แต่ความจริงก็ได้พิสูจน์แล้วว่า สวรรค์ก็ยังเมตตาเขาที่ส่งเหยียนเฟิงมาเป็นคู่ต่อสู้ เหยียนเฟิงที่เคยถูกเขาตบหน้าอย่างแรง แล้วจะไม่ให้เย่เทียนแอบยิ้มได้ยังไง?
“แก?!”
เย่เทียนดีใจที่คู่ต่อสู้เป็นเหยียนเฟิง แล้วทำไม่เหยียนเฟิงจะไม่ดีใจล่ะที่คู่ต่อสู้เป็นเย่เทียน เขาจึงพูดด้วยรอยยิ้มที่ไม่ชอบใจว่า “ดูท่าสวรรค์จะดีกับฉันมากเลย ความอับอายที่แกให้ฉันในวันนั้น วันนี้ฉันจะคืนมันให้แกต่อหน้าทุกคนเอง!”
“เหมือนฉันจะจำได้ว่าคุณคือเหยียนเฟิงของสำนักเหลียนหัวอะไรสักอย่างใช่มั้ย? ไม่ใช่ว่าผมดูถูกคุณหรอกนะ แต่คุณไม่มีปัญญาจัดการผมได้หรอก”
เย่เทียนหรี่ตาลงเล็กน้อย แล้วจงใจแสดงท่าทางที่ดูถูกออกมา “แต่ว่า ผมมันเป็นคนที่ค่อนข้างใจกว้าง เดี๋ยวจะหาว่าผมไม่ให้โอกาสคุณ ผมจะต่อให้คุณสามกระบวนท่า!”
“แกดูถูกคนให้มันน้อยๆ หน่อย!”
เหยียนเฟิงที่เคียดแค้นเย่เทียนเป็นทุกเดิมอยู่แล้วก็ยิ่งโมโหขึ้นไปอีก เขาเคยถูกคนดูถูกขนาดนี้ตอนไหน?
เย่เทียนกลับโบกไม้โบกมืออย่างเกียจคร้าน แล้วพูดเร่งไปว่า “พอแล้ว คนมากมายขนาดนี้เขาไม่ได้มาดูเราโต้วาทีกันนะ ช่วยรีบๆ หน่อย สู้เสร็จผมยังธุระต้องไปทำอีก!”
“ตายซะเถอะแก!”
พอถูกเย่เทียนกวนประสาทไปหลายครั้ง เหยียนเฟิงจะไปทนไหวได้ยังไง ขยับขาแล้วดีดตัวออกไปทันที จากนั้นก็ซัดหมัดที่รุนแรงไปทางเย่เทียน
แต่ทว่า เมื่อต้องเผชิญหน้ากับเหยียนเฟิงที่มาพร้อมกับเสียงคำราม เย่เทียนกลับไม่แม้แต่จะขยับ ยังคงยืนนิ่งอยู่กับที่ แม้แต่สีหน้าที่ดูถูกก็ยังไม่หายไป
การกระทำของเย่เทียน มันยิ่งเป็นการกระตุ้นอารมณ์ของเหยียนเฟิง เขาจึงเพิ่งแรงในมือเข้าไปอีก เพื่อจะล้มเย่เทียนให้ได้ในหมัดเดียว
“กระบวนท่าที่หนึ่ง!”
จนในตอนที่หมัดของเหยียนเฟิงจะถึงตัวเย่เทียน เย่เทียนถึงได้เคลื่อนไหว ขยับขาขวาไปด้านนอกเล็กน้อย
เหยียนเฟิงยิ้มออกมาอย่างดุร้าย ตอนนี้หมัดของเขาอยู่ห่างจากหน้าของเย่เทียนเพียงห้านิ้วเท่านั้น ต่อให้เย่เทียนจะขยับแล้ว แต่เขาก็มั่นใจว่าจะชกโดนเย่เทียนอย่างแน่นอน!
พริบตาเดียว หมัดของเหยียนเฟิงก็ชกไปที่หน้าของเย่เทียน แต่ภาพในหัวของทุกคนที่เย่เทียนกระเด็นออกไปกลับไม่ได้เกิดขึ้น แต่เป็นเหยียนเฟิงที่ทะลุผ่านร่างของเย่เทียนไปตรงๆ เขาที่เก็บแรงไม่ทันก็โซเซไปข้างหน้าจนเกือบล้มลงกับพื้น
“ภาพซ้อน?!”
ภาพที่เกิดขึ้นทำให้ผู้ชมด้านล่างถึงกับตะลึง พวกเขาไม่เห็นเย่เทียนขยับเลย ไม่รู้เลยว่าเย่เทียนหลบออกไปได้ยังไง
ไม่ใช่แค่ผู้ชมที่อยู่ด้านล่าง แม้แต่เหยียนเฟิงที่อยู่บนเวทีเหมือนกันก็ยังทำตัวไม่ถูก รีบหันกลับไปมองภาพซ้อนที่ค่อยๆ หายไป ผ่านไปพักใหญ่ก็ยังตั้งสติไม่ได้
พอเห็นเหยียนเฟิงที่กำลังตะลึง เจี่ยซือหวี่ที่ดูการต่อสู้อยู่ข้างล่างก็ส่ายหน้าเบาๆ แล้วพูดเหยียดหยามไปว่า “คนพันธุ์นั้นยังคิดจะเอาชนะเย่เทียน เกรงว่าชาตินี้ทั้งชาติก็ไม่มีหวังหรอก”
จิ่วเจี้ยที่ยืนอยู่ข้างๆ เธอกลับไม่ได้ตอบสนองอะไร แต่กลับจ้องมองเย่เทียนบนสังเวียนอีกครั้งด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึม ถึงทั้งคู่จะเป็นเพื่อนกันแต่ก็เป็นคู่แข่งกันอย่างไม่ต้องสงสัย ฝีมือที่เย่เทียนแสดงออกมาในตอนนี้ มันก็มากพอที่จะทำให้เขามีกำลังใจอย่างมากในการสู้ด้วย