บทที่ 274 น้าชายผู้ขาดคุณธรรม 1

เจียงเฉิงแต่ไหนแต่ไรไม่ใช่คนโหดร้าย เพียงแต่ทุกครั้งที่ถูกคนบีบคั้น เขาถึงโกรธขึ้นมาจริงๆ และครั้งนี้ก็เช่นเดียวกัน

เจียงเฉิงให้โอกาส เซียวยี่ ไปแล้ว ไม่ให้เขามาสร้างปัญหา แต่อีกฝ่ายก็ยังคงยืนกรานที่จะมาหาเรื่อง และนี่เป็นครั้งที่สามแล้ว ดังนั้นเขาจึงไม่มีทางปล่อยไปง่ายๆ อีก

เมื่อได้ยินคำพูดของเจียงเฉิง เซียวยี่ก็กลืนน้ำลายด้วยความกลัว เขาไม่อยากจะสูญเสียมือข้างหนึ่งไป ตอนนี้ไม่ต้องพูดถึงที่ว่าหากตัดมือออกไปข้างหนึ่งจะเจ็บมากแค่ไหน แต่แค่มือข้างหนึ่งหายไป ต่อไปก็ไม่สะดวกที่จะทำสิ่งใดในภายหลัง โดยเฉพาะเรื่องผู้หญิง

“คุณเจียง ได้โปรดปล่อยผมไปเถอะ จากนี้ไปฉันจะไม่รบกวนคุณหรือหยางหมี่อีก ฉันผิดไปแล้วจริงๆ” เซียวยี่จ้องไปที่เจียงเฉิงอีกครั้ง

ตอนนี้เซียวยี่แค่หวังว่าเจียงเฉิงจะปล่อยตนไป ขอแค่ตนร้องขอความเมตตาก็พอ

“อย่างที่ฉันบอกไปแล้ว ถ้านายไม่ทำลายมือข้างหนึ่งของนายด้วยตัวเอง อย่างนั้นฉันก็จะช่วยนายทำ” เจียงเฉิงมองไปที่ เซียวยี่ อย่างเย็นชาและกล่าวว่า "ถ้านายไม่เห็นด้วย ก็อย่าโทษฉันที่หยาบคาย"

“ไม่ได้ ฉันไม่สามารถสูญเสียมือข้างหนึ่งได้ ถ้าคุณปล่อยให้ฉันสูญเสียมือข้างหนึ่งไป คุณฆ่าฉันยังดีกว่า” เซียวยี่ลุกขึ้นและมองเจียงเฉิงอย่างโกรธจัด เขาเชื่อมั่นว่าเจียงเฉิงจะไม่กล้าฆ่าใคร ขอแค่เขายืนกรานสักหน่อย อีกฝ่ายจะต้องยอมแพ้

“โอ้? นายคิดว่าฉันกล้าฆ่านายใช่ไหม?” เจียงเฉิงเลิกคิ้ว แววตามีรังสีสังหารที่เยือกเย็นวาบผ่าน

“นายบอกว่านายยอมตายดีกว่าเสียมือไปใช่ไหม?” เฮียลิ่วยืนขึ้นจากรถเข็นด้วยไม้ค้ำ จากนั้นก็เดินไปหน้าเซียวยี่และเอ่ยถาม

เซียวยี่เดิมคิดว่าเฮียลิ่วกำลังจะช่วยตนเจรจา จากนั้นจึงรีบพูดอย่างหนักแน่นว่า “ใช ผมยอมตายดีกว่าถ้าต้องทำอย่างนั้น”

“ได้ ถ้าอย่างนั้นก็ไปลงนรกซะ” เฮียลิ่วหยิบปืนออกมาแล้วชี้ไปที่หัวของเซียวยี่โดยตรง จากนั้นก็เหนี่ยวไกปืนโดยไม่ลังเล

ปัง!

เมื่อเสียงปืนดังขึ้นเซียวยี่ก็รู้สึกเจ็บที่ใบหูอย่างรุนแรง กระสุนเจาะหูของเขาไปโดยตรง จากนั้นก็กระทบลงพื้น จนทำให้เกิดฝุ่นฟุ้งกระจาย

เสียงปืนดังลั่นและความเจ็บปวดรุนแรงจากหูของเขาทำให้เซียวยี่สั่นสะท้านไปทั้งตัวด้วยความกลัว ขาของเขาสั่นอย่างควบคุมไม่ได้จนถึงขั้นมีกลิ่นปัสสาวะจางๆ

เซียวยี่กลัวจนปัสสาวะราดไปแล้วจริงๆ นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าความตายอยู่ใกล้ตัวมากขนาดนี้ อีกทั้งคนเดียวที่สามารถคุ้มหัวเขาได้อย่างเฮียลิ่วก็ยังคิดจะฆ่าเขา ดังนั้นเขาจึงไม่กล้าที่จะยืนกรานอะไรต่อไปจริงๆ

“กระสุนนัดต่อไป ฉันไม่พลาดแน่” เฮียลิ่วมองไปที่เซียวยี่อย่างดุดัน

“เฮียลิ่ว ฉันผิดไปแล้ว ฉันรู้ตัวว่าผิดไปแล้ว” เซียวยี่คุกเข่าลงบนพื้นและโค้งคำนับให้เฮียลิ่ว จากนั้นก็คุกเข่ากับเจียงเฉิงและกล่าวว่า "มือของฉัน..."

ก่อนที่เซียวยี่จะพูดจบ เฮียลิ่วก็ยิงปืนสองนัดเข้าใส่ฝ่ามือของเซียวยี่โดยตรง จากนั้นฝ่ามือของเขาก็เปื้อนเลือดและชิ้นเนื้อทันที