งให้หรงฉือช่วยดูแล

อาการของเฟิงหลินซงยังไม่แน่ชัด สองวันนี้คุณย่าเฟิงแทบจะอยู่ที่โรงพยาบาลตลอดทั้งวันไม่ยอมไปไหน

ช่วงวันเสาร์อาทิตย์ เฟิงจิ่งซินไปเยี่ยมเฟิงหลินซงกับซางเชี่ยนที่โรงพยาบาล หรงฉือก็จะไปเป็นเพื่อนด้วย และถือโอกาสอยู่เป็นเพื่อนคุณย่าเฟิงไปพร้อมกัน

แม้ซางเชี่ยนจะฟื้นแล้ว แต่บาดแผลตามร่างกายเธอยังสาหัสอยู่มาก จำเป็นต้องอยู่โรงพยาบาลสักระยะจึงจะออกจากโรงพยาบาลได้

เมื่อเห็นหรงฉือพาเฟิงจิ่งซินมาเยี่ยมเธอ เธอกลับพยักหน้าอย่างสุภาพเล็กน้อย

เฟิงหลินซงยังไม่ฟื้น เย็นวันเสาร์ หรงฉือพาเฟิงจิ่งซินกลับบ้านตระกูลหรง

เช้าวันจันทร์ หรงฉือกับเฟิงจิ่งซินเพิ่งตื่นนอน เธอก็ได้รับสายของคุณย่าเฟิงแล้ว

ปลายสาย คุณย่าเฟิงหลั่งน้ำตาด้วยความดีใจและบอกเธอว่า เฟิงหลินซงฟื้นแล้ว แม้จะเพิ่งฟื้นไม่นานก็หมดสติไปอีกครั้ง แต่ก็พ้นขีดอันตรายแล้ว

หรงฉือกับคุณยายหรงได้ยิน ต่างก็วางใจลง