ตอนที่ 1958
ตอนที่ 1958 รอยยิ้มที่แข็งค้าง
21 กันยายน 2569
หัวใจของรษิกาแตกสลายลงเมื่อความสงสารที่เธอมีต่อการันต์นั้นหายไปในทันที
เธอฝืนยิ้มซึ่งแฝงไปด้วยความขมขื่น “งั้นฉันเดาว่าการหย่าร้างของเขากับวิชุดาคงเป็นแค่กลอุบายเพื่อเรียกความเห็นอกเห็นใจเท่านั้น ฉันสงสัยว่าแรงจูงใจของเขาเบื้องหลังทั้งหมดนี้คืออะไรกันแน่”
เลอศิลป์พยักหน้า คนที่อยู่ในสถานะอย่างเขาจะไม่สนใจคนอย่างการันต์ แต่เขาก็เป็นห่วงว่ารษิกาจะหงุดหงิดที่มีพ่อเช่นนี้
“บางทีเขาอาจจะพยายามเข้าใกล้คุณตอนนี้เพราะคุณมีเงินที่เขาต้องการ”
คำพูดของเลอศิลป์ทำให้ไม่จำเป็นต้องวิเคราะห์การกระทำของการันต์อีกต่อไป
รษิการู้สึกผิดหวังมากจนตัดสินใจไม่ให้โอกาสพ่อที่ประพฤติผิดของเธออีก
...
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา รษิกาไม่ได้ไปสถาบันวิจัยบ่อยๆ เหมือนเมื่อก่อนแล้ว แต่ยังคงมีการผลิตยาใหม่ๆ อย่างต่อเนื่อง
ราคาที่บริษัทยากำหนดไว้หมายความว่าพวกเขาต้องประสบกับการขาดทุนในทุกเดือน ฟลอร่าเวอบากรุ๊ปเจริญรุ่งเรืองภายใต้การนำของจิรายุ โดยที่กำไรของบริษัทเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งเพียงพอที่จะครอบคลุมต้นทุนการวิจัยยา
เจ้าหน้าที่ในบริษัทได้เชิญรษิกาไปร่วมการประชุมยกย่องเชิดชูเกียรติหลายครั้งและต้องการมอบตำแหน่งอันทรงเกียรติหลายตำแหน่งให้กับเธอ แต่เธอก็ปฏิเสธทุกตำแหน่ง
หาญชัยสอนเธอมาว่าอย่าได้ไล่ตามชื่อเสียงที่ไร้ประโยชน์เหล่านั้น
เขาสามารถสร้างชื่อเสียงเงินทองได้ แต่กลับเลือกที่จะเป็นศาสตราจารย์วิจัยต่อไป
ในวันนั้น รษิกานำพงศกรและผู้บริหารระดับสูงหลายคนในสถาบันวิจัยไปที่โรงแรม พวกเขากำลังเตรียมตัวพบกับบริษัทยาจากอาดรูนเพื่อหารือเกี่ยวกับสิทธิบัตร
แม้ว่าพวกเขาจะประสบกับการขาดทุนในประเทศ แต่การมอบสิทธิบัตรให้กับบริษัทต่างชาติจะช่วยให้พวกเขาสร้างกำไรได้มากขึ้น
“ค่าธรรมเนียมใบอนุญาตจะคำนวณเป็นรายปีและจะอยู่ที่ประมาณหนึ่งพันล้านเป็นเวลาสิบปี หลังจากนั้น อีกฝ่ายจะสามารถใช้เทคโนโลยีเพื่อผลิตยาหกชนิดได้อย่างอิสระโดยไม่มีขีดจำกัด” ลลิตารายงานสั้นๆ ให้รษิกาฟังในขณะที่กำลังเดิน