ตอนที่ 224

เหอฮูหยินหัวเราะเยาะ “ถ้าจะถามว่าข้าเสียใจไหม ไม่เลย ข้าไม่เสียใจเลย”

นางคิดไม่ถึงว่าพวกอิ๋งอิ๋งจะฆ่าเหอจื่อเย่ว์ แต่หลังจากที่รู้เรื่อง นางรู้สึกเพียงสะใจและหลุดพ้นเท่านั้น

ในห้องสอบปากคำมีหน้าต่างเล็กบานหนึ่ง หลิวอวิ๋นเซียงมองแล้วพูดว่า “ฟ้าสว่างแล้ว”

เหอฮูหยินเงยหน้ามองหลิวอวิ๋นเซียง ถามอย่างกังวลว่า “แล้วอิ๋งอิ๋งกับหลี่ซื่อ......”

“ชีวิตต้องชดใช้ด้วยชีวิต”

“……”

“แต่ข้าคิดว่าใต้เท้าลู่จะขอร้องแทนพวกเขา เพียงแต่การตัดสินโทษสุดท้าย ยังดูกฎหมายสามฝ่าย”

อย่างไรก็ตามพวกเขาฆ่าขุนนางราชสำนักขั้นสี่ ต้องสืบค้นลงไปทีละขั้น แต่ขุนนางช่วยเหลือกัน เกรงว่าสุดท้ายแล้วอิ๋งอิ๋งกับหลี่ซื่อคงหนีไม่พ้นโทษตาย

หลังจากฟ้าสว่าง คนของตระกูลเหอก็มารับศพของเหอจื่อเย่ว์

หลานชายสองคนของบ้านรองตระกูลเหอ ไม่ได้สนใจเรื่องอื่นมากนัก แต่ช่วยเหอฮูหยินขอร้องถามว่านางจะกลับบ้านได้ตอนไหน

“หลานชายคนโตของเจ้าเขาบอกว่าภรรยาใกล้คลอดแล้ว รอเจ้าไปอุ้มหลาย หลานคนรองเจ้าบอกว่ารอเจ้ากลับบ้าน จากนั้นก็ย้ายกลับอำเภอซิ่นบ้านเกิด” หลิวอวิ๋นเซียงถ่ายทอดคำพูดของหลานชายสองคนตระกูลเหอมาให้เหอฮูหยิน

ตลอดชีวิตเหอฮูหยินไม่มีลูก แต่เลี้ยงเด็กสองคนของบ้านรองตระกูลเหอ ไม่ใช่แม่แต่ยิ่งกว่าแม่

เหอฮูหยินขมวดคิ้ว “ลูกที่พวกเขาคลอดก็เลี้ยงเอง นอกจากนี้ใครบอกจะกลับบ้านเกิดกับพวกเขา ข้ามีบ้านเดิม มีหลานบ้านเดิมเลี้ยงดูตอนแก่ ฝากเจ้าไปบอกพวกเขา ให้พวกเขารีบออกจากเย่ว์โจว อยู่ที่นี่ไม่กลัวชาวบ้านนินทาหรือ”

หลิวอวิ๋นเซียงยิ้ม “อายุไม่น้อยแล้ว ควบคุมนิสัยหน่อยเถอะ”

เหอฮูหยินถลึงตาใส่หลิวอวิ๋นเซียง เหมือนนึกอะไรได้ พูดอย่างลังเลว่า “เหอจื่อเย่ว์ฝังวันนี้ เจ้าพาข้าไปเจอเขาครั้งสุดท้ายได้ไหม?”