ตอนที่ 214
บทที่ 214 ฉันกลัวอะไร
21 ตุลาคม 2569
“ลงโทษคนชั่วและสนับสนุนคนดีความจริงจำเป็นไม่ต้องเข้าร่วมฝั่งตำรวจ”
จี้เยียนหรันได้ยิน ชั่วขณะนั้นอึมครึมลงมาแล้ว
ในความเป็นจริง เธอไม่ได้พิจารณาถึงปัญหาข้อนี้
ยิ่งคุ้นเคยกับเย่เทียน ยิ่งเข้าใจความสามารถของเขา สำหรับความหวังที่เย่เทียนจะเข้าร่วมฝั่งตำรวจของเธอก็ยิ่งเลือนราง
นอกจากนั้นแล้ว ด้วยนิสัยนั้นของเย่เทียน ถ้าเขาเข้าร่วมทางตำรวจเรียบร้อยมีกฎเกณฑ์ นี่จะเป็นไปได้เหรอ?
พิจารณามาถึงตรงนี้ จี้เยียนหรันจึงส่ายหน้าอย่างจำใจ “วันนี้นายเรียกฉันมาหา คงไม่ใช่อยากบอกฉันว่า นายไม่คิดจะเข้าร่วมฝั่งตำรวจหรอกมั้ง?”
“แน่นอน......ว่าไม่ใช่!”
เย่เทียนจงใจลากเสียงยาว หน้าทะเล้นหายไปเกือบหมด สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือความจริงจังเคร่งเครียด มองจี้เยียนหรันไปตรงๆ
“วันนี้ที่เรียกเธอมาหา ประเด็นหลักคือคืนนี้อาจจะไม่สงบเท่าไร ฉันหวังว่าเธอช่วยสักหน่อยได้”
ชั่วขณะนั้นจี้เยียนหรันประหม่าขึ้นมา “นายอยากทำอะไร?”
งานมักแบ่งตามลำดับความสำคัญและเร่งด่วน ภายใต้สมมุติฐานที่ไม่แน่ใจว่าเย่เทียนอยากทำอะไร เธอจึงไม่กล้ารับรองมั่วซั่ว
เย่เทียนยิ้มกริ่มถามกลับว่า “วันนี้ตอนเช้าเรื่องลิฟต์ของบริษัทตระกูลเฉินตกเธอน่าจะได้ยินมามากแล้วมั้ง?”
“อืม”
จี้เยียนหรันพยักหน้า ถามอย่างงุนงง “ไม่ใช่ว่าลิฟต์ขัดข้องถึงเกิดปัญหาขึ้นเหรอ?”
ถึงจะบอกว่าเธอเพิ่งกลับมาถึงเจียงหนันได้ไม่กี่ชั่วโมง แต่ห้ามเพื่อนร่วมงานข้างกายถกเถียงกันไม่ได้ไม่ใช่เหรอ?
ยิ่งไปกว่านั้น เรื่องที่บริษัทตระกูลเฉินและทางทหารร่วมงานกันศึกษาวิจัยยาชีวภาพในตอนนี้ปิดบังคนทั่วไปเอาไว้ ยังสามารถปิดบังเธอไว้ได้เหรอ? เธอไม่ติดตามได้เหรอ?
โดยเฉพาะ นอกจากเธอจะเป็นหนึ่งในเจ้าหน้าที่ที่ปกป้องประชาชนแล้ว ยังเป็นลูกสาวที่รักของตระกูลจี้!
“ความจริงลิฟต์ไม่ได้เกิดเหตุขัดข้องอะไร มีคนจงใจตัดสายเคเบิลของลิฟต์จนขาด อยากจะทำให้เฉินหวั่นชิงตาย!”
เย่เทียนพูดอย่างเอาจริงเอาจัง “ฉันเคยเผชิญหน้ากับคนร้ายคนนั้น จำได้คร่าวๆ ว่าเขาเป็นคนของแก๊งมังกร!”
“คนตัวเล็กๆ คนหนึ่งเกรงว่าคงไม่มีความกล้ามากขนาดนั้น ฉันคิดว่าลูกพี่ใหญ่ของแก๊งมังกรต่างหากที่เป็นตัวการเบื้องหลังของเรื่องนี้!”
ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ชัดเจนว่าคนร้ายผู้นั้นเป็นใครส่งมากันแน่ แต่ตอนนี้อยากหาข้ออ้างให้จี้เยียนหรันมาช่วยเหลือ จึงลิขิตมาให้มีคำอธิบายที่สมเหตุสมผล นี่ยังไม่พอดีเหรอ?
“ว่าตามความหมายที่นายพูดมานี้ นายอยากไปหาเรื่องวุ่นวายพี่ใหญ่แก๊งมังกร?”
สีหน้าจี้เยียนหรันยิ่งประหม่าขึ้นมา
ถึงแม้เธอจะเข้าใจว่าเย่เทียนไม่ธรรมดา แต่แก๊งมังกรจะเป็นพวกธรรมดาได้เหรอ?
พูดอย่างไรแก๊งมังกรต่างยึดครองพื้นที่หนึ่งในสามส่วนของเมืองเจียงหนันอย่างมั่นคง ในมือควบคุมลูกน้องหลายร้อยคนไว้ อยากจะไปหาเรื่องลูกพี่ใหญ่ของพวกเขาคงง่ายดายหรอก?
“นั่นก็ไม่ใช่”
เย่เทียนส่ายหน้า ยิ้มกริ่มบอกว่า “เพียงแต่เพื่อนสองคนที่ฉันรู้จักอยากจะเป็นส่วนหนึ่งในการสร้างสังคมกลมเกลียว คิดว่าแก๊งมังกรอิทธิพลชั่วร้ายที่เป็นอันตรายต่อฝ่ายอื่นอันนี้ไม่ควรจะดำรงอยู่”
“สุภาษิตพูดได้ถูกต้อง ลูกพี่ใหญ่เป็นแบบไหนลูกน้องก็เป็นแบบนั้น ฉันเชื่อว่าลูกพี่ของแก๊งมังกรก็ไม่ใช่พวกคนดีอะไรเด็ดขาด”
เย่เทียนที่พูดฉอดๆ ไม่หยุดรู้สึกคอแห้งอยู่บ้าง จับน้ำเปล่าที่อยู่บนโต๊ะกรอกเข้าในปากไปอย่างเป็นธรรมชาติสุดๆ
จี้เยียนหรันสังเกตเห็นการกระทำของเย่เทียน มุมปากกระตุกนิดหนึ่ง
แต่ เธอพอจะเข้าใจว่าเย่เทียนอยากสื่อสารอะไรกันแน่ จึงปฏิเสธแบบคิดก็ไม่ต้องคิดเลยในทันใด
“นายอยากให้ฉันช่วยพวกนายกำจัดแก๊งมังกร? ไม่ได้! นี่คือปัญหาด้านหลักการ ฉันรับปากนายไม่ได้หรอก”
“ไม่ๆๆ เธออย่าเข้าใจผิดไป”
เย่เทียนส่ายหน้า สุดท้ายจึงบอกความต้องการออกมาแล้ว “ฉันเพียงแค่หวังว่าถึงตอนนั้นเธอจะสามารถช่วยควบคุมตำรวจโดยรอบไว้ อย่าให้พวกเขามารบกวนก็พอ”