ตอนที่ 421 กลัวชะมัด

ในตอนนั้นไม่มีใครสนใจฟังการประกาศผ่านลําโพงได้อีกต่อไป เกิดความโกลาหลบนเครื่องบิน มีเสียงครวญครางและเสียงกรีดร้องจากทุกส่วน ผู้โดยสารบางคนต้องการคําตอบสําหรับคําถามของพวกเขา

นี่เป็นครั้งแรกที่รษิกาประสบกับสถานการณ์แบบนี้เช่นกัน แม้ว่าเธอจะรู้สึกไม่สบายใจ แต่เธอก็ยังสามารถสงบสติอารมณ์ได้

เมื่อเธอได้ยินเสียงสิ่งที่เกิดขึ้นรอบตัว ความรู้สึกไม่สบายใจของเธอก็ดูเหมือนเพิ่มมากขึ้น

เครื่องบินยังคงประสบกับความปั่นป่วน

ทันใดนั้นก็มีคนร้องออกมาว่า "ลูกๆ ของฉันกําลังรอฉันอยู่ที่บ้าน"

รษิกาได้ยินประโยคนั้นอย่างชัดเจน ดวงตาของเธอเบิกกว้างขึ้นและความกระสับกระส่ายในใจของเธอก็ดูเหมือนจะเพิ่มขึ้นอย่างมาก

ลูกๆ ของฉัน... อชิและเบนนี่ยังคงรอฉันอยู่ที่บ้าน

รษิกาเห็นแก่ตัวมากพอที่จะเก็บภูมิหลังของครอบครัวไว้เป็นความลับ เธอแทบจะทนไม่ไหวเมื่อคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับพวกเขาหากมีอะไรเกิดขึ้นกับเธอ

ในช่วงเวลาที่เธอจินตนาการว่าลูกสองคนของเธอลงเอยด้วยการอยู่กันตามลำพังหากเกิดอะไรขึ้นกับเธอ ใบหน้าของเธอก็ซีดขาวราวกับกระดาษ เธอเริ่มหายใจหนักขึ้นและไม่สามารถหายใจได้ทันเพราะความวิตกกังวลของเธอ

เมื่อเธอรู้สึกว่าเธอกําลังจะเป็นลมไป ก็มีมือใหญ่มาจับเธอไว้แน่น

รษิกาฟื้นคืนสติขึ้นมาได้บ้างและได้ยินเสียงทุ้มลึกของเลอศิลป์ดังขึ้นที่ข้างหูเธอ "ไม่ต้องห่วงนะ มันก็แค่หลุมอากาศ มันจะจบลงเร็วๆ นี้"

เสียงของเขาดูเหมือนจะมีพลังเวทมนตร์บางอย่าง เพราะรษิกาสามารถหายใจได้ตามปกติอีกครั้งหลังจากฟังเขา แม้ว่าร่างกายของเธอจะยังคงสั่นอยู่

เมื่อเลอศิลป์สังเกตเห็นท่าทางที่ประหม่าและวิตกกังวลของรษิกา ความโกรธในใจของเขาก็หายไป ในทางตรงกันข้ามเขารู้สึกปวดใจไปกับเธอด้วย

"ผมอยู่นี่แล้ว ไม่มีอะไรจะเกิดขึ้นกับเรา ไม่ต้องกลัวนะ" เลอศิลป์ปลอบโยนเธอ