บทที่ 411

“...เขาบ้าไปแล้ว”

แคทเธอรีนพูดไม่ออก

นี่เขาคิดว่าตัวเองยังเป็นเด็กอายุสามขวบอยู่หรืออย่างไร?!

ช่างเถอะ เธอจะกลับบ้านไปทำหมูย่างให้เขา

...

หลังจากเลิกงานแล้ว แคทเธอรีนไปที่ซูเปอร์มาร์เก็ตและซื้อเนื้อหมู

เธอเปิดวิทยุขณะที่ขับรถอยู่

มีข่าวด่วนที่เพิ่งเผยแพร่จากทางวิทยุ “มีการรายงานข่าวล่าสุด โจเอล ยูล ประธานของยูล คอร์ปอเรชั่น ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ชนกับรถบรรทุกเมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้ว คนขับเสียชีวิตในที่เกิดเหตุ ขณะที่โจเอล ยูล ถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลเพื่อรับการรักษาอย่างฉุกเฉิน แต่ยังไม่ทราบอาการในปัจจุบันของเขา ตามข่าวที่ได้รับมาจากที่เกิดเหตุ สถานการณ์ที่เกิดขึ้นน่าเศร้ามาก มีความเป็นไปได้ว่าในวันพรุ่งนี้ยูล คอร์ปอเรชั่นจะได้รับผลกระทบอย่างหนัก...”

คำพูดที่ตามหลังมาหลังจากนั้นทะลุผ่านหูแคทเธอรีนแล้วก็หายไป เธอตกอยู่ในอาการตกใจ

แม้ว่าเวลาที่เธอใช้กับโจเอลจะเป็นช่วงระยะเวลาสั้น ๆ แต่เขาก็ยังเป็นครอบครัวเพียงคนเดียวที่เธอเหลืออยู่

เขาประสบอุบัติเหตุอย่างนั้นเหรอ?

เธอเลี้ยวรถกลับอย่างรวดเร็วและรีบไปที่โรงพยาบาล

ที่ทางเดินหน้าห้องฉุกเฉินเต็มไปด้วยสมาชิกครอบครัวยูล

เมื่อนิโคลาที่กำลังโวยวายเห็นแคทเธอรีน เธอพุ่งเข้าไปทุบตีเธอด้วยความโกรธ “แกมันตัวซวย! โจเอลต้องประสบอุบัติเหตุทันทีที่แกกลับมา เรื่องทั้งหมดเป็นความผิดของแก”

แคทเธอรีนผลักมือเธอออกด้วยความรำคาญ หญิงสาวต่อว่านิโคลาด้วยดวงตาอันแดงก่ำ “คุณพ่อของฉันอยู่ข้างใน และยังไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าเขาจะอยู่หรือตาย แทนที่คุณจะห่วงสามีของคุณ คุณ ในฐานะภรรยาของเขา คุณกลับพาลเอาความโกรธมาลงที่ฉัน คุณเป็นบ้าหรือไง?”

“ใครบอกว่าฉันเอาความโกรธมาลงที่แก? เห็นอยู่โต้ง ๆ ว่ามันเป็นความผิดของแก” นิโคลาชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อถูกแคทเธอรีนจ้องมองด้วยสายตาที่เฉียบคม “แน่นอนว่าฉันห่วงโจเอล ฉันเป็นห่วงเขามากว่าใคร ๆ”