ตอนที่ 4 ที่ประจำของพี่

ตอนที่ 4 ที่ประจำของพี่

ณิชาที่กลับมาถึงตึกของบัญชีสาขาที่เธอเรียนโดยมีกั้งเป็นคนมาส่ง เธอเดินขึ้นไปบนอาคารเรียน ก่อนจะนั่งลงที่โต๊ะที่เพื่อนเธอ ที่พึ่งรู้จักกันวันรายงานตัวช่วยจองไว้ให้

“รถติดเหรอณิชา ถึงได้มาช้าจัง” ผักกาด เพื่อนของเธอถามขึ้น

“ก็ติดแหละ ฉันต้องลงเดินจากยูเทิร์นก่อนถึงมอ จนมาถึงหน้ามหาลัยเลยนะ” เธอบอกพร้อมกับถอนหายใจออกมา พร้อมกับคิดว่าเมื่อกี้ลืมดูไปเลยแฮะ ว่ารถคันนั้นที่เกือบเฉี่ยวเธอจอดอยู่ที่นั่นหรือเปล่า

“เธอเดินมาไกลมาเลยนะนั่น แล้วอย่าบอกนะ ว่าเดินต่อจากหน้ามหาลัยจนมาถึงคณะอีก” ผักกาดถามด้วยสายตาทึ่ง ๆ

“เปล่าหรอก ถ้าเดินต่อมาถึงคณะ ฉันได้ตายก่อนพอดี ฉันโทรตามพี่ที่รู้จักกันให้ไปรับนะ”

“อ่อ ตกใจหมดนึกว่าเธอเดินมา” ผักกาดพยักหน้าเข้าใจ ก่อนจะหันไปทางหน้าห้องเพราะอาจารย์เข้าสอนแล้ว ทั้งสองคนเลยหยุดคุยก่อนจะหันไปตั้งใจเรียน

หลังหมดคาบเรียน ณิชาก็ได้เพื่อนใหม่มาอีกคน เธอคนนี้ชื่อมีนาเป็นเพื่อนของผักกาดตั้งแต่สมัยเรียนมอปลาย

“ไปกินข้าวที่โรงอาหารไหนดี” เสียงของมีนาถามขึ้น

“ถ้าใกล้ที่สุดก็ของบริหาร แต่พี่ชายฉันบอกว่าถ้าอร่อยที่สุดก็ต้องคณะวิศวะ แถมมีแต่คนหล่อ ๆ ให้ส่องด้วย” ผักกาดเสนออย่างอารมณ์ดี

“งั้นไปคณะวิศวะมั้ย แต่ต้องรีบไปนะ เพราะเดี๋ยวโต๊ะเต็ม เธอว่าไงณิชา” มีนาหันไปถามณิชา ที่ไม่ออกความเห็นอะไรเลย

“ฉันยังไงก็ได้”

“โอเค งั้นไปโรงอาหารคณะวิศวะกัน” หลังสรุบได้ ทั้งสามก็รีบขึ้นรถบัสของมหาลัยเพื่อไปที่โรงอาหารของตึกวิศวะ

ภายในโรงอาหารของตึกวิศวะเต็มไปด้วยผู้คน ที่ต่างพากันมากินข้าวเที่ยง เสียงพูดคุย เสียงช้อนกระทบจานดังแข่งกันจนดูวุ่นวายไปหมด

“โห ไม่คิดว่าคนจะเยอะขนาดนี้ แล้วยังจะเหลือโต๊ะให้พวกเรานั่งมั้ยเนี่ย” ผักกาดถามพลางมองสำรวจรอบ ๆ เพื่อหาโต๊ะว่าง

ก่อนที่ณิชาจะชี้ไปที่โต๊ะ ๆ หนึ่งที่ว่างอยู่ “นั่งไง โต๊ะนั้นว่าง” เธอบอกพร้อมกับเดินไปที่โต๊ะนั้นทันทีเพราะกลัวจะโดนตัดหน้า แล้วนั่งลงก่อนจะหันไปบอกผักกาดกับมีนา

“พวกเธอไปซื้อข้าวก่อนก็ได้นะ เดี๋ยวฉันจองที่ไว้ให้ ทั้งสองสาวพากันพยักหน้า ก่อนจะเดินแยกออกไปเพื่อซื้อข้าว ส่วนณิชาก็นั่งรอที่โต๊ะแค่คนเดียว

แต่ระหว่างที่เธอกำลังนั่งรอเพื่อน ๆ ของเธออยู่ ไหล่ของเธอก็ถูกสะกิดเบา ๆ เธอหันกลับไปก่อนจะพบกับหญิงสาวที่แต่งตัวจัด เสื้อนักศึกษาที่รัดเปรี๊ยะจนกระดุมแทบจะหลุด แถมกระโปรงที่สั้นแทบจะปิดก้นไม่มิด ณิชาพยายามนึกว่าเธอรู้จักเธอคนนั้นหรือเปล่าแต่ก็คิดว่าไม่น่าจะรู้จัก เธอเลยถามออกไป

“มีอะไรหรือเปล่า”

“เธอเด็กใหม่สินะ ฉันรุ่นพี่ปีสอง ในฐานะรุ่นพี่ฉันขอเตือนเธอให้ลุกจากโต๊ะนี้ดีกว่านะ เพราะโต๊ะนี้เป็นโต๊ะประจำของพวกรุ่นพี่ปีสามนะ” เธอคนนั้นบอก แต่น้ำเสียงฟังดูไม่ได้หวังดีเท่าไร

“แต่นี่โรงอาหารรวมไม่ใช่เหรอ จะนั่งตรงไหนก็น่าจะได้นี่” ณิชาถามกลับ

“ใช่ เธอจะนั่งตรงไหนก็ได้ แต่ต้องไม่ใช่ที่ตรงนี้ ลุกไปซะ” เธอคนนั้นบอกเสียงแข็ง แต่ณิชาก็ยังไม่ยอมลุก

“ณิชา มีอะไรเหรอ” เสียงของมีนาถามขึ้น หลังจากที่เธอกลับมาจากซื้อข้าวพอดี

“รุ่นพี่คนนี้สั่งให้ฉันลุกไปนั่งที่อื่นนะ เธอบอกว่าโต๊ะนี้มีเจ้าของแล้ว” ณิชาเล่าให้มีนาฟัง

มีนาหันไปมองรุ่นพี่คนนั้นที่ยืนกอดอกก่อนเธอจะทำสีหน้าเกรงใจ แล้วหันกลับมามองณิชา

“ณิชา ฉันเราก็ไปนั่งโต๊ะอื่นกันเถอะ”

“แต่มันไม่มีโต๊ะว่างแล้วนะ”

“เราลองเดินหากันอีกรอบก็ได้ ไม่ก็ยืนรอ เดี๋ยวก็มีโต๊ะว่างเองแหละ หรือไม่ก็เปลี่ยนไปกินที่โรงอาหารคณะก็ได้” มีนาพยายามโน้มน้าวณิชา “นั่น ผักกาดมาพอดี เราไปหาที่นั่งใหม่กันเถอะ”