หากนางสามารถออกมาจากเรือนโอ่อ่าทว่าชวนอึดอัดนั้นได้จริง ต่อให้ต้องถูกตราหน้าว่าเป็นหญิงหม้ายก็ช่างปะไร ในเมื่อหลิวจือหลินมิสนใจธรรมเนียมคร่ำครึนั่นเสียอย่าง ซ้ำเจียงโหวยังรังเกียจนางเข้ากระดูกดำจนไม่โผล่หน้ามาให้เห็นสักกระผีกริ้น ยามที่นางเจ็บป่วยก็ไม่เหลียวแล ชะตาน่าอดสูเช่นนี้คงมิมีสตรีใดอยากอยู่กับสามีไร้ใจตลอดชีวิตกระมัง
อีกอย่างหลิวจือหลินก็เคยลั่นวาจาหวังครองตัวเป็นโสดก่อนจิตวิญญาณจะล่องลอยมาติดแหง็กที่แห่งนี้ ดูเหมือนภารกิจอีกอย่างที่พึงกระทำ คือ...คิดหาวิธีหย่ากับสามีในนามให้จงได้
"อ๊ะ!...ร้านนั้น ๆ ข้าอยากไปร้านนั้น"
สารถีดึงเชือกซึ่งใช้บังคับบังเหียนเบา ๆ เพื่อให้รถม้าหยุดลง ร่างระหงเร่งร้อนลงบันไดเสียจนแทบล้มหน้าคะมำ
"ตายจริง ฮูหยินใจเย็น ๆ เจ้าค่ะ ร้านไม่หนีไปไหน"
ปี้อี๋ถึงขั้นอุทานเสียงหลงเมื่อนายหญิงกายเอียงกระเท่เร่แทบดึงพวกนางทั้งสองลงไปกองบนพื้นพร้อมกันทั้งสามคน หลิวจือหลินเงยหน้าขึ้นแช่มช้า พลางส่งยิ้มฝืดเฝื่อนผ่านผ้าโปร่งสีขาว
"ขอโทษที ข้าตื่นเต้นเกินไปหน่อย"
เจียวเจียวและปี้อี๋จึงช่วยกันประคองร่างระหงให้ยืนอย่างมั่นคง จากนั้นจัดแจงเสื้อผ้าอาภรณ์ของอีกฝ่ายให้เข้าที่ "เรียบร้อยเจ้าค่ะ"
"ขอบคุณนะ" หลิวจือหลินพยักหน้าหงึกหงักพร้อมรอยยิ้ม จากนั้นจูงมือสาวใช้คนละฝั่งเยื้องย่างเข้าไปในร้านขายผ้าเฉกเช่นเด็กกลัวหลงทาง
หลงจู๊ร้านขายผ้าเห็นลูกค้าเข้ามาก็แย้มยิ้มต้อนรับอย่างเป็นมิตร "คุณหนูต้องการผ้าแบบใดหรือขอรับ ร้านฟ่านอินของเราเพิ่งมีผ้านำเข้าใหม่จากทางตอนใต้เชียว วันนี้ท่านเข้ามาถูกจังหวะพอดีเลยขอรับ"
หลิวจือหลินยังไม่สันทัดเรื่องธรรมเนียมของสตรีออกเรือนเสียเท่าไหร่ ยามที่เจียวเจียวจะเกล้าผมขึ้นให้ นางรู้สึกว่าดูมีอายุเกินไปนิด ดีไซเนอร์ตัวแม่เช่นนางไฉนต้องทำตัวเฉิ่มเชยด้วยเล่า คาดไม่ถึงหากมิเกล้าผมออกจากจวน นางก็กลายเป็นสตรียังไม่ออกเรือนจริงเสียได้
หลิวจือหลินลอบมองใบหน้าบอกบุญไม่รับของสาวใช้ตน พลางคลี่ยิ้มซุกซน มือเรียวยกนิ้วชี้ขึ้นจรดริมฝีปาก วันนี้หลิวจือหลินหมายใช้ชีวิตสาวโสดดูสักวัน
ปี้อี๋เจียวเจียวมองกันตาละห้อยพลางทอดถอนใจอย่างนึกปลดปลง ในเมื่อนายหญิงหัวรั้นคงต้องปล่อยเรือตามน้ำเสียแล้ว
"เช่นนั้นข้าขอดูสักครู่ก่อนนะ"