ตอนที่ 7
บทที่ 7 ตาแก่แห่งตระกูลสนธิไชย
22 ตุลาคม 2569
อรัลกลับไปที่โต๊ะไม้หนักอย่างไม่รีบร้อนและนั่งลง
นอกจากนี้ยังมีกระถางธูปหลายกระถางอยู่บนโต๊ะ กลิ่นหอม และคุณสามารถมีสมาธิและนั่งสมาธิได้
ขณะที่ลุงชัยเปิดประตู เขาเห็นอรัลก้มลงหยิบแก้วขึ้นมาจากพื้น
หน้าเจ้าตัวเล็กขาวเนียนแต่ปากคล้ำตลอด ท่าทางไม่สมวัย พอเห็นลุงชัยเข้ามาก็ถามแบบเบาๆว่า “ลุงชัย มีเรื่องอะไรครับ?”
ลุงชัยรู้สึกละอายใจ คุณหนูรู้เรื่องที่คุณเวธัสพูดมา เขาไม่โกรธเคือง และเต็มไปด้วยออร่า
“ไม่มีอะไร ลุงแค่อยากถามคุณหนูว่า เที่ยงนี้คุณหนูต้องการอะไรเป็นอาหารกลางวัน?”
“คุณลุงจัดเตรียมมาได้เลย” อรัลเม้มริมฝีปากของเขา
เนื่องจากคำพูดของเวธัส เขาไม่มีความสุขอย่างมาก
ลุงชัยดูเหมือนจะเห็นอะไรบางอย่างและมองดูเด็กน้อยด้วยความรัก “คุณหนู เอกบอกลุงว่าคุณหนูได้แต่งตั้งนักออกแบบหญิงเพื่อตกแต่งวิลล่าใหม่ของคุณหนูเหรอ?”
เมื่อพูดถึงณิชา มุมปากของอรัลก็โค้งเล็กน้อย “ครับ”
ถ้าพ่อของเขาไม่บอกว่าแม่ของเขาว่าเขาอยู่ที่ไหน เขาก็จะเริ่มลงมือที่ณิชา
ยังไงก็ต้องตามสืบได้บ้าง!
เจ้าตัวเล็กเต็มไปด้วยจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้
“อีกไม่กี่วันลุงจะพาคุณหนูไปดูความคืบหน้า”
“ครับ ขอบคุณครับลุงชัย”
เมื่อเผชิญหน้ากับอรัลที่เชื่อฟังและมีเหตุผล ลุงชัยก็เต็มไปด้วยอารมณ์เศร้า
ไม่รู้ว่าแม่ของเขาโหดเหี้ยมแค่ไหนที่ทิ้งเขาไปเป็นเวลาสี่ปีโดยไม่สนใจ
……
ณิชายอมรับอย่างใจเย็นกับความจริงที่ว่าเธอเสียโครงการนี้ไปแล้ว
เมื่อเลิกงานเธอก็ไปรับลูกต่อ
คนตัวเล็กมองไปที่ณิชา และพองแก้มที่เป็นเอกลักษณ์ของเขาทันที เขากระทืบเท้าบนพื้นและเอนไปข้างหน้าเพื่อดูที่นี่และสูดดม
ณิชามองไปที่การเคลื่อนไหวของปัณณ์ และแสดงท่าทางที่น่าสงสัย “ปัณณ์ หนูกำลังทำอะไรอยู่”
“ตรวจสอบ!” ร่างเล็กที่ว่องไวของปัณณ์พุ่งไปมา “คุณย่าบอกว่าคุณแม่ได้รับงานใหญ่ และกำลังจะออกแบบวิลล่าให้เด็กคนอื่นๆ หนูต้องการตรวจสอบว่าคุณแม่ได้หอมเด็กคนนั้นหรือไม่!”
ณิชาแทบจะไม่สามารถพูดหัวเราะหรือร้องไห้ได้เลย
เธอรู้ว่าเจ้าตัวเล็กไม่ชอบให้เธอติดต่อกับผู้ชายคนอื่น
แต่ไม่คิดว่าความขี้หึงของเขาจะขนาดนี้...
“แล้วตรวจสอบอะไรได้บ้าง”
“เหอะ” ปัณณ์ไม่ได้กลิ่นนมแบบเด็กๆ เขาเอาแขนกอดอก ส่ายหัวแล้วทำท่าไม่พอใจ
ณิชาตัดสินใจที่จะไม่บอกพวกเขาเกี่ยวกับการสูญเสียงานในขณะนี้ เพื่อไม่ให้เขาเป็นกังวล
ทั้งสองเดินทางกลับบ้านโดยรถบัส และณิชายืนอยู่ที่ทางเข้าเพื่อเปลี่ยนรองเท้าของเธอ เมื่อเธอเห็นสิดาออกมาจากห้องครัวพร้อมกับผ้ากันเปื้อนที่เอวของเธอ และขยิบตาให้เธอ
“เป็นยังไงบ้าง บ้านของคุณหนูนั่นใหญ่แค่ไหน เขาจะคำนวณค่าออกแบบให้เธอยังไง? ตามตารางเมตรหรือราคาทั้งหมด?”
ในขณะที่พูด สิดาก็ขยิบตาให้ณิชา พร้อมด้วยรอยยิ้ม “ใช่สิ เธอเคยเห็นหน้าคุณผู้ชายคนนั้นไหม เขาหล่อไหม ลองดูสิว่าจะสามารถพัฒนาความสัมพันธ์กับเขาได้ไหม บางทีเราอาจจะยังกลับไปเป็นตระกูลร่ำรวยก็ได้”
“แม่...” ณิชาเหลือบมองสิดาทันที เธอไม่อยากคุยเรื่องงาน เธอแค่เตือนเธอว่าอย่าพูดแบบนี้ต่อหน้าลูก
เมื่อเด็กน้อยได้ยินแล้ว ใบหน้าเล็กๆ ก็เย็นชาขึ้นทันที และเท้าน้อยๆ ตบลงบนโต๊ะด้วยท่าทางจริงจัง
“พัฒนาแบบไหน? ตาแก่เวธัสอะไรคนนั้น หนูยังไม่ได้ตรวจสอบเลย หนูไม่แน่ใจว่าเขาคู่ควรกับหม่ามี๊ไหม คุณยายอย่ามายุไปทั้ว”
สิดา “…”