ชายหนุ่มที่ชื่อหวังเฉียง หลังจากที่ฟังคำพูดของชายหนุ่มจบ เขาก็พูดออกมากะทันหันว่า: "แกไม่ใช่ฆาตกรคนนั้น"
น้ำเสียงมั่นใจมาก
ชายหนุ่มถอดหน้ากาก และหมวกแก๊ปบนใบหน้าของตัวเองด้วยมือข้างหนึ่ง ใบหน้าที่ที่มีแผลเผาไหม้ปรากฏตรงหน้าของหวังเฉียง รูม่านตาของหวังเฉียงหดตัวเล็กน้อย: "เป็นไปได้ยังไง?"
"ทั้งที่ฉันใช้มีดแทงหัวใจของแก ทำไมแกยังรอดชีวิตอยู่?"
"ทำไมยังรอดอยู่เหรอ?"
ถ้าหากชายหนุ่มคนนี้ยังมีชีวิตอยู่ ถ้าอย่างนั้นสถานที่เขาซ่อนศพ ก็จะต้องถูกค้นพบอย่างแน่นอน ถึงเวลานั้น ต่อให้เขาอยากจะหนีก็หนีไม่พ้น
ชายหนุ่มหัวเราะเสียงดัง จู่ๆก็กระอักเลือดออกมา: "เพราะว่า ฉันถูกเซี่ยเชียนเกอช่วยชีวิตไว้ได้ หวังเฉียง ฉันสารภาพความผิดทั้งหมดของฉันให้ทางตำรวจฟังแล้ว ตำรวจบอกว่า ตราบใดที่ฉันชี้ตัวแก ก็จะลงโทษฉันสถานเบา ไม่แน่ ฉันไม่ตาย แต่แก ก็ไม่เหมือนกันนะ"
จู่ๆชายหนุ่มก็กระซิบกับหวังเฉียงว่า: "ยังไงซะ ฉันโยนความผิดทั้งหมดไปให้แก ต่อหน้าตำรวจ ฉันบอกว่า แกเป็นคนยุยงให้ฉันฆ่าหญิงตั้งครรภ์เหล่านั้น และก็เป็นแกด้วย ที่ยุยงให้ฉันทำทุกอย่าง และฉันโดนแกข่มขู่ ตำรวจเชื่อแล้ว"
"แกแม่งน่ารังเกียจจริงๆ ผู้หญิงพวกนั้น ทั้งที่แกเป็นคนฆ่าเอง ฉันต่างหากที่โดนแกยุยง ยิ่งไปกว่านั้นตอนที่ฉันฆ่าหญิงตั้งครรภ์คนแรก แกยังเป็นคนบังคับให้ฉันลงมือด้วย!"
"แต่ตำรวจเชื่อฉันไม่เชื่อแกนะสิ"
ชายหนุ่มพูดไปด้วย ไอไปด้วย
หวังเฉียงตบลงไปบนโต๊ะแล้วตะโกนว่า: "ฉันจะสารภาพ! ฉันจะอธิบายทุกอย่างที่เกิดขึ้น! ฉันต่างหากที่เป็นคนถูกยุยง ฉันต่างหากที่ควรถูกลงโทษสถานเบา"
"ฉันต้องการพบสารวัตรเฉิน! ฉันต้องการพบสารวัตรเฉิน!"
หวังเฉียงโกรธเป็นอย่างมาก ชายหนุ่มทิ้งรอยยิ้มที่มีความหมายลึกซึ้งไว้ ก็ถูกตำรวจนอกประตูเข็นออกไปจากห้องสอบสวน
ทันทีที่ออกมา ชายหนุ่มก็ฉีกหน้ากากผิวหนังมนุษย์บนใบหน้าของตัวเองออก
เนื่องจากใบหน้าของฆาตกรเสียโฉม หน้ากากผิวหนังมนุษย์จึงถูกสร้างขึ้นได้อย่างรวดเร็ว เย่หยิ่งลุกขึ้นจากรถเข็น และเขาพูดว่า: "ท่านเก้า ผมกระตุ้นหวังเฉียง ตามที่คุณสอนได้สำเร็จแล้ว ตอนนี้หวังเฉียงรู้ว่าตัวเองถูกฆาตกรแฉหมดเปลือก เขาก็ตั้งใจที่จะสารภาพให้โทษหนักจะเป็นเบาแล้ว"
ฝู้อวี้สิงอือคำหนึ่ง สายตาจับจ้องไปที่บนตัวของเซี่ยเชียนเกอ: "เรื่องที่ฉันรับปากกับเธอทำได้แล้ว ตอนนี้เธอจะกลับบ้านไปพักผ่อนดีๆกับฉันได้หรือยัง?"
