ตอนที่ 124
บทที่ 124 เด็กทั้งสองแอบไปตรวจ DNA
22 ตุลาคม 2569
“พี่สาวคนสวย เราไม่ได้นัดผิดครับ กรุณาส่งตัวอย่างไปตรวจสอบด้วย เราจ่ายค่าตรวจออนไลน์ล่วงหน้าแล้ว” อรัลกระแอมและตอบกลับอย่างเชื่อฟังทันที
เขายังคงกะพริบตาที่สดใสไปยังแพทย์หญิงอย่างเชื่อฟัง
เมื่อได้ยินคำพูดของอรัล เธอก็เอามือแตะแก้มอย่างไม่ตั้งใจ และรอยยิ้มก็ถูกเปิดเผยออกมา...
“ไม่มีการนัดผิด? ได้ เดี๋ยวฉันจัดการให้ พวกหนูสองคนยังเด็กมาก อย่าวิ่งหนีไปไหน จำไว้ว่าให้อยู่ที่นี่และรอฉันกลับมา...”
……
ดวงอาทิตย์ที่สว่างสาดส่องผ่านกระจกรถเข้ามา
ณิชานั่งในที่นั่งข้างคนขับ และมองดูตึกสูงตระหง่านฟ้าที่ส่องประกายอยู่นอกหน้าต่าง เธอพยายามเบี่ยงเบนความสนใจของตัวเอง
เวธัสรู้ได้อย่างไรว่าเธอกับฐานภพกำลังยื่นฟ้องกันเรื่องเด็ก?
ทีปกรบอกเขาหรอ?
ไม่มีความเป็นมืออาชีพเลย!
เวธัสควบคุมพวงมาลัยและขับรถอย่างช้าๆ
เขาเหลือบมองเธออยู่ครู่หนึ่ง...
“ก่อนหน้าคุณ ฐานภพได้ไปหาทีปกรและเสนอราคาให้เขา 10 ล้าน เพื่อขอให้เขาต่อสู้กับคดีนี้”
หัวใจของณิชาเจ็บปวด เธอมองดูเวธัสอย่างประหม่าและพูดออกมาว่า “ทีปกรเขาตอบตกลงไหม”
เวธัสไม่ตอบ เพียงเปิดริมฝีปากของเขาเบาๆ “ผมสามารถเกลี้ยกล่อมให้เขาเปลี่ยนการตัดสินใจของเขาได้”
"..."
แม้ว่าจะไม่มีคำตอบที่ชัดเจน แต่ความหมายในคำพูดก็คือทีปกรตอบตกลง!
ปกติราคาที่เขาจะรับทำคดีขั้นต่ำอยู่ที่หนึ่งล้าน แต่ฐานภพจ่ายราคาสูงถึงสิบล้าน...
ใช่ ถ้ามีเงินอยู่ตรงหน้าจะไม่เอาได้อย่างไร ทีปกรมีเหตุผลอะไรที่จะไม่ตกลง?
ณิชาจับชายเสื้อแน่น “ทีปกรจะไปต่างประเทศนี่?”
เวธัสยกริมฝีปากบางของเขาขึ้น เนื่องจากแสงแดดทางทิศตะวันตกส่องเข้ามา เลยทำให้เขามีเหงื่อปรากฏบนหน้าผากของเขาเล็กน้อย ใบหน้าที่หล่อเหลาของเขาดูชุ่มชื้นผิดปกติ
“ฉันมาที่นี่เพื่อบอกคุณว่าคุณยังมีเวลาคิดอีกห้าวัน”
มีเวลาคิด...
มีเวลาคิดอะไร?
ณิชาไม่เข้าใจ ดวงตาสีเข้มของเธอเบิกกว้าง และเธอจ้องไปที่เวธัสอย่างสงสัย
เวธัสไม่ได้รู้สึกว่าเขากำลังใช้ประโยชน์จากอันตรายของคนอื่นเลย แต่เขากลับพูดอย่างหนักแน่นว่า "คบกับผม ผมสามารถทำให้ทีปกรผิดสัญญาแล้วมาทำคดีให้คุณ ช่วยให้คุณได้รับการสิทธิ์ในการเลี้ยงดูลูกชายของคุณ และทำให้ฐานภพแตะต้องตัวเขาไม่ได้อีก ลองพิจารณาข้อตกลงนี้ดู?”
ณิชาเปิดริมฝีปากบางของเธอเล็กน้อย "คุณ..."
“ผมแค่อยากได้ยินคำว่าตกลงหรือไม่ตกลง”
เวธัสเปิดริมฝีปาก เขาต้องการปกปิดสิ่งที่ณิชาพยายามจะพูดเพื่อทำให้บรรยากาศดูผ่อนคลาย
คำพูดพวกนั้นก็หายไป...
ทันใดนั้น มือขวาของเขาก็ยื่นออกมาและคว้าข้อมือเธอไว้
ณิชาตื่นตระหนก เธอเงยหน้าขึ้นและสบตากับดวงตาสีดำสนิทของเขา
ระยะห่างระหว่างที่นั่งข้างคนขับกับที่นั่งคนขับ ห่างกันเพียงไม่กี่สิบเซนติเมตร
ระหว่างที่ทั้งสองมองตากัน เธอดูเหมือนจะเห็นถึงความลึกซึ้งที่ปรากฏขึ้นในดวงตาลึกของเขา ราวกับว่าเขาตั้งใจที่จะชนะ แต่ก็ดูเหมือนจะมีความอ่อนโยนที่เข้าใจยากแฝงอยู่ แค่เธอมองนานขึ้น เธอจะจะถูกลากเข้าหลุมดำนั้นและยากที่จะออกมาจากตรงนั้น...
ณิชากัดปลายลิ้นของเธอ และหลบสายตา
“มันแตกต่างกับการข่มขู่ยังไง” ณิชาสาปแช่งด้วยความอับอาย
บริเวณข้อมือที่เขาจับนั้นร้อนแผดเผา ผิวหนังนั้นดูเหมือนจะลุกเป็นไฟ
เมื่อเวธัสได้ยินสิ่งนี้ ไม่เพียงแต่เขาจะไม่โกรธ แต่ยังมีรอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นในดวงตาของเขา
“ผมบอกแล้วว่าจะไม่เอาคืนคุณ ส่วนเรื่องข่มขู่...ถ้าการช่วยเหลือคุณถือเป็นการข่มขู่ ตอนเช้าคุณยังรับเงินเดือนที่ผมจ่ายให้คุณล่วงหน้าอยู่เลย?” เวธัสทำท่าเหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม แต่น้ำเสียงของเขาฟังดูเย่อหยิ่งมาก "นี่เป็นครั้งที่สองที่ผมขอคืนกับผู้หญิง ณิชาบอกคำตอบของคุณมา"
ณิชาต้องการดึงมือของเขาออก แต่เขาแข็งแรงเกินไป หลังมือของเธอเป็นรอยแดง และเธอก็ขยับไม่ได้