ตอนที่ 281
บทที่ 281 คนที่ฆ่าผมคือเย่เทียน
21 ตุลาคม 2569
“คุณกล้าดียังไงที่หันหลังให้ผม นี่คุณดูถูกผมมากแค่ไหนกัน?”
เมื่อเห็นเสิ่นหัวที่หันกลับมาและวิ่งหนีไปโดยไม่พูดอะไร เย่เทียนดึงสติกลับมาได้อีกครั้งหลังจากผงะไปครู่หนึ่ง วาบไปด้านหลังของเสิ่นหัวราวกับสายฟ้า
"เวร!"
เสิ่นหัวที่ให้ความสนใจกับการเคลื่อนไหวข้างหลังเขาอยู่เสมอ สังเกตเห็นในทันทีและพบว่าความเร็วของเขานั้นช้าไป กัดฟันและกระทืบเท้าของเขาแล้วก็หันกลับมาอย่างกะทันหัน ชกไปที่เย่เทียนด้วยกำปั้น
ราวกับว่าสามารถทะลุผ่านความว่างเปล่าได้ ลมหมัดก็ส่งเสียงหวีดหวิวใจ
เขาไม่กล้าไม่ใช้สุดกำลังเลย นี่เป็นรอบที่แข็งแกร่งที่สุดที่เขาสามารถชกออกมาได้แล้ว
น่าเสียดายที่ แม้แต่วิชาเลิศล้ำของพรรคชิงเฉิงในตอนนี้ก็ยังทำอะไรเย่เทียนไม่ได้ เพียงแค่หมัดนี้จะทำอะไรกับเย่เทียนได้
เห็นเพียงว่าเย่เทียนลงมือทีหลังแต่จัดการอีกฝ่ายได้ก่อน เหมือนเป็นการทะเลาะกันระหว่างคู่สามีภรรยา หมัดของเขาดูเหมือนจะอ่อนโยน แต่ในความเป็นจริง มันถูกประทับไว้บนหน้าอกของเสิ่นหัวอย่างรวดเร็ว
"อ๊าก!"
เสิ่นหัวก็เปล่งเสียงหอนที่น่าสังเวชออกมา และหลังจากถอยหลังไปสองสามก้าว เขาก็เสียการทรงตัวและล้มลงกับพื้นที่หนาวเย็น
ทุกคนมองไปอย่างละเอียด และทันใดนั้นก็อดไม่ได้ที่จะหายใจเข้าลึก
ไม่มีเหตุผลอื่น เป็นเพราะบนหน้าอกของเสิ่นหัวนั้น มีรอยหมัดก็ปรากฏขึ้น และแม้แต่เสื้อผ้าก็ลึกลงไป!
เมื่อกี้ หมัดสบายๆของเย่เทียน ได้สร้างความเสียหายให้กับเสิ่นหัวมากเช่นนี้ ถ้ามันกระแทกกับหน้าผาก มันจะไม่โดนทุบจนระเบิดเหรอ?
ในตอนนั้น ผู้หญิงขี้กลัวบางคนไม่สามารถควบคุมความกลัวภายในของตนเองได้ ก็ปล่อยเสียงกรีดร้องออกมา
อันที่จริง เย่เทียนได้เหลือแรงและไม่ได้ใช้สุดกำลัง ไม่เช่นนั้น หน้าอกของเสิ่นหัวจะต้องถูกทุบเข้าไปเป็นรูแน่นอน
เพราะว่า ไม่ว่ายังไงเสิ่นหัวก็เป็นธรรมบาลฝั่งซ้าย ความเข้าใจของเขาเกี่ยวกับพรรคชิงเฉิงจะต้องมากกว่าเจิ้นเซ่าเฉินแน่นอน
เขายังเครียดมากที่เขายังไม่มีข่าวคราวของกะโหลกรอยสัก แล้วเขาจะฆ่าเสิ่นหัวง่ายๆได้ไงล่ะ?
“ธรรมบาลฝั่งซ้าย!”
ในเวลานี้ ที่ปลายอีกด้านของทางเดินของห้องจัดเลี้ยง ร่างของหมาป่าโลภก็ปรากฏขึ้นในทันใด
อันที่จริง หมาป่าโลภได้ควบคุมสถานการณ์ที่ชั้นบนไว้แล้ว เขาตระหนักดีถึงเรื่องนี้ทันทีที่ทั้งสองเริ่ม
อย่างไรก็ตาม หมาป่าโลภไม่ได้เลือกที่จะปรากฏขึ้นทันที แต่จงใจรอสักครู่ที่ทางเข้าลิฟต์
เพราะว่า เขาพบเจอความอันตรายมาโดยตลอด ทำให้เขาได้พัฒนานิสัยที่รอบคอบ เอาเปรียบผู้อื่น
เมื่อเทียบกับเสิ่นหัว ความแข็งแกร่งของเขาด้อยกว่าเล็กน้อย และตัวคนเดียว ถ้าเขาร่วมมือกันและจัดการเย่เทียนได้จริงๆ เสิ่นหัวจะฆ่าเขาเพื่อปิดปากหรือไม่ก็ไม่แน่
จากการพิจารณานี้เอง ที่ทำให้หมาป่าโลภจงใจรอสักครู่ โดยพยายามรอให้เสิ่นหัวและเย่เทียนต่อสู้ เมื่อบาดเจ็บทั้งสองฝ่าย เขาก็สามารถมาเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ทีหลัง
น่าเสียดายที่ ถึงแม้หมาป่าโลภนั้นจะคิดแผนได้ดี แต่เขาคิดไม่ถึงว่าเสิ่นหัวจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเย่เทียน และคิดไม่ถึงว่าเขาจะพ่ายแพ้ในเวลาเพียงไม่กี่นาที
แน่นอน หมาป่าโลภคิดไม่ถึงว่าเสิ่นหัวจะตรงไปตรงมาและไม่ลังเลเช่นนี้ เมื่อเขาตระหนักว่าเขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเย่เทียน เขาก็หันหลังและวิ่งหนีไปโดยทิ้งหลังให้เย่เทียน
มอบด้านหลังที่ไม่สามารถต่อต้านได้ให้กับศัตรูที่แข็งแกร่ง โดยไม่ต้องสงสัย นี่ถือเป็นเรื่องโง่ที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย
หากเสิ่นหัวเลือกที่จะสู้กับเย่เทียนให้ถึงที่สุด แม้ว่าผลที่ได้จะเป็นการพ่ายแพ้ เขาก็จะไม่พ่ายแพ้อย่างรวดเร็วเช่นนี้อย่างแน่นอน
“แหมๆ เกิดอะไรขึ้นในวันนี้? ผมยังเครียดอยู่เลยว่าจะไปหาคุณได้ที่ไหน คิดไม่ถึงว่าคุณจะมาด้วยตัวเอง”