บทที่ 8 ปากบอกไม่แต่ใจนั้นโหยหา nc

เมื่อนางตั้งครรภ์แล้วเขาก็จะเป็นอิสระไม่ต้องจำใจไปหานางแล้วอีกแล้ว เพราะเขาคิดว่าสิ่งที่ดีที่สุดที่จะกางกั้นไม่ให้เจ้าน้องเขยตัวดีเกิดมีความหวังในตััวของชู้รักขึ้นมาอีกก็คือให้นางตั้งครรภ์บุตรของเขาเสีย และเขาก็จะให้นางอยู่เลี้ยงดูบุตรของเขาในจวนนี้แหละ จนเมื่อแน่ใจว่านางกับเจ้าน้องเขยของเขาจะไม่คิดจะหวนกลับมายุ่งเกี่ยวกันแล้ว ก็ค่อยให้เงินนางไปก้อนหนึ่ง แล้วค่อยไล่นางไป เขาจะเลี้ยงดูบุตรของเขาที่เกิดจากนางเอง เพราะเด็กน้อยที่จะเกิดมาก็คงไม่เกี่ยวกับเรื่องของผู้ใหญ่ แต่มันจริงหรือที่เขาจำใจ จำใจร่วมรักอย่างเร่าร้อนกับนาง จำใจที่ร้องครวญครางอย่างบ้าคลั่ง สุขสมสุดๆอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาก็ตอบตนเองไม่ได้

ค่ำคืนนั้น แม่ทัพหนุ่มก็เดินมายังเรือนหลังเล็กซ่อมซ่อท้ายจวนนั้นจนได้ ทั้ง ๆที่เขาบอกกับตนเองว่าคืนนี้เขาจะไม่มา เขาหางานวุ่นวายให้ตนเองทำเพื่อจะได้ลืมเวลาที่จะต้องมาที่เรือนเล็กหลังนี้ เมื่อไม่มีงานให้ทำแล้วก็ร่ำสุราอยู่ที่เรือนหลัก แต่ยิ่งร่ำสุราไปก็ยิ่งโหยหานาง ยิ่งเมายิ่งคิดอยากแต่จะไปหานาง ภาพที่เขาโยกขย่มนางยิ่งผุดขึ้นมาไม่หยุด จนเขาทนต่อไปไม่ไหว จึงได้ลุกขึ้น เขาคงแค่หลงไหลนาง และติดใจของใหม่ เพราะในจวนนี้ไม่มีหญิงอุ่นเตียงมาก่อน

หากไปหานางบ่อยๆเข้าก็คงจะเบื่อไปเอง อีกหน่อยก็เฉดหัวนางออกไปให้พ้นจากจวน แล้วเขาก็จะลืมนางไปเองในที่สุด แต่ในเมื่อตอนนี้เขายังไม่เบื่อ ก็เชยชมนางดังเช่นหญิงคณิกาผู้หนึ่งเท่านั้น มันจะเป็นอะไรกันเล่า แม่ทัพหนุ่มบอกกับตนเองขณะที่เดินดุ่มๆไปยังเรือนหลังเล็กนั่น

จนเมื่อพยายามเปิดประตูหน้าเรือนแล้วมันเข้าไม่ได้ เพราะติดล็อคด้านใน นางล็อคประตูทำไมกัน ไม่รู้หรือว่าสามีจะมาหาในตอนกลางดึก เป็นเมียภาษาอะไรกัน ไม่รู้ว่าตนเองมีหน้าที่ปรนนิบัติสามี แต่งงานเข้ามาในจวนเขาแล้ว คิดจะมาอยู่เฉยๆ ไม่ทำหน้าที่ของตนเองหรืออย่างไรกัน

แม่ทัพหนุ่มคิดอย่างขุ่นเคืองเล็กน้อย เมื่อพบอุปสรรคที่ทำให้เข้าไปในเรือนไม่ได้อย่างที่ต้องการ เขาเหาะเหินขึ้นไปบนหลังคา แล้วไปหย่อนตัวลงในครัวเล็กหลังบ้านที่มีช่องว่างระหว่างหลังคาทำให้พอจะหย่อนตัวลงไปได้ เขามองไปที่ห้องเล็กของสาวใช้คนสนิทของนางที่คงจะนอนแล้ว เรือนนี้มีห้องนอนเล็กด้านหน้าครัว เขาเห็นปิดไฟมืดแล้ว และไม่ได้ยินเสียงอะไร แม่ทัพหนุ่มเดินเข้าไปในตัวเรือน แล้วมุ่งไปที่ห้องนอนที่ใหญ่ที่สุดของเรือน