เซี่ยเชียนเกอคาดไม่ถึงว่า ฝู้อวี้สิงจะใช้หน้ากากผิวหนังมนุษย์ มาบีบคั้นหวังเฉียงให้พูดทุกอย่างออกมา ผู้ชายที่เธอชอบ เป็นผู้ชายที่ฉลาดที่สุด ในโลกนี้จริงๆด้วย
เซี่ยเชียนเกอเข็นฝู้อวี้สิง และออกจากสถานีตำรวจ พร้อมกับเย่หยิ่งที่ปลอมตัวเป็นฆาตกร
หวังเฉียงและฆาตกร เหตุผลที่ฆ่าหญิงตั้งครรภ์ เป็นเพราะว่าภรรยาของพวกเขาสองคน ต่างก็ฆ่าลูกพวกเขาสองคนอย่างไร้ความปรานี สุดท้ายอย่างหนีไปกับชายอื่นด้วย หลังจากที่ภรรยาของทั้งสองคนหนีไป จิตใจของหวังเฉียงและฆาตกรก็เกิดการเปลี่ยนแปลง
ตั้งแต่นั้นมา ตราบใดที่พวกเขาเจอหญิงตั้งครรภ์ ก็จะรู้สึกว่า หญิงตั้งครรภ์เหล่านั้นเหมือนภรรยาของพวกเขา เป็นผู้หญิงเลว
ดังนั้น พวกเขาเกลียดชังหญิงตั้งครรภ์ และมีเจตนาฆ่า
ก็เป็นแบบนี้ คดีฆาตกรรมหญิงตั้งครรภ์จึงสิ้นสุดลง
"ยอดนำนิติเวช" ก็จัดพิธีงานบวงสรวงละครในอีกสามวันต่อมา
เซี่ยเชียนเกอและพระเอกจี้โป๋เหลียงก็มาถึงที่งานด้วยกัน และร่วมมือกับผู้กำกับจุดธูปให้กับละครเรื่องนี้
หลังพิธีงานบวงสรวงละครสิ้นสุดลง ผู้กำกับเชิญแขกมาทานอาหารเย็นเช่นเคย
เนื่องจากเป็นพิธีงานบวงสรวงละคร นักแสดงและพนักงานทั้งหมดของกองถ่ายก็อยู่ด้วย เซี่ยเชียนเกอและจี้โป๋เหลียงเป็นพระเอกนางเอก ก็ต้องอยู่ด้วย
นางรองก็คืออานเยว่ที่เพิ่งได้รับรางวัลนักแสดงหน้าใหม่ยอดเยี่ยม ทุกคนต่างก็แสดงความยินดีกับเธอที่ได้รับรางวัล แต่มีเพียงเซี่ยเชียนเกอที่นั่งอยู่ที่นั่นคนเดียว และทานข้าวอยู่เงียบๆ
อานเยว่ไม่ชอบเซี่ยเชียนเกอมาตั้งนานแล้ว เธอเป็นนักแสดงหน้าใหม่ที่ไม่เคยได้รับรางวัลอะไร มีสิทธิ์เป็นนางเอก?
ถ้าไม่ใช่เพราะว่า บทของเรื่อง"ยอดนำนิติเวช"ดีมาก เธอไม่มีทางมาเป็นนางรองของละครเรื่องนี้
ถ้าเธอจะเป็น ก็ต้องเป็นนางเอก
เซี่ยเชียนเกอยังคงไม่ได้สนใจอานเยว่ เธอหยิบปูขนที่อยู่ด้านข้างกัดสองคำก็โยนทิ้ง