ตอนที่ 1553
ตอนที่ 1553 พ่อดูแลแม่ดีหรือเปล่า
21 กันยายน 2569
รษิกาแค่หงุดหงิดตอนที่ดูภาพยนตร์เมื่อครู่นี้ ตอนนี้พวกเขาออกจากโรงภาพยนตร์มาแล้ว เธอจึงพรั่งพรูทุกอย่างออกมา
“ไม่หรอกค่ะ ก็แค่สัญชาตญาณในการทำงานของฉันมันแสดงออกมา โครงเรื่องของหนังมันก็ดีมากพอแล้ว ไม่จำเป็นต้องไปลงรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ หรอก”
แต่เลอศิลป์ยังคงพูดเป็นเชิงขอโทษอยู่ “ผมคิดว่าคุณจะชอบหนังแบบนี้ เอาไว้คราวหน้าผมจะเปลี่ยนเป็นแบบอื่นแทนนะ”
รษิกาหยอกเขากลับราวกับมีบางอย่างผุดขึ้นมาในหัว “งั้นคราวหน้าดูหนังที่เกี่ยวกับการค้าขายบ้างนะคะ ฉันจะตั้งตารอให้คุณเลอศิลป์สั่งสอนฉันเหมือนกัน”
ดวงตาของเลอศิลป์เคร่งขรึมขึ้นเมื่อเห็นว่าเธอเริ่มหยอกล้อเขา เลอศิลป์ตอบรับโดยไม่ลังเล “ได้สิ ผมจะไปกับคุณตามที่คุณต้องการ”
ความเด็ดขาดของเขาทำให้รษิการู้สึกผิดอยู่บ้าง “เอาล่ะ ช่างมันเถอะค่ะ ครั้งเดียวก็เพียงพอแล้วสำหรับประสบการณ์อันไม่พึงประสงค์แบบนี้ คราวหน้าเรามาเปลี่ยนเป็นสิ่งที่ไม่เกี่ยวข้องกับอาชีพของเรากันเถอะ…”
เช่นนั้นแล้ว เลอศิลป์ก็เงยหน้ามามองเธอผ่านกระจกในรถ
ขณะที่ทั้งสองสบตากัน พวกเขาก็ยิ้ม
เมื่อพวกเขากลับไปถึงบ้านก็เป็นเวลาสามทุ่มแล้ว
ทั้งสองตรงเข้าไปในบ้านพร้อมกับถุงหลายใบในมือ
ระหว่างนั้น เด็กทั้งสามคนที่อยู่บ้านกันหลังจากครรชิตไปรับกลับมาจากโรงเรียนก็กำลังตั้งอกตั้งใจรอของขวัญกันอย่างอดทนมาตลอดทั้งคืน
นาทีที่เลอศิลป์กับรษิกาก้าวเข้ามาในบ้าน เด็กๆ ก็กระโดดเข้าหาพวกเขาอย่างตื่นเต้น
“พ่อ! แม่!”
เลอศิลป์เป็นคนถือถุงส่วนมากเอาไว้ รษิกาที่มือว่างอยู่จึงโน้มตัวลงมาลูบหัวเด็กๆ อย่างรักใคร่พลางยิ้ม “พวกหนูเป็นเด็กดีกันหรือเปล่า? เชื่อฟังคุณคติยาไหมจ๊ะ?”
เด็กๆ อุทานออกมาอย่างพร้อมเพรียงกัน “แน่นอน เราเป็นเด็กดี! เราช่วยคุณคติยาเตรียมอาหารด้วยซ้ำ!”
รษิกายิ้มกว้างขึ้นเมื่อเธอได้ยินสิ่งเหล่านั้น
“แม่ฮะ ไหนของขวัญของเราล่ะ?”
เบนนี่จ้องมองรษิกาอย่างคาดหวัง ซึ่งเธอก็เงยหน้าขึ้นมามองไปทางเลอศิลป์
เขาตอบด้วยการหยิกแก้มอ้วนๆ ก่อนจะบุ้ยใบ้ไปพลางกล่าวว่า “ของอยู่บนโซฟา ไปเปิดดูเองได้เลย